Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zaterdag 29 oktober 2011

Chemie

Bij toeval heb ik de laatste tijd regelmatig, via mijn werk, contact met twee acteurs die momenteel , in verschillende serie’s, dagelijks op televisie zijn. Gisteren een paar in de auto gezeten met de ene.

En goh..wat zijn het normale mensen. Echt net als jij en ik. Ze hebben gek genoeg dezelfde dagelijkse beslommeringen. Ze kennen veel onzekere momenten, zijn ook gewoon onduidelijk in hun communicatie of bij vlagen heel stil.
Tot ze een podium krijgen. Ze moeten iets voordragen of vertellen een verhaal. Dan komt de acteur of de actrice naar boven. Vol vuur en zeer zelfverzekerd wordt er een stukje opgevoerd.
Ze spelen even weer een rol, zelfs in een setting die daar helemaal niet specifiek om vraagt. Maar dat is nou eenmaal wat ze het beste kunnen, waar ze zich veilig bij voelen en waar ze dus ook heel makkelijk inschieten. Tevens weten ze dat het gegarandeerd leidt tot succes. Want het is boeiend om naar te kijken of te luisteren. Je wordt meegezogen. Er is chemie met het publiek.

Bij het daten speel je ook een beetje een rol. Je probeert wel jezelf te zijn maar je schiet soms door de interactie met de ander in een rol. Die je niet altijd past. Die niet altijd heel fijn aanvoelt. Die de ander ook lang niet altijd waardeert of als prettig ervaart.
Als er sprake is van chemie dan gebeurt er iets anders. Dan word je heel erg gezien door de ander en die ziet jou ook helemaal zoals je gezien wilt worden. Dat voelt zo goed. We stijgen dan een beetje boven onszelf uit. We worden eigenlijk even die acteur met dat podium en dat applaus.

Als er nou eens een testje bestond waarmee die chemie vooraf te meten viel. Zouden we dan, als de chemie er niet blijkt te zijn, nog al die moeite nemen van mailtjes over en weer, bellen, afspreken, elkaar zien en dan tot slot ook nog het evaluatiemoment ? Denk het niet.

Maar zeg nou zelf; wat is eigenlijk chemie? Dat is toch in geen test te vangen?


Lees verder!

geplaatst door Babette - 4 reacties



vrijdag 28 oktober 2011

Het Romantisch Misverstand

Dit nieuwe boek van Jan Drost gaat over alle romantische idealen, door hem aangeduid als romantische misverstanden.

Als er ergens hoop, verwachtingen en idealen zijn, dan is het in liefde.
En als er ergens wanhoop, ellende en misverstanden zijn, dan is het ook in liefde.
Liefdesrelaties kan je als een heftige, intense manier van leven zien, doordat alle geluk en ongeluk, alle vragen en problemen van het leven in een of andere vorm terugkomen in liefdesrelaties.

In dit boek wordt aandacht besteed aan verschillende onderwerpen die op liefde betrekking hebben, zoals verliefdheid, romantiek, verwachtingen, verbeelding, jaloezie, macht, bezit, egoïsme, vrijheid, schoonheid en sex.

Daarbij wordt een koppeling gemaakt van enerzijds ideeën van filosofen, zoals Nietzsche, Rousseau, Stendhal en Schopenhauer en cultuuruitingen als romans, films, poëzie en muziek en anderzijds onze relaties en gedachten en gesprekken, kortom wat ons dagelijks omringt.

De schrijver geeft aan tot het schrijven van dit boek te zijn gekomen, omdat er meer manieren zijn om over liefde te denken dan onze cultuur ons over het algemeen aanreikt.

De kans is groot dat de lezer nu opmerkt, maar liefde is toch voelen?
Als dit zo zou zijn , dan zijn liefde en filosofie elkaars tegenpolen.
In de filosofie wordt nagedacht.

Volgens de schrijver komt deze achterdocht ten opzichte van het denken voort uit het feit dat veel mensen denken opvatten als een teken van twijfel en dat liefde spontaan moet zijn, liefde is gevoel, daar moet je niet over nadenken.

Je hoort en leest het dagelijks, 'Je moet je gevoel volgen' maar als ik bij mezelf te rade ga bemerk ik daar vaak meerdere gevoelens, sommige van die gevoelens kunnen zelfs tegenstrijdig zijn, dus het maakt wel degelijk uit welke richting ik kies.
Ook zijn niet alle gevoelens even betrouwbaar als richtingaanwijzer.
Neem het onderscheid tussen de korte- en langetermijngevoelens.

Stel, je relatie zit al enkele maanden in een ernstige dip, je weet, je hoopt dat het na de nodige goeie gesprekken weer helemaal goed komt, maar de tijd voor die gesprekken ontbreekt even, het komt wel, het komt wel, maar de maanden verstrijken en het wordt er niet gezelliger op.
Je gaat de intimiteit en alles wat bij een goeie relatie hoort missen, dan kom je iemand tegen die jou net datgene biedt wat je nodig hebt, je twijfelt, je weet, van het een komt het ander, maar het voelt zo goed en je gevoel moet je volgen, weet je wel, dus...vreemdgaan, paar keer, als in een roes.

Dan kom je weer tot je positieven, je maakt er gelijk een eind aan, want jeetje, wat heb je gedaan, je wilt je partner absoluut niet kwijt, je vertelt wat er gebeurd is of de ander komt er via via achter, maakt ook niet uit, de kans is groot dat er heel veel schade is aangericht, je ziet het dagelijks om je heen gebeuren.

Het is verleidelijk te denken dat we slechts ons gevoel hoeven te volgen om liefde en geluk te vinden, maar ons gevoel kan er ook naast zitten.
Gevoelens kunnen ook voortkomen uit gedachten, die ondoordacht of onjuist zijn.
Romantisch of niet, er zal gedacht moeten worden, of vergeleken of afgewogen, er zal beheerst moeten worden.
Denken en voelen hangen nauw samen.

Voor mensen die blijven volhouden dat liefde een kwestie van niet nadenken is, zou ik willen variëren op een bekende uitspraak van Schopenhauer:
Wat moeten zij weinig te voelen hebben gehad, dat zij zo weinig hoefden te denken.

Lees verder!

geplaatst door Laura - 2 reacties



vrijdag 28 oktober 2011

Ruim 3000 bezoekers

Ruim 3000 bezoekers, die naar mijn profiel hebben gekeken. Ik sta nu ruim een jaar op M4M, veel kijkers, gemiddeld 250 per maand dat zou toch het een en ander moeten opleveren.

Tja, het heeft me echt wel het een en ander opgeleverd;-) leuke, dierbare contacten met andere zoekende vrouwen maar ook mannen. Een van die mannen heeft veel wat ik in een man zoek. Waarom dan niet, wat houdt mij tegen? Wat wil ik, wat zoek ik dan.

Ik kwam er achter dat ik: het gevoel wil hebben dat ik bijna stik van geluk, iemand die mij mijn adem bijna beneemt. Dat mijn hart van geluk mijn lichaam uit dreigt te springen. Als je niet bij de ander bent je fysiek pijn voelt van verlangen. Tja als je niet uitkijkt je hoofd, je hersens knappen omdat het gevoel zo groot is.

Jeetje, dat is heftige kost, weet niet of ik dit nog een keer mag meemaken. Mijn zoon denkt dat het maar 'Once in a Lifetime' gebeurt. Ik geloof dit niet en ga er vanuit dat er meerdere personen rond lopen die je/mijn evenknie kunnen zijn. Pas zei een goede vriend, 'vrouwen tussen de 50 en de 60 jaar zitten in de val'. Hier snapte ik niet zo veel van maar hij bedoelde: Als je als vrouw in de 50 bent, zijn eigenlijk alleen mannen van achter in de 50 of 60-ers in je geïnteresseerd. Maar dat zijn vaak oudere mannen, in hoe ze zijn en wat ze willen. Mijn energie sluit beter aan bij jongere mannen, vond hij, maar als die mannen naar mijn profiel kijken, dan vinden ze mij over het algemeen wel leuk. Maar als ze mijn leeftijd zien denken ze vaak: dat is een oude vrouw;-) dus bij beide groepen, oudere en jongere mannen match je dan niet en dan val je ook nog vaak buiten de boot op single-activiteiten, vrouwen mogen dan soms niet boven 55 zijn, dan ben je kennelijk te oud als vrouw, maar niet als man…

Forget it, 'ik bruis van de energie' en merk vaak dat mannen van mijn eigen leeftijd mij niet bij kunnen houden en sorry maar zeker mannen die ouder zijn. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat die mannen niet hoeven te reageren. Je weet maar nooit wanneer mijn neus gaat krullen.

Er zijn misschien ook wel mannen van mijn eigen leeftijd die ook bruisen van de energie. Tja, of ik dan een ADHD dame ben, nee ik kan echt wel navelstaren, wolken kijken of wat dan ook. Grote genade of mijn hemel, moet ik dan gewoon nog eens 3000 bezoekers afwachten.

Soms zie ik mannen, die ik wel leuk vind maar die kan ik niet eens schrijven omdat ze alleen contact willen hebben met vrouwen in 'bepaalde' leeftijds categorie. Wat kan ik nog zeggen, dat ze niet weten wat ze missen. Ik ben lollig, lief en ach ze moeten mij maar aanschrijven en er achter komen wat ik allemaal ben en niet ben.

Hoop dat ik je snel tegen kom en………

Lees verder!

geplaatst door Eik - 2 reacties



donderdag 27 oktober 2011

Groeten uit Burkina Faso....

Reislust is een pre, een zogenaamde positieve eigenschap voor velen onder ons. Reisfoto's zijn een uithangbord op ons profiel en maken ons bijzonder. Hoewel, bijzonder?

Voor mijn moeder ging op haar 16e een wereld open toen ze voor het eerst op vakantie ging. Het was in de tijd van de bloemetjes, Beatles, Stones, Hendrix en klassefoto's vol Woody Allenbrillen. De reis ging naar de Eiffel. Mijn moeder deelde de achterbank met twee zussen en een broer, verder was de auto tot aan het dak volgestouwd met bagage. Een mijlpaal in haar jeugd. Ze heeft het er nog weleens over, ook al gaan de reizen van mijn ouders tegenwoordig naar New York en Egypte.

Ik ga al op vakantie/op reis zolang ik leef. Als baby sta ik al op de foto in Luxemburg en fotoalbums laten een opgroeiende Tweez zien in Frankrijk, Italië, Engeland, Duitsland of gewoon tussen de Zeeuwse duinen. Als tiener ging ik zonder ouders tienertoeren en later interrailen. En tegenwoordig boek ik lekker makkelijk online een reisje, waarheen bepaal ik soms pas een week van tevoren. Een weinig spannend verhaal tot dusverre, want bijzonder herkenbaar voor waarschijnlijk de meesten van mijn generatie.

En juist daarin, in dat vanzelfsprekende, schuilt de vraag die ik mezelf al meerdere malen heb gesteld. Waarom presenteren mensen op deze site zichzelf zo graag als reislustig? OK, ongetwijfeld omdat ze het leuk vinden om te reizen. Dat vind ik ook, op zich niks mis mee. Maar er schuilt meer achter, want de reislust moet iedereen zien en iedereen moet het weten! Profielen hangen vol met reisfoto's, de eeuwige reisfoto's. Altijd weer die kangoeroe, dat Boeddhabeeld. Blijkbaar is reislustig iets dat mensen graag van zichzelf laten zien, reislustig is een positieve eigenschap, iets waarmee we ons willen onderscheiden.

Maar onderscheid je je werkelijk als je een eigenschap hebt (of beweert te hebben), die een ruime meerderheid ook heeft? Nou nee, ik vind het eigenlijk niet. 'Reislustig' als eigenschap is in de 21e eeuw bijna net zo vanzelfsprekend als 'in het bezit van twee benen.' Eerlijk gezegd, als ik op een profielfoto iemand zie naast de pyramide van Gizeh, of bij een palmboom denk ik niet: Oh wauw, die is reislustig. Ik denk alleen: Weer zo één......

De meesten van ons op de site zijn al afgestudeerd en hebben een baan. Het 'reizen' waar we zo prat op gaan beperkt zich tot hoogstens 3 à 4 weken per jaar. En zeg eens eerlijk, geven die overige 49 weken niet een veel vollediger beeld van hoe iemand is? Ben je werkelijk zo 100% jezelf als je op reis bent? Dan kijk ik dus 11 maanden per jaar tegen een faker aan......

Reizen. Ik vind het zeker leuk, maar voor mij hoeft het niet meer te zijn dan die 3 à 4 weken. Dan begin ik enorm genoeg te krijgen van de treinen die maar één keer per dag gaan, de gewoonte om pas te eten tegen negen uur in de avond en de Amerikanen die me vragen of ik als 'Dutch guy' misschien wiet bij me heb (en me niet geloven als ik zeg dat ik al sinds mijn studententijd al niet meer geblowd heb). Dan ga ik vrienden, familie en poezen missen....

Reislustig. Het is voor mij een eigenschap. Geen goede, ook zeker geen slechte. Gewoon een eigenschap zoals er zoveel zijn.....

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 2 reacties



woensdag 26 oktober 2011

Verstandig Mannenadvies

Aan het begin van deze maand zat ik dromerig op het vliegtuig naar Liverpool. Mijn jaarlijkse lange weekend Engeland zou in minder dan een uur losbarsten. Ik had Kathy, één van mijn beste vriendinnen, al anderhalf jaar niet gezien. We hadden dus heel wat bij te praten. Niet in de minste plaats over mannen.

Arm in arm liepen we de volgende dag in de stromende regen door Manchester. Zwaar opgemaakte vrouwen gehesen in panterprint, hotpants en goudkleurige glitterstiletto's domineerden het straatbeeld. "Never mind", zei Kathy toen ze mijn gefronste wenkbrauwen zag, "That’s sexy here."
Ik schoot in een ongelovige lach tot bleek dat er in Kathy’s stem geen greintje ironie te bespeuren was.

Wat bezielde deze vrouwen om er om twaalf uur 's middags zo bij te lopen? Met lagen foundation, oranje bronspoeder, twee paar opgeplakte nepwimpers, paarse lipgloss, barbieroze nagels en gebleekt of zwartgeverfd haar? Kathy, zelf oer-Brits, legde uit dat dit (in ieder geval in deze regio) hetgeen was wat je deed als je een man aan de haak wilde slaan: zolang je zo luid, extrovert en gewaagd mogelijk aan een bar, of in dit geval in het winkelcentrum stond, was je aardig op weg een man te scoren. "You can only imagine the quality of those 'relationships'", zei ze. "It’s sad, really. But it's a cultural thing, I guess."

Kathy zelf heeft nooit aan deze cultural madness-slash-bimbocultuur meegedaan. Ze is het prototype sterke vrouw: mooi, atletisch, zelfstandig en advocate-in-spe. Voor haar 25 jaar is ze behoorlijk volwassen. En één van haar belangrijkste credo's is dat ze niet achter mannen aan rent. Kathy had zo ongeveer de film He's Just Not That Into You kunnen schrijven. Voor degenen die deze film nog nooit hebben gezien: de verhaallijn richt zich op de liefdesperikelen van dertigers en dan met name met betrekking tot hoe je kunt weten of een man voor je gaat. De conclusie van de film: een man laat, zonder uitzonderingen (!), door middel van daden zien wat hij voor je voelt. Belt hij je na een afspraakje, dan is hij geïnteresseerd. Vraagt hij je op eigen initiatief mee uit, dan ook. Belt hij niet, doet hij afstandelijk, twijfelt hij zichtbaar? Wegwezen en snel ook. Hij vindt je niet leuk, of niet leuk genoeg. Geen excuses en geen uitzonderingen, alle goedbedoelde troostende woorden van vriendinnen ten spijt.

"Ik neem geflirt van een man niet serieus tot hij me daadwerkelijk mee uit neemt, tegen me zegt dat hij in mij is geïnteresseerd en aangeeft dat hij open staat voor een relatie", zei Kathy beslist. Een sterke uitspraak en soms is het niet altijd even gemakkelijk je er aan vast te houden als je zelf een oh zo leuke man tegen het lijf bent gelopen. Toch is het wellicht de moeite waard het een kans te geven; sinds twee jaar heeft Kathy een vriend die hoteldebotel verliefd op haar is en ze wonen sinds kort samen. Nooit heeft ze een nacht wakker gelegen wegens een uitzichtloos liefdesdrama en heeft zichzelf altijd voorgehouden dat degene waarmee ze ooit zal settelen net zo serieus en committed is als zij.

Het geeft een bepaalde rust om je te bedenken dat als een man je mee uit wil vragen, hij je mee uit zál vragen. Je doet er verstandig aan smoesjes over angst voor afwijzing of bindingsangst vooral te negeren. Als hij die moeite niet eens voor je wil nemen, wat kun je dan nog verwachten in de relatie zelf?

Glimlachend zak ik onder uit in de lounge van het eetcafé waar we inmiddels zitten te lunchen. Bij nader inzien is het allemaal niet zo gecompliceerd. Een heerlijke vakantiegedachte om vast te houden.

Lees verder!

geplaatst door Flamenca - 6 reacties



dinsdag 25 oktober 2011

DATEN EN KINDEREN

Na een heftige maar vroegtijdig beëindigde romance in de zomermaanden hobbelde ik bijna per ongeluk in een volgend avontuur. Nog niet eerder was ik een vrouw tegen het lijf gelopen die op fietsafstand van mijn huis woont. Ik had deze vrouw direct laten weten dat ze voor mij te snel kwam maar dat ik het wel leuk vond om regelmatig wat af te spreken om te wandelen of te fietsen.

Het was wat mij betreft ook wel een prettige constructie. Op deze manier kon ik, zonder bijbedoelingen mijn vriendenkring uitbreiden. Daarnaast kon ik op een ontspannen manier iemand bij mijn kinderen introduceren zonder dat dit voor hen enig gevolg hoefde te hebben.

Kinderen zijn minder gemakkelijk voor de gek te houden dan ikzelf. Ik merkte al heel snel dat een aankondiging dat ik ging fietsen met de vriendin uit Rhoon werd verwelkomd met een veelbetekenende stilte. De vriendin in kwestie had al snel laten weten dat ze misschien toch wel meer voor me voelde dan alleen maar een leuke, gezellige, aardige (meer comperatieven en superlatieven kunnen hier aan toegevoegd worden) wandel- en fietspartner. Als ik in de spiegel kijk weet ik dat ik, als het potentiële partners betreft, niet altijd even goed in staat ben om mijn grenzen te bewaken.

De hoop om eindelijk de vrouw te hebben gevonden met wie ik een toekomst op kan bouwen, wint het van de wetenschap dat het goed is om pas op de plaats te maken. Ik vind het verdraait lastig om ‘nee’ te zeggen als een vrouw zich bij wijze van spreken voor mijn voeten werpt. Het zal te maken hebben met mijn jeugdervaringen. Ik ging gebukt onder een fors gebrek aan zelfvertrouwen en dacht dat ik getreiterd werd toen in de vierde klas van de HAVO het mooiste meisje van de klas bij mij op schoot kwam zitten. Als ik nu foto’s van mezelf uit die tijd terug zie begrijp ik maar al te goed dat ze me leuk vond.

Hou me te goede: het gebeurt niet dagelijks dat vrouwen me de liefde verklaren. Er zijn jaren voorbij gegaan zonder dat iemand, al is het maar per ongeluk, voor me viel. Dit keer dus wel en ik dacht: tja, we vinden elkaar leuk, aardig, we hebben vergelijkbare interesses, dezelfde politieke voorkeur, zitten in een zelfde levensfase, dus waarom niet. Gevolg was een leuke tijd met goede gesprekken, leuke wandelingen, lekker eten en andere manieren om de tijd fijn samen door te brengen. Het was leuk, fijn en gezellig maar meer en meer voelde ik dat zij het niet voor me was.

Ondertussen maakte mijn dochter van twaalf een opmerking hoe het toch komt dat ik door de jaren heen al een aantal keer een andere vriendin heb gehad. Ik heb al jaren de opvatting dat je als gescheiden ouder je kinderen niet te snel moet lastig vallen met een nieuwe partner. Ik vind dat je eerst maar eens redelijk zeker moet zijn van waar je mee bezig bent. Het leidt tot verwarring en het geeft een niet al te rooskleurig beeld als je week in week uit met een ander aan komt zetten.

De vraag is alleen: hoe zeker moet je zijn? Mijn dochter heeft gelijk: ik heb na mijn scheiding, 7,5 jaar geleden een aantal vriendinnen gehad, variërend van drie maanden tot anderhalf jaar en dat is geen van die keren ongemerkt aan mijn zoon en dochter voorbij gegaan. Dat wil niet per se zeggen dat ze steeds diep in hun leven zijn doorgedrongen maar ze hebben er wel weet van gehad. Ik vind het oprecht lastig. De fiets- wandelvriendin heb ik laten weten dat we samen geen toekomst hebben.

Toen ik het daar met de moeder van mijn kinderen over sprak vertelde ze dat de kinderen er opmerkingen over maken dat papa al weer een vriendin heeft. Zij vindt dat het beter zou zijn als… We vinden dus allebei hetzelfde: het zou beter zijn als … maar hoe zeker moet je zijn voor je je geluk deelt met je kinderen? Voor mezelf komt daar nog bij: hoe kan ik het voor hen verborgen houden als mijn hart vol is van iemand? Dan is er ook nog de praktische kant: hoe organiseer ik een vriendschap zo dat zich dat buiten het gezichtsveld van de kinderen blijft? Dat wordt alleen maar lastiger nu ze ouder worden en ze wel eens tussendoor langs komen omdat ze vergeten zijn spullen mee naar hun moeder te nemen.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 2 reacties



zondag 23 oktober 2011

Wens


Vrijen, sex hebben of de liefde bedrijven. Zoveel namen, zoveel smaken voor een en dezelfde soort activiteit.
Met elke man is het weer anders; dat is een feit. Geur, lichaam, geest en gevoel geven steeds weer een andere beleving van hetzelfde fenomeen.
Als ik me helemaal op mijn gemak voel bij een man en me zonder gene kan overgeven dan ben ik meestal niet echt verliefd. Maar dan durf ik wel helemaal te gaan voor mijn eigen genot. Ik maak me niet meer druk om hoe ik er bij lig of hoe raar ik doe. Ik ga op in het moment en ben na afloop volledig bevredigd.

Als ik verliefd ben dan is er sprake van de liefde bedrijven en dan is het meer een geestelijke aangelegenheid. Dan komt er meer gevoel bij kijken. Dan kan het een extatische ervaring worden op geestelijk niveau. Teder, zacht, lief vrijen wordt het dan.
Soms moet ik heel erg huilen tijdens dat soort vrijen. Het brengt me dus dichtbij mijn gevoel.

Als ik een man spannend vind dan kan ik enorm opgewonden worden. Fysiek vooral. Dit leidt tot heftige seks. Waar ik nog weken lang op kan teren. Steeds als ik terug denk voel ik weer die opwinding.

Lust of liefde ; ik kan soms niet kiezen.

Ik was onlangs op een reunie van de middelbare school. Mijn eerste vriendje was er; al jaren getrouwd. Mijn vriendinnen van 23 jaar geleden waren er. En ik was de enige gescheiden vrouw in hun midden. Alle 8 nog keurig met dezelfde man als jaren geleden.
Ik voelde me ineens zo bevrijd. Ik heb na mijn scheiding zoveel geleerd over mezelf en vooral ook over relatie’s, mannen en mijn sexualiteit dat had ik nooit willen missen.
Ik was ook een beetje jaloers. Hoe krijgen zij het wel voor elkaar om harmonieus samen te leven in een gezinsverband? Je gesteund weten in moeilijke tijden, samen lachen om je kinderen, de ander eens lekker verwennen of ontzien.
Dat miste ik allemaal deze week weer zo; alleen in mijn vakantiehuisje met mijn kinderen.

Tot ik dan weer zo’n heerlijk vrijgezellenweekend heb als nu. Uitslapen, vrijen met mijn minnaar, samen ontbijten, lekker eten bij mijn platonische vriend, samen lachen om een film en na afloop in een kroeg belanden met live muziek en veel wijn. Tussendoor ook nog de kranten lezen, een wasje draaien, boodschappen doen op de fiets en een beetje schrijven!

Ik kan niet kiezen; vrijheid of gebonden zijn. Lust of liefde. Het liefst zou ik niet willen kiezen en het allemaal tegelijk ervaren. Of is dat een heel onmogelijke wens?

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



woensdag 19 oktober 2011

Koei op tafel

Op de markt, op weg maar het taleninstituut in het hartje van de oude Incastad Cusco in Peru zag ik ze voor het eerst, een soort kleine geroosterde speenvarkentjes leek het wel, in grote aantallen.
Na de les vertel ik aan de professora dat ik zoveel van die diertjes bij de eetstalletjes gezien had, het leken heel kleine varkentjes maar dat waren het toch niet? Enthousiast begint ze te vertellen dat het ‘cuy’ is, spreek uit ‘koei’, een exquise lekkernij die speciaal gegeten wordt op de religieuze feestdag die het vandaag is. Ik moet het beslist proberen want het is heel erg lekker verzekert ze me. Ik zeg haar dat ik erover zal denken want ik had er op de een of andere manier een beetje onbestemd gevoel bij, al wist ik niet waarom. Misschien omdat ik bij de eerste aanblik even had gedacht dat het grote ratten waren of misschien wel vleermuizen, daar hadden ze ook wel iets van weg en tenslotte wordt er van alles gegeten in verre vreemde landen. In de pauze wandel ik door de stad, het is er gezellig druk, festiviteiten, optochten, muziek en dans in die prachtige karakteristieke Zuid-Amerikaanse felgekleurde klederdrachten. Uitbundig feestgedruis en overal zie je de uitgelaten Cuscoërs op de terrasjes zitten met bijna allemaal met zo’n feestbeestje op het bord voor zich. Ik blijf me maar afvragen wat het toch kan zijn, konijn, haas? Ik kom er niet uit. Na de conversatielessen in de middag loop ik naar mijn tijdelijke ‘thuis’ bij het gastgezin in een mooie, hoog gelegen buitenwijk.
Overal kom ik ze weer tegen op pleinen en in straten, nu aan stokken gestoken gegrild en klaar om als een ferme kippenbout afgekloven te worden. Ik informeer er bij een autochtone inwoner naar, wijzend op die overmaatse satés.
“Cuy natuurlijk” zegt hij. Ja, dat wist ik al. Van zijn nadere uiteenzetting over de aard van de lekkernij mis ik net de essentie door mijn gebrekkige kennis van zijn taal.

Als ik even later mijn kosthuis binnenkom vraagt mijn ‘fostermother voor drie weken’ terwijl ze me vol verwachting aankijkt, of ik al cuy gegeten heb. Ik moet ontkennen maar vraag haar wat het nou eigenlijk is. “Guinea pig!” roept ze stralend. Guinea pig? Huuuh? Wat was dat ook al weer? Hadden mijn neefjes vroeger niet een Guinees biggetje? Hamster? Nee, marmot? Ook niet. Cavia! Ach, ja nu ze het zegt.

Hmm, ziet er eigenlijk best wel lekker uit op de feestelijk gedekte tafel zo te midden van de gebakken aardappeltjes, met kaas gevulde jalapeñopepers en kleine maïskolfjes. Nu maar even niet hypocriet zijn, tenslotte verschalken wij met kerstmis ook wel eens een hazen of konijnenboutje en dat was kort daarvoor ook nog zo'n schattig huisdiertje. Aanschuiven dus en eten wat de pot schaft: Koei.

Lees verder!

geplaatst door Petronus



maandag 17 oktober 2011

Foto’s voor je profiel?

Ik vraag me af of het zin heeft om veel goede, mooie foto’s te plaatsen bij je profiel.
Met veel bedoel ik meerdere foto’s waar je op verschillende manieren op staat en natuurlijk allemaal in de hoop veel reacties te krijgen. Of is 1 foto genoeg? Of toch meerderen?
Die zelfde vraag heb ik eigenlijk ook voor het profiel op datingsites, hoe uitgebreid moet dat zijn? Wat zet je er allemaal in? Hoe verkoop je jezelf op internet om toch die ene leuke partner te vinden? Hoe eerlijk moet je zijn in je profiel? Kan een leugentje om bestwil in dit geval?

Niet heel erg lang geleden heb ik wat foto’s laten maken door een professionele fotograaf. In eerste instantie omdat ik wel eens mooie foto’s van mezelf wil hebben, ik vind namelijk dat ik bijna nooit goed op een foto sta. Tijdens de fotoshoot ging ook meteen door me heen dat ik de foto’s ook wel op datingsites kan zetten in de hoop dat er meer reacties komen op mijn site, immers, men kijkt toch als eerste naar foto’s voordat ze het profiel lezen.
Nu staan deze foto’s ook op de site, nu maar hopen dat er mede door de foto’s meer reacties komen. Of werkt dat zo niet?

Of zou het zo zijn wat dit weekend iemand tegen me zei?

Deze persoon vertelde me dit weekend dat je ook (onbewust?) via de site uitstraalt hoe je je echt voelt en dat mensen daar eerder op reageren dan op een foto of een stuk tekst in een profiel. Hoe kan ik dit spirituele goed uitleggen zonder zweverig te klinken? Wat deze persoon als voorbeeld gaf, was het volgende:
Hij kreeg een smsje van een vrouw met een vraag; hier reageerde hij positief op, waarop zei vervolgens niet meer reageerde. Hij ging zich afvragen hoe het kwam dat zei niet reageerde op zijn positieve antwoord op haar vraag; hij kwam er achter dat hij verliefd op haar was en volgens hem had de vrouw in kwestie dat door alleen maar door dat antwoord via sms. Blijkbaar straalde dat iets uit waardoor ze even niet reageerde. Een tijd later kwam zij weer met dezelfde vraag via sms, nu reageerde hij ook positief maar met een ander gevoel omdat hij nu wist dat hij verliefd op haar is. En nu reageerde zij wel en was het een happy end en zijn ze een stel….

Klinkt wellicht vaag, maar ik denk dat het een onderbuik gevoel is, vergelijk het misschien maar met het moment vlakvoor dat je iemand gaat zoenen, je weet/voelt dat het zoenen in de lucht hangt. Dat gevoel komt blijkbaar ook over in smsjes en wellicht ook in een internetprofiel op bijvoorbeeld een datingsite.

Wat is wijsheid in dit geval? Een profiel schrijven vanuit je gevoel met daarbij foto’s plaatsen die gevoel uitstralen? Of een profiel opstellen dat puur rationeel is?

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 2 reacties



maandag 17 oktober 2011

Dansen met mannen

Aan iemand die goed kan dansen wordt een waslijst aan positieve eigenschappen toegekend. Creativiteit, sociale intelligentie, goed kindertjes kunnen maken, het kan niet op; it’s all about the rhythm and blues.

Waar of niet waar, ‘goed kunnen dansen’ is de laatste jaren mede dankzij diverse tv-programma’s een paar stapjes hoger op de prioriteitenlijst van een toekomstige partner (m/v) komen te staan. Als bevlogen dansliefhebster heb ik in het verleden tijdens het uitgaan vaak gespannen langs de zijkant van de dansvloer gestaan, in opperste concentratie op de uitkijk voor een indrukwekkend dansende meneer…

Mijn interesse in dans heeft zich niet eerder mogen ontwikkelen dan na mijn achttiende levensjaar. Op een aantal stijve balletlessen na werd ik sinds mijn vierde niet meer met een tutu of streetdancetenue betrapt. Daarnaast beschouwde ik de schoolse gymnastieklessen voornamelijk als 'tussenuur'.

Des te groter was mijn verbazing en toegegeven, trots, toen ik tijdens de eerste jaren dat ik uit ging steeds vaker complimenten kreeg over mijn dansstijl. Een Britse vrouw, zelf danslerares, vroeg me zelfs waar ik een opleiding had gevolgd. Als een pauw liep ik de rest van de avond van zaal naar zaal.
Inmiddels ben ik 27 en heb ik besloten deeltijd dansinstructrice te worden. En zoals mijn nickname wellicht doet vermoeden heb ik mijn hart verloren aan de Spaanse danskunst. Reden genoeg om een man met een soortgelijk talent en passie te ontmoeten, dacht ik. En dat was het begin van een bijzondere onderneming.

Volgens alle clichés kwam ik er binnen vrij korte tijd achter dat de mannen die opvielen door hun elegante en flexibele dancemoves meestal niet met mij, maar met de jongen achter me oogcontact zochten. Daarnaast begon het me ook redelijk snel op de te vallen dat ik waarschijnlijk in het verkeerde werelddeel ben geboren. Toen ik tijdens het uitgaan een collega mee de dansvloer op nam en het intro van mijn favoriete nummer begon te spelen stond ik in de startblokken samen de tent af te breken. Schaapachtig keek hij me aan. 'Wat moet ik doen?', zei hij. Een Cubaanse jongen zag mijn teleurstelling en liep op me af om me de volgende vier minuten de dansvloer over te zwieren. 'You should move to South America', zei hij terwijl hij me dichter naar zich toe trok. 'It’s in your blood.'

Vele maanden later stond ik deze zomer oog in oog met een wel heel leuke jongen. Op de dansvloer, op precies te zijn. We hadden nog geen woord tegen elkaar gezegd maar bleven naar elkaar kijken. We hadden elkaar al een paar keer eerder in dezelfde gelegenheid gezien, maar tot daadwerkelijk contact was het nooit gekomen. Langzaam dansten we naar elkaar toe, totdat we recht tegenover elkaar stonden. M'n hart bonsde in mijn keel. ‘Wil je met me dansen?’, vroeg ik. Verschrikt keek hij me aan. Zijn ogen werden zo groot dat hij vijf jaar jonger leek. 'Eh, ik kan niet zo goed dansen', stamelde hij. Met een ruk draaide ik me om, nog net een cynische 'O..kee..' uitbrengend.

Ik kon wel door de grond zakken. Stapte ik eindelijk een keer zélf op een jongen af, werd ik binnen drie seconden afgewezen. Later hoorde ik van vrienden die ook aanwezig waren, dat de jongen in kwestie me de hele avond vanuit een hoekje had bekeken, terwijl zijn vrienden hem om de zoveel tijd aanmoedigden met me te gaan praten. Hij kwam zelfs een keer naast me zitten toen ik even uit zat te rusten, maar ik bleef strak naar mijn vrienden kijken. Ik had mijn grootste passie met hem willen delen en dit met mijn grootste glimlach gevraagd. Als hij me echt leuk vond zou hij (desnoods met een flauw grapje) het gesprek moeten beginnen. Dat gebeurde niet. Ik had hem afgeschrikt met de Beladen Dansvraag.

Misschien moet ik de wens dat mijn toekomstige vriendje zich door de voorrondes van SYTYCD zou kunnen manoeuvreren toch maar veranderen in 'niet-compleet-aritmisch'. Of dat ticket naar the Mediterranean boeken. Zolang ik maar kan dansen!

Lees verder!

geplaatst door Flamenca



donderdag 13 oktober 2011

Zielsverwanten

Hij plaatste een paar liedjes op Facebook. Met begeleidende teksten als “..soms ontmoeten twee zielen elkaar” en “..deze gaat over zielepijn” .
Het was mij meteen duidelijk dat dit niet over ons ging. Ik smste hem om de bevestiging te krijgen. Die kwam per omgaande terug: “Dat gaat over wat jij met P had en ik met M, je weet wel”.
Hij raakte me ergens, misschien was het in mijn ziel, maar eerlijk gezegd weet ik niet eens precies waar die zit. Ik weet dat wat wij hebben niet vergelijkbaar is met wat ik met P had en hij met M. Maar toch..
“Wij zijn wel verwanten” kwam er, als mosterd na de maaltijd, achteraan.

Ik smste maar weer eens dat ik er verdrietig van werd omdat ik dat gevoel weer wil. Zijn reactie was:
“Ik denk dat het maar eenmalig was”.
Allerlei vragen gingen vanaf dat moment rondtollen in mijn hoofd.

Is het maar 1 keer in je leven mogelijk dat je een zielsverwant ontmoet?
Is zielsverwantschap hetzelfde als extreme chemie hebben met iemand?
Hoe kan het dat zielsverwantschap toch niet altijd leidt tot een blijvende relatie?
Kan je in een relatie met een zielsverwant je toch niet prettig voelen?
Kun je ook verwantschap voelen en is dat dan een soort ‘comfortabelere’ vorm dan zielsverwantschap, waarbij niet je hele leven op zijn kop staat?
Kun je eenzijdig voelen dat er zielsverwantschap is?
Kun je nog zielsverwantschap voelen met iemand waarmee je relatie al een tijd geleden gestopt is en die je nooit meer ziet?
Wat is eigenlijk je ziel? Is dat je geest? Is dat je gevoel? Waar zit ie?
Wat voel je als zielsverwant bent met iemand? Klopt dan alles?
Is je zielsverwant je ware liefde?

Gelukkig belde net op dat moment mijn gewone verwant, die van de comfortabele vorm. We namen de vragen samen door.
Hadden een uiterst diepgaand gesprek. Ja, dat kunnen wij verwanten wel. Er kwamen bij mij echter steeds nieuwe vragen op. Volledig in verwarring hing ik op. Ik kan niet zeggen dat ik er zielsgelukkig van werd.

Mijn kalender maakte het die dag niet beter: “Elke ziel heeft zijn eigen, juweelachtige karakter met vele facetten, zijn eigen ‘zoheid’. Zelfs al kan niemand dit specifieke iets onder woorden brengen, het is waarom mensen van je houden als ze van je houden”

Zou mijn ware zielsverwant zich svp even willen melden? Bij voorbaat dank!


Lees verder!

geplaatst door Babette - 3 reacties



donderdag 13 oktober 2011

Twee en een halve week later

Het nieuwtje is eraf. De bewijzen dwarrelen en slingeren door de kamer. Er moet ineens dagelijks actief worden schoongemaakt. Gisteren kwam er iemand op de koffie. Ze vroeg of het me beviel en ik antwoordde: van mij mogen ze terug naar het asiel.

’s Avonds hou ik mijn hart vast voor de onderburen, want dan rennen ze als een stel galopperende paarden door het huis. Ik ging laatst sporten en ik zag ter plekke dat mijn zwarte sportbroek onder de kattenharen zat, ik schaamde me dood. Natuurlijk moeten ze ook weten waar ze wel en niet mogen komen. Bed en bank is verboden terrein. De wasmand vol schoon wasgoed, daar had ik nou weer niet aan gedacht. Ze worden steeds vrijer en laten hun karaktertjes zien en ineens wordt in mijn eigen huis ook mijn karakter op de proef gesteld. Aan iedereen die langs komt vraag ik of ze iets ruiken van de kattenbak, want straks stinkt het hier terwijl ik het zelf niet meer in de gaten heb.

Het is gewoon een ommekeer na een paar weken, de nadelen komen in beeld. De liefde wordt op de proef gesteld. En daar doel ik op. Het is wederom raar dat ik de vergelijking trek, maar wat, als er een heuse vent bij mij was ingetrokken en we zijn twee en een halve week verder… komt er dan ook zo’n punt?

Mijn dochter rekende uit: hoe oud worden ze ongeveer? Hoe oud ben jij dan? Zolang zit je er aan vast. Ohoh, zei ze… zo kort? Ik wil dat ze voor altijd bij ons blijven. En zo denk ik er ook over. Je moet wel mijn gezicht erbij zien, als ik zeg dat ze terug moeten. Natuurlijk niet. Alleen ik moet iets meer moeite doen om de bijkomende nadelen te accepteren, dan mijn dochter.

Als ik nog eens een vent tegen het lijf loop die ook na twee en een halve week de nadelen overtreft, dan ben ik blij, heel blij! Voordeel is wel, dat de man jouw nadelen ook moet accepteren. Katten hoeven die moeite niet te doen. Stelletje stinkers.

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 12 oktober 2011

Laat mij niet-sportief zijn

Regelmatig, ik zou zelfs zeggen 'vaak', zie ik in de damesprofielen (die van heren bekijk ik niet) het woord 'sportief' opduiken. Sportief is wat ze zelf zijn en wat ze in hun partner zoeken. Ik moet deze dames teleurstellen, want ik ben een houten Klaas en dat blijf ik.

Het zat er vanaf het begin al niet in bij mij. Als schooljongetje was ik al tijdens de gymles de laatste die in de teams werd gekozen. Overigens hoorde ik van een goede vriendin van mij met schoolgaande kinderen dat deze brute Sociaal Darwinistische teamselectiemethode (laat de leerlingen zelf kiezen) nog altijd wordt toegepast. Gymleraren zijn geen steek veranderd, nog altijd de pedagogische kwaliteiten van een afwasteiltje....Nee, het heeft nooit zo geboterd tussen mij en gymleraren. Een volk apart, met een wereld die alleen bestaat uit sport en waarin alleen andere sporters welkom zijn. Gefrustreerde mannetjes die veel liever legerofficier waren geworden, maar daartoe de capaciteiten niet hadden. En dus blaffen ze maar 13-jarige kinderen de touwen of het klimrek in. En dan had ik het eigenlijk nog relatief getroffen. Het schijnt dat Louis van Gaal ook ooit als gymleraar is begonnen. Je zult hem maar voor je hebben, als teer kinderzieltje zijnde.......Oh, en één ding, lieve lezer. Ik weet dat ik generaliseer. Bespaar mij dus uw 'Maar ik had toevallig een hele aardige gymleraar...'.

Ik spijbelde uiteindelijk regelmatig tijdens de gymles, maar in plaats mijzelf in die uren te benevelen in een coffeeshop (die er niet eens was in de plaats van mijn jeugd), zat ik thuis proefwerken te leren voor de vakken die er voor mij wel toe deden, las ik boeken of speelde ik op mijn gitaar. Zo was, in het kort, mijn gespannen relatie met het fenomeen sport toen ik een jongen was. En eigenlijk is die spanning, dat gebrek aan click er nog altijd.....

Ik heb het geprobeerd, maar het wil gewoon niet bij mij. Ik denk gewoon teveel na. Een voorbeeld. Het kost mij al enorme moeite om tijdens het voetballen een bal aan te nemen. Heb ik die dan eindelijk, dan moet ik het veld overzien, de bal blijven beheersen, kijken waarheen te spelen (waarbij het de kunst is niet te spelen naar de man van je team, maar naar een plek waar hij over een x aantal seconden zou kunnen staan), en dan nog de techniek te beheersen om de bal ook op die plek te krijgen, langs/over al die kerels die breder, sterker en langer zijn dan ik. Tot dat laatste komt het vrijwel nooit, omdat de tegenstander de bal dan allang van me heeft afgepakt. Want ook dat moet tijdens het hele balbezitproces: afhouden van de tegenstander. Voetbal is multitasking. Wie zei dat het geen vrouwensport is? Wie weet verander ik met deze blog de mening van wat vrouwen over voetbal. Heb ik één keer in mijn leven de sport een dienst bewezen.

En is sport nou werkelijk zo gezond? Andermans sport is in ieder geval voor mij ongezond. Hoeveel werk ik in de loop van de jaren al heb moeten overnemen van collega's die vanwege hun ski-ongeluk, voetbalblessure, tennisarm of wat dan ook weken thuis zaten, ik heb het niet eens meer bijgehouden. En dan volgt nu een prachte drogredenering waarvan de haren van de wetenschappelijk/statistisch methodologisch onderlegden onder jullie recht overeind van zullen staan! En toch wil ik hem jullie niet onderhouden! Daar gaat 'ie: Van mijn grootouders is de jongstgestorvene 83 geworden. De rest heeft allemaal de 90+ gehaald. En geen van allen hebben ze ooit in hun leven gesport!! Ja OK, één van mijn opa's heeft jeu de boules gespeeld...Dus: voegt sport nou werkelijk zoveel toe aan je leven? Blijf je er echt langer van leven?

Ik heb er gewoon geen zin in! Ik heb geen zin om te rennen, niet over een band en niet in de regen door mijn straat. Ik heb geen zin om tegen een bal aan te trappen of er met mijn handen tegenaan te slaan. Ik heb geen zin om aan ringen te hangen, op een nepfiets tegen een nep-Alpe d'Huez aan te rijden, of gewichten in de lucht te tillen. Want van sport krijg ik spierpijn, kortademigheid en stinkende zweetplekken, maar bovenal: iedere minuut die ik besteed aan sport is een minuut die niet besteed is aan de dingen die er voor mij wél toe doen, zoals schrijven, lezen, muziek, cultuur en noem maar op.

Laat mij lekker niet-sportief zijn. Dan ben ik op mijn fitst.

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 4 reacties



maandag 10 oktober 2011

De eeuwige strijd tussen beide geslachten

Onlangs was ik samen met een aantal anderen getuige van een discussie tussen een mannelijke en een vrouwelijke collega over de eeuwige strijd tussen beide geslachten. Iedereen kent dit soort discussies wel. De meeste clichés over mannen en vrouwen komen in een dergelijk discussie aan bod.

Vaak worden ze gepassioneerd gevoerd, maar wel met een luchtige, plagerige ondertoon. Meestal kan ik het niet laten me er ook in de discussie te mengen, maar dit keer was ik vooral een geamuseerde toehoorster, die – vanzelfsprekend – de kant van de vrouw koos. Helaas moet ik toegeven dat de man met een onweerlegbaar argument kwam. De vrouw beweerde dat vrouwen alles konden wat een man ook kon. Hierop antwoordde de man dat hij geen één vrouw kende die rechtopstaand kon plassen zonder te spetteren.

Tot ieders verbazing liep zij na dit antwoord boos weg. Ik trof haar even later in tranen aan. Ze voelde zich voor schut gezet en vond het weer een typische mannen reactie. Volgens haar waren mannen arrogant en dachten ze allemaal dat vrouwen hen nodig hadden. Zij vertikte het echter om afhankelijk te zijn van een man. Ik heb haar lekker uit laten razen. Wat kun je op zo’n moment zeggen? Dat het wel mee viel met de mannen? Dat ze lang niet zo arrogant zijn als ze lijken? Dat we helaas echt niet zonder ze kunnen, aangezien de wereldbevolking dan snel zou slinken? Dat het gewoon een gevatte opmerking van hem was en dat ze echt niet voor schut stond? Of dat het slim van haar was dat ze niet afhankelijk wilde zijn van een man? Allemaal waarheden die op dat moment toch beetje overbodig waren.

Ondanks ik haar reactie wel erg heftige vond had ze in één opzicht wel gelijk, het is niet goed om afhankelijk te zijn van een man. Ik wil vooral met een man samen zijn, omdat hij iets aan mijn leven toevoegt. Het leven nog net iets leuker, fijner en spannender maakt. Niet omdat ik me niet zonder man zou redden. Toch moet ik bekennen dat een man ook zeker zijn praktische nut kan hebben.

Dit voorjaar heb ik de mijn schuttingen, de schuur en mijn tuinmeubelen gebeitst. Het heeft me weken gekost om de klimop verwijderen, het houtwerk te ontvetten, schuren, opnieuw te ontvetten en natuurlijk te beitsen. Het was hard werken, maar ik was bijzonder trots op het resultaat en op het feit dat ik dit typische mannenklusje had volbracht. Hoezo hebben vrouwen een man nodig? In een soort overwinningsroes besloot ik een weekje met de auto op vakantie te gaan. Als een man naar Zuid Frankrijk kan rijden, dan kan ik het ook dacht ik. Sterker nog, ik kende vrouwen genoeg die dit deden, dus opnieuw ”hoezo heeft een vrouw een man nodig?". In drie dagen tijd reden we via Normandië en het Loiredal naar een plaatsje ten zuiden van Bordeaux waar we 3 nachten verbleven.

Vervolgens namen we bijna dezelfde route weer terug naar huis. Bij elkaar ongeveer 3.000 kilometer en dat samen met een reisgenote die geen rijbewijs bezat. Vooraf riep iedereen dat in drie dagen naar Zuid Frankrijk goed te doen was. Achteraf bleek dat toch tegen te vallen. We hebben een heel leuke vakantie gehad, toch had ik er spijt van dat alle hotels al vooraf besproken waren. Als dit niet het geval was geweest, was ik nooit zo ver naar het zuiden door gereden. Ik vond het toch behoorlijk zwaar. Vooral omdat ik op veel momenten niet ontspannen achter het stuur zat. De Fransen rijden mij te hard, zitten te dicht op je bumper, komen te snel naar rechts en toeteren zelfs als je 70 rijdt waar dit - geheel terecht - de maximum snelheid is. Ik voelde me behoorlijk zwak, omdat ik wenste dat er een man naast me zat die losjes met één hand op het stuur de 6% daling op de snelweg met 120km per uur nam. Het trotse en stoere gevoel dat ik had na het beitsen van mijn schutting was ik aardig kwijt.

Gelukkig kwam dat wel weer een beetje terug. In het hotel waar we drie nachten verbleven logeerden bijna alleen Nederlandse gasten en alle gasten waren (echt)paren. Tijdens het gezamenlijk nuttigen van de wijn bekenden de dames dat zij in Frankrijk niet achter het stuur stapten. In België wilden sommige nog wel rijden, maar daarna hield het echt op. Ze vonden het bijzonder stoer van me dat ik ons naar het Zuiden had gebracht. En langzaam kwam het gevoel van trots toch een beetje terug. Waarschijnlijk worden nu een aantal dames boos op me. Belachelijk dat ik daar trots op was. Ook op de schutting trouwens. Hoezo typische mannen klussen ? Mijn collegaatje had gelijk, alles wat een man kan kunnen wij ook. Behalve dan rechtopstaand plassen zonder spetteren (waar ik best een beetje jaloers op ben). In een discussie tussen de beide geslachten val ik ze daar ook onmiddellijk in bij. Toch verlang ik er stiekem af en toe naar weer te genieten van het praktische nut dat mannen kunnen bieden. Heel stiekem natuurlijk, want ze zijn vooral bedoeld om het leven leuker, fijner en spannender te maken.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 5 reacties



maandag 10 oktober 2011

Loopmaatje

Twee kilometer voor de finish. Nog steeds heb ik haar niet gezien. Ik kan me toch nauwelijks voorstellen dat ze voor me loopt. Als dat zo is heeft ze een verrekt goede conditie. Dat is prettig, dan heb ik iemand om me aan op te trekken. Het beste loopmaatje is diegene die iets harder gaat. Maar toch zou ik haar graag voor de eindstreep inhalen. Na alle virtuele intensiteit van de afgelopen dagen, heb ik sterke behoefte haar fysiek te zien.

Een week eerder heb ik ruim 70 minuten hardgelopen, als ik bezweet thuis kom. Ik pak mijn iPhone van mijn bovenarm en Twitter het resultaat. Ik heb ook mail en lees: “Hoi Willem. Ik zie in je profiel en op je website dat je liever niet alleen wilt hardlopen? Ik heb dat ook. Als dat nog steeds zo is, wil ik best met je meelopen. Kim.”

Nog een kilometer te gaan. Kim belt. “Ben je er al? Ik ben er bijna. Volgens mij nog vijfhonderd meter. Ben je vlakbij?” Vijfhonderd meter… damn, ze loopt echt hard. In een uitademhaling, hijg ik ‘ben er bijna’ en versnel voor de laatste keer mijn pas. Beter nu niet op mijn pols kijken. Mijn hartslag zit zwaar in het rood.

Gedoucht en opgedroogd pak ik mijn laptop en antwoord Kim. Er ontstaat een mailwisseling. Over hardlopen uiteraard, maar ook over andere belevenissen in het leven. Interesses, literatuur, films en de politieke schermutselingen tijdens de Algemene Beschouwingen. Voor ik het weet vliegt de avond voorbij en is het twee uur ‘s nachts als ik vol van Kim mijn bed instap.

Nog 250 meter. Het einde van de wedstrijd is een lang recht stuk op de boulevard. Er staan links en rechts hekken. Tientallen mensen klappen en juichen me naar de finishlijn. Ik kijk nauwelijks naar ze, maar staar recht vooruit. Op zoek naar een witte pet boven een rood shirt.

De avond na de virtuele ontmoeting gaan we onverminderd en even intensief verder. Onze vingers rennen over het toetsenbord. Al snel uiten we de wens het samen hardlopen in de praktijk te brengen. “Ga je zondag ook naar de wedstrijd in Noordwijk. Vind ik wel een leuke eerste date”, stelt Kim voor. “Absoluut origineel”, zeg ik. “Daar houd ik van. Waar spreken we af?” “Bij de start lijkt me het handigste. Ik draag een rood shirt en witte pet.”

Hijgend en struikelend bereik ik de finishlijn. Een rode mat registreert onzichtbaar mijn eindtijd. Absoluut een PR, maar die interesseert me nu niet. Ik buig voorover en rust mijn handen op mijn bovenbenen. Ik hijg de longen uit mijn lijf. Ongemerkt krijg ik een flesje sportdrank in mijn hand gedrukt. Een vrouw reikt me een medaille. “Wacht, ik zal hem omhangen. Dat heb je wel verdiend.” Ik duw me af en ga langzaam omhoog. Er verschijnt iets roods voor mijn ogen. En als ik helemaal rechtop sta een witte pet, met het logo van de organisatie. Daaronder een fris lachende gezicht. Kim hangt de medaille om, geeft me drie zoenen en fluistert in mijn oor: “Volgende keer lopen we samen.”

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



zondag 9 oktober 2011

De date die nooit is gekomen

Afgelopen donderdag zou ik een date hebben met een man via deze site. We hadden al een tijdje gemaild en om niet eindeloos door te mailen, hadden we besloten om elkaar maar eens te zien.
In eerste instantie hadden we voor een week eerder afgesproken, dit had de beste meneer in kwestie afgezegd omdat het hem niet uitkwam vanwege werk (we zouden gaan lunchen op een doordeweekse dag), dit kan uiteraard gebeuren. Toen maar een andere datum geprikt, nu om een keer ’s avonds wat te gaan eten in een leuk eetcafé waar voornamelijk buurtbewoners komen en weinig mensen van buiten de stad. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik ben bewust wat eerder van mijn werk weg gegaan om op tijd op de plek van bestemming te zijn.

Eenmaal daar aangekomen, was mijn date er nog niet, dat kan natuurlijk gebeuren dat je wat later bent. Na een kwartier hem maar eens een mailtje gestuurd (lang leve de smartphones) via deze site dat ik al een tijdje op hem stond te wachten. Stom genoeg hadden we elkaars telefoonnummers niet om even te kunnen bellen om te vragen waar hij bleef.

Na een half uur te hebben gewacht en inmiddels toch wel trek te hebben gekregen, ben ik maar weer naar huis gegaan en was ik teleurgesteld en vol onbegrip.

En dat onbegrip zit er nog in; dat je toch niet wil daten met me (of met wie dan ook) kan en mag uiteraard maar zeg de afspraak dan af lijkt me. Dan is er niks aan de hand, dan had ik het jammer gevonden maar ok, dat mag……….

Eenmaal thuis heb ik hem nog een mailtje gestuurd dat ik het jammer vind dat hij er niet was. Inmiddels zijn we een paar dagen later en hij is niet meer online geweest, dus hij heeft mijn mails nog niet gelezen.
Ik begrijp er niks meer van, jullie wel?????????

Gaan we tegenwoordig zo met elkaar om? Of ben ik erg ouderwets en hecht ik veel waarde aan de (ouderwetse?) geldende waarden en normen? Of klink ik nu teveel als Balkenende met z’n eeuwige waarden en normen?

Anyway, ik denk dat mijn betoogje wel duidelijk is, ik vind het ronduit onbeschoft om gewoon maar niet te komen opdagen als je een afspraak hebt zonder af te zeggen en daarna ook niks van je te laten horen…… In wat voor maatschappij komen we dan terecht? Zijn dat de mensen die zeggen hoger opgeleid te zijn die niet komen? Of geldt het voor iedereen ongeacht opleidingsniveau??
Afgezien het opleidingsniveau, ik stel het niet op prijs dat mensen zo met mij omgaan.

Mijn motto is dan ook in dit geval; behandel anderen zoals je zelf behandelt wil worden………

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 9 reacties



zondag 9 oktober 2011

Vakantie

Het is alweer veel te lang geleden dat ik heb geschreven. Maar ik heb een excuus… ik heb het druk gehad :-). Oke, dat is niet zo origineel, maar de reden waarom ik het druk had wel hoor, ik ga namelijk over 5 dagen op vakantie. En dan moeten er veel dingen gedaan worden, afgerond worden, voorbereid worden, je kent het wel.

Vorig jaar ben ik in september een weekje op vakantie geweest. Daarna heb ik denk ik 4 vrije dagen opgenomen, en nu staat er dan eindelijk weer eens een reisje op het programma, en wat voor een!! Ik ga een 3-weekse rondreis maken in Mexico en omringende landen! Het lijkt me een erg bijzondere reis. Ik ben nog nooit in midden Amerika geweest en ben heel erg benieuwd naar de bevolking, de cultuur, de uitzichten, de natuur, de plekken waar we komen, maar ook naar mijn reisgenoten. Voor het derde achtereenvolgende jaar komt het zo uit dat ik rond vakantietijd single ben. En wat is er dan beter dan met een singlesreis meegaan?! Het is me de vorige twee keer goed bevallen. De mentaliteit is toch dat je andere mensen wilt leren kennen. En niet perse om de man of vrouw van je dromen tegen te komen, maar wel omdat je geïnteresseerd bent in andere mensen en omdat je graag gezelschap hebt tijdens je reis.

Zo heb ik de afgelopen weken dus erg uitgekeken naar deze vakantie. Ik heb erover gelezen, ik heb een poging gedaan om in een paar weken spaans te leren (maar daar heb ik te weinig tijd ingestoken moet ik eerlijk bekennen), ik heb nog wat dingen aangeschaft, heb me laten inenten en ben nu mijn spullen aan het pakken. En nu komen dus ook de zenuwen. Want wat doe ik mezelf weer aan… meer dan 20 nieuwe en onbekende mensen!! Hoe zal het gaan in de groep, zitten er mensen bij met wie ik goed op zal kunnen schieten, heeft iedereen er net zoveel zin in, zijn er mensen die ook zenuwachtig zijn?

Uiteindelijk weet ik heel goed dat ik me prima ga redden hoor, dat is me de vorige keren ook geluk, en daar heb ik zelfs ook leuke contacten aan overgehouden. (De sinterklaasplannen zijn alweer gemaakt met wat reisgenoten uit het verleden!) Als ik daar eenmaal ben, de mensen heb gezien, de vliegreis achter de rug is en we goed en wel op pad zijn dan zal ik mijn weg snel genoeg kunnen vinden. Maar het is toch weer spannend, dat gevoel alsof ik mezelf weer in het diepe ga gooien. Ach, zolang ik zelf weet waar ik het voor doe, en dat is mooie reizen maken, eens wat vrije tijd inlassen (echt veel te lang geleden), nieuwe mensen leren kennen en mooie ervaringen aan mijn lijstje toevoegen!

Mocht ik er niet meer toe komen om voor de vakantie opnieuw te schrijven, dan weten jullie dus dat ik de volgende keer met reisverhalen kom!

Lees verder!

geplaatst door P_tje - 1 reactie



zaterdag 8 oktober 2011

Itsy bitsy spider

I see a tiny black dot moving on my pebble grey wall
A small spider on some kind of mission
It moves around in swirls
No steady line, but searching
Finding the right way
The right path
The right path to what?
It's already woven web?
The best spot to weave a new one?
The best way to combine both
And weave a thread to connect them?
I see a tiny black dot moving on my pebble grey wall
That makes me realize it's time to start weaving...

Lees verder!

geplaatst door missMx



vrijdag 7 oktober 2011

Hou me vast

Zo’n basale behoefte is het; vastgehouden worden. Armen om je heen, even de warmte van de ander voelen.
Van alle kanten komen er deze week signalen over een thema naar me toe. Ik voel de behoefte er een mooi, samenhangend blogje van te maken. Maar ’t wil nog niet zo vlotten.
Het thema is zoiets als ‘hoe zorg je dat je in een relatie je niet uitlevert aan de ander’.

Een goede bekende is deze week haar vriend verloren. De vriend die haar redde van haar leven alleen na haar scheiding. Een tweede vader voor haar kinderen. Haar ware liefde zo leek het. Maar nu is hij dus dood. En is ze weer alleen.
E
en vriendin had de banden met haar ex weer aangetrokken. Dus was ze niet meer alleen. Hij werd echter al snel weer vervelend en dus is hij nu weer haar ex. En is ze weer alleen.

Andere vriendin heeft net een prille relatie gaande. Maar ze is erg op haar hoede. “Hij is all- over- me maar straks dumpt ie me weer en dan ben ik weer alleen net als toen met B.”.

Derde vriendin vertelt over haar toenemende afkeer van mannen die haar willen verleiden. Met haar looks kan ze elke man krijgen. En dat was na haar scheiding ook haar doel. Op zoek naar bevestiging maar eigenlijk natuurlijk vooral naar iemand die haar vasthield. Juist dat laatste deden die mannen meestal maar heel even en net niet als zij het nodig had.
Z
elf merk ik dat het verlangen naar een ‘echte’ relatie, met alles d’r op en d’r, aan het afnemen is. En ik probeer steeds bij mezelf na te gaan of het uit zelfbescherming is, want het dient zich niet in die vorm aan en ik ben er ook bang voor om weer helemaal voor iemand te gaan. Of dat het is omdat ik gewoon heel regelmatig door een heel lieve man vastgehouden word.

Hij gaat me niet redden, hij trekt niet bij me in, hij bemoeit zich niet met mijn kinderen en met kerst zullen we ook wel niet samen aan een tafel zitten. Maar misschien is dit voor mij wel de ultieme manier om heel dicht bij mezelf te blijven. Me niet uit te leveren aan een ander. Het grootste deel van de tijd doen wat ik moet en wil doen en toch heel vaak die grote armen om me heen.

‘Hou me vast’ dus in de letterlijke betekenis. Maar voorlopig niet meer in de figuurlijke betekenis. En vastzitten, je uit leveren, volledig afhankelijk zijn van een ander ; dat al helemaal nooit meer!




Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



maandag 3 oktober 2011

Ik heb jou door

Ergens in het grijze tussengebied tussen 'recent' en 'lang geleden' had ik een date met iemand die een ik-heb-jou-door-mens bleek te zijn. De naam zegt natuurlijk al veel, maar wie desondanks nog niet weet waarover ik spreek, nodig ik van harte uit om verder te lezen. En eeeeh, waar 'hij' staat kun je ook 'zij' lezen. Ik kan daarover meespreken.

De ik-heb-jou-door(IHJD)-mens heeft een onbedwingbare, beter gezegd dwangmatige neiging om anderen te ontmaskeren. Hij meent de ander altijd 'door te hebben'. Daarbij richt de IHJD-mens zich voornamelijk op eigenschappen die traditioneel voor 'slecht'doorgaan. Vul zelf maar in wat daaronder valt.

De IHJD-mens is altijd op zoek naar de motieven achter het gedrag van de ander, maar vindt deze pas boeiend als ze vallen onder noemers als 'onzekerheid', 'eenzaamheid' en 'boosheid'. Moed en zelfvertrouwen zijn niet interessant voor de IHJD-mens, aangezien deze eigenschappen geen grond zijn om de ander van zijn voetstuk te stoten, iets wat de IHJD-mens het liefste doet. Eigenlijk ziet de IHJD-mens met zijn duik in de geest van de ander alleen een spiegelbeeld van zichzelf. Maar dat zal hij nooit toegeven.

Hoe herken je de IHJD-mens? Naast zijn smalende, triomfantelijke blik maken zijn uitspraken hem herkenbaar. Als eerste noemen we uiteraard die waaraan hij zijn bijnaam te danken heeft. Andere typische IHJD-zinnen zijn 'Jij doet....alleen maar om...', of 'Daar komt je ware aard boven'. De IHJD-mens is de koning van de jij-bak, een op de persoon gerichte uitspraak, die het gesprek zo goed als dood legt.

Ik had dus een date met een IHJD-mens. We kenden elkaar niet via een datingsite, maar via een forum. Wel een internetdate dus, maar dan op een andere manier. De date was in een café. Ik had gelijk al een slecht gevoel. Ze was klein en had een hoge, snerpende stem. Ze was het type lerares Frans, tenminste het type 'mijn oude leraressen Frans' (is dit kenmerkend voor álle leraressen Frans? Hoe zijn jullie ervaringen?). Ik ben cynisch over het bestaan van aura's, maar als ze echt bestaan staat bij haar het 'Ik ben een chagrijnig zeikwijf' er waarschijnlijk met grote letters in gegrafeerd.

Zij bestelde thee, ik bier. Daar ging het al mis. Ze keek naar mijn glas alsof er bloed in zat. "Dus jij denkt hier een zuippartij van te maken?", vroeg ze. Ik was nog zoekende. Was dit een grapje? Ik antwoordde naar waarheid. Ik had gewoon trek in een witbiertje.

Ze keek me bijzonder wantrouwend aan. Het gesprek ging allerlei kanten op en eindigde steevast in een op de man gerichte opmerking. "Vind je niet dat je een beetje een jongetje bent gebleven?"(Ja, dus?????????) "Jij wilt gewoon contact maken met mensen!" (Jij dan niet? Wat doe je hier dan?). "Jij moet wat van je leven gaan maken" (Dit is IHJD-mensjargon voor "Jij doet iets wat mij niet boeit, dus is het verkeerd"). Mijn IHJD-date haalde vervolgens haar stokpaardje van stal: de Happinez-oneliner. Ze gooide deze als ware verbale projectielen in de strijd. "JIJ BENT NIET GEAARD!!!" Nee, dat ben ik niet, ouwe heks, ik ben nl geen fucking stopcontact. "JIJ HEBT GEEN BALANS IN JE ENERGIEBANEN, IK VOEL DAT SOORT DINGEN!!!!!!!!"

Na drie kwartier preken (letterlijk met de opgeheven vinger!) had de vrouw mij helemaal door. En wat wist ze nu van mij? Dingen waarvoor ik mij absoluut niet schaam, die ik net zo goed in een gezellige sfeer durf te zeggen tegen een date die wel leuk is. Ze wist dingen die helemaal niet schandelijk zijn, maar die zij toch maar triomfantelijk boven had gehaald. Ze had me van een voetstuk gestoten. Een voetstuk dat weliswaar alleen in haar hoofd bestond, maar toch.

Ze zei dat ze na haar kop thee ging, dat het 'energetisch niet goed voor haar was nog langer bij mij te blijven.' Ik ging even naar de WC. Onderweg zag ik dat er nog een zijuitgang van het café was. Staand door de pisbak ontstond het idee. Op de terugweg sloeg ik zijwaarts de kroeg uit en liet de onbetaalde rekening aan mijn IHJDate. Dag, gefrustreerde amateurpsychologe, tot nooit meer ziens. Ik hoop dat je hierdoor voldoende geld hebt overgehouden voor de therapie die je best wel eens kan gebruiken....

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 14 reacties



maandag 3 oktober 2011

Voorspelling

Zondag 2 oktober, half twee ‘s middags. De laatste dag van het weekend waarin heel Nederland een zucht van verlichting slaakt. Gelukkig, toch nog een zonnig weekend na al die deprimerende druilerigheid!

Als iemand me een dag van tevoren had verteld dat ik deze stralende zondagmiddag grotendeels op een ondergrondse paranormaalbeurs zou doorbrengen, had ik diegene vast hard uitgelachen. Zeker als mij verteld zou zijn dat ik een voorspelling zou krijgen die behoorlijk indruk op me zou maken…

'Zingeving' –volgens mij inmiddels het meest populaire woord van de 21e eeuw– is iets dat mij van jongs af aan heeft bezig gehouden. Filosofische boeken, religieuze levenslessen, mystieke verhalen, ik vond het allemaal even interessant. Voor levensbeschouwing had ik standaard een 9+ op mijn rapport. Zelfs mijn persoonlijkheidsprofiel heeft de titel 'de zinzoeker'.

Toch heeft het een tijdje geduurd voordat ik me daadwerkelijk ging bezighouden met dergelijke activiteiten. Een westerse opvoeding waarin Hollandse nuchterheid hoog in het vaandel staat geeft nu eenmaal weinig aanleiding om te zeggen dat je je Reiki Master wilt behalen, of het leuk zou vinden meer te weten te komen over reïncarnatie. Voor je het weet wordt je bestempeld als zweverig of excentriek. En daar houden we hier niet zo van.

Dat hier steeds meer verandering in komt moge duidelijk zijn. Ik ken nog steeds niet heel veel mensen die openlijk over hun spirituele ervaringen en gedachten praten, maar uit de opkomst van nieuwe tijdschriften en talloze paranormaalbeurzen zou toch moeten blijken dat de interesse er wel is, al dan niet een beetje stiekem. Helaas wordt een negatief beeld gedeeltelijk in stand gehouden door geldbelustheid van sommige tv-zenders waarin 'paranormale consulten' als dieetpillen worden aangeprezen. Daarnaast zijn er in ons deel van de wereld ook velen die alles wat niet met harde cijfers onderbouwd kan worden een beetje spannend vinden.

Toegegeven, persoonlijk heb ik ook niet zo veel met engelen, klankschalen en aurafoto’s. Ook gaan mijn nekharen overeind staan bij sommige zelfuitgeroepen spiritueel begeleiders die met zwaar gedecoreerde kraampjes op evenementen te vinden zijn. Toch ben ik gisteren meegegaan naar een grootschalige beurs die in de buurt van Den Haag werd gehouden. Ik was behoorlijk nieuwsgierig. Want ik geloof wel dat er mensen op deze wereld rondlopen die oprecht de gave hebben die zij zeggen te hebben, en deze gebruiken om anderen te helpen en inzicht te geven.

Na anderhalf uur met mijn beste vriend op de beurs vele kraampjes uitvoerig bestudeerd te hebben, namen we bij een jonge, mooie vrouw met lange bruine krullen en een open uitstraling plaats voor een consult. Zij zou met behulp van intuïtie en verschillende hulpmiddelen inzicht geven op kerngebieden van het leven, waaronder loopbaan, familie en vrienden, lichamelijke gezondheid, psychische ontwikkeling, relaties en financiën. Mijn vriend nam als eerste plaats en kreeg een half uur lang zo’n accurate reading dat zelfs hij, de scientist zelve, even niet meer wist wat hij moest zeggen. Daarna was het mijn beurt.

Op mijn werk na herkende ik me in alles wat ze over de vele levensaspecten wist te vertellen. Alle uitkomsten sloten naadloos op elkaar aan, en sommige daarvan had ik de afgelopen week pas voor het eerst besproken met mensen die dichtbij mij staan. Als laatste aspect kwam mijn liefdesleven aan bod. Hier stond me een grote verrassing te wachten.”Jij krijgt deze herfst nog een relatie” begon ze. Ik schoot in de lach. Deze herfst nog? Dan mag hij wel opschieten! Ze ging verder. “Er komt een man, er is een grote aantrekking en veel goede gesprekken. Maar ik voel ook jaloezie in jouw omgeving. Je wordt in de gaten gehouden. Wacht, ik controleer het met mijn kaarten.” Op de kaart die ze vervolgens trok stonden twee ringen. Ook trok ze een kaart met een zwarte kat en eentje met daarop een vrouw. Ze ging verder: “Er is een andere vrouw. Waarschijnlijk is hij nog gebonden als je hem ontmoet.” Voorspellingen voor een turbulente tijd aangaande mijn liefdesleven volgden elkaar op. Uiteindelijk zou het allemaal goed komen, maar er zou veel tijd nodig zijn. Beduusd verliet ik de beurs.

Een half uur later zaten mijn beste vriend en ik in de herfstzon te picknicken. Hij maakte een foto van me toen ik het niet merkte. Ik staarde in gedachten verzonken over het water. Wat als dit echt uitkomt? Zou ik inderdaad in staat zijn met iemand verder te gaan als hij bij de ontmoeting al aan een ander gebonden is? Zou verliefdheid zulke capriolen met me uit kunnen halen?

Natuurlijk, de voorspellingen die zijn gemaakt staan niet in steen gegraveerd. Het zou me ook niets verbazen als ik pas in de herfst van 2015 een leuke man tegen kom. Maar dat doet niet af aan de vragen die je jezelf kunt gaan stellen als jou een niet-alledaagse situatie is voorgelegd. Ik heb in ieder geval voorlopig weer voldoende stof tot filosoferen!


-----
NB: Ik heb niet de bedoeling noch de interesse om met dit blog een discussie op gang te brengen over de zin of onzin van spirituele activiteiten, religie, etc. Eventuele reacties in dat kader past wellicht beter op daarvoor bestemde fora :-)

Lees verder!

geplaatst door Flamenca - 2 reacties



zondag 2 oktober 2011

De meeste dromen zijn echt bedrog………

In mijn vorige blog vroeg ik me af of de meeste dromen bedrog zijn. Ik had het toen over iemand van de hockeyclub die ik zeer regelmatig zie. Aardige man maar eigenlijk niet interessant, te oud, 2 puberdochters die bij hem wonen, eigenlijk teveel “te” overal voor en overal waar “te” voor staat, is niet goed……..

Maar er is nog een man die daar rond loopt, aanzienlijk jonger dan die oudere man. Deze jongere man is uiterst charmant, vriendelijk, aardig, wel iemand waar ik een blokje om voor zou willen gaan en wel een keer een beschuitje mee zou willen eten….. Omdat het gewoon een aardige man is, is hij tegen iedereen aardig, dus ook tegen mij, maar ik dacht een tijd dat hij me wel net ietsjes aardiger zou vinden omdat hij naar me toe komt voor een praatje…

Zo ook vandaag, ik sprak hem weer even samen met wat andere mensen en hij liet ineens het woord schoonvader noemen in het gesprek, ik dacht even “hoor ik het nou goed? Zei hij mijn schoonvader?” Natuurlijk hoorde ik het goed en hij had het over zijn schoonvader.
Omdat ik hem nooit met een meisje aan zijn zijde zie, dacht ik altijd dat hij single was, maar helaas, hij heeft een vriendin waar hij mee samenwoont…….

Op weg naar huis ging er echt door me heen “hoe komt het toch dat alle leuke mannen aan de vrouw zijn?” Het antwoord is natuurlijk simpel, omdat het leuke mannen zijn.
Maar wat is er dan mis met alle leuke mannen en vrouwen die naarstig op zoek zijn naar een partner via internet? Hebben wij inmiddels de boot gemist omdat we te kieskeurig zijn omdat hij te lang, te kort, te dik is of een roze vlinderdasje draagt op de foto? Weten we überhaupt waarom iemand dat vlinderdasje draagt? En waarom keuren wij dat meteen af? Het kan natuurlijk best zijn dat hij dat dasje van zijn opa heeft geërfd omdat hij zo’n speciale band had met opa en vroeger altijd zei dat hij later als hij groot is op opa wil lijken. Nu is hij groot en heeft dus het dasje van opa om, hoe lief is dat?

Keuren wij (en ik in bijzonder) al heel snel iemand af na het zien van de foto (stom vlinderdasje) of omdat hij te klein is? Of omdat hij niet lijkt op je vorige vriendjes (het is niet voor niks een exvriendje toch?) maar eigenlijk wel een goede partner is die we kunnen vertrouwen, die een goede partner is, die een goede vader zou kunnen zijn?

Bij de man waar ik het net over had (die dus blijkt samen te wonen) klopt alles zeg maar, hij is wat aan de kleine kant maar daar had ik me overheen kunnen zetten. Maar ja, het kan niet, hij woont samen en daar blijf je dus van af. Dus helaas weer een gemiste kans voor mij…

Op naar de volgende; er moet toch ergens iemand voor me rond lopen? Er wordt toch altijd gezegd dat op ieder potje een dekseltje past? Waar blijft mijn dekseltje dan?

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 3 reacties



zaterdag 1 oktober 2011

Op de bonnefooi - (totaal)

Misschien vinden mensen de vergelijking: ‘huisdier zoeken’ – ‘partner zoeken’ ongehoord. Toch is mij er iets in opgevallen. Op zich is die zoektocht ook niet interessant voor hier, behalve dan dat ik … overstag ben gegaan om een huisdier te nemen, want ik het ga opgeven om actief te zoeken naar ‘mijn grote liefde’. Hij kan de boom in! Echt! Tot nu toe wilde ik alle mogelijkheden open houden. Een huisdier zou te veel een handenbindertje zijn en mij beperken om te kunnen gaan en staan waar ik wil. En misschien heeft mijn grote liefde wel een hekel aan huisdieren… enzovoort. Ik liep gewoon rekening te houden met iemand die er helemaal niet is!

Ik begon toch steeds meer iets/iemand te missen om tegenaan te kletsen als ik thuis ben. Nu hoor ik mijn eigen stem weer. En ik moet af en toe optreden. Het is geweldig. Daar kan geen vent tegenop, want daar loop je de eerste tijd alleen maar poeslief tegen te doen, totdat ie aan de ketting ligt en dan kun je pas beginnen met opvoeden...

Wat ik eigenlijk hier ter sprake wil brengen is de zoektocht naar een poesje via internet. Ik heb heel veel fotootjes op diverse sites bekeken en op verschillende advertenties gereageerd (telkens waren andere gegadigden mij nèt voor). Het gaf me wel een duidelijk beeld van wat ik wilde: het mocht een asielpoesje zijn, maar ik wilde beginnen met een kitten; het moest een poesje zijn, want katertjes kunnen meer last krijgen van blaasgruis; de tekening van de vacht moest symmetrisch zijn en de gezichtsuitdrukking koddig en intelligent; en meer dan één exemplaar paste niet in mijn huis.

Omdat het met de advertenties niets werd, ben ik op de bonnefooi naar het asiel gegaan. Dochter mee. We werden meteen verliefd op de enige echte kleine kitten die ze hadden, maar zij ging naar de mensen die vijf minuten voor ons het asiel waren binnen gestapt. En toen gebeurde er een wonder.

Een katertje van 'al' vier maanden oud, met één wit en één zwart oor, om over de rest van de niet te beschrijven onregelmatigheden in de tekening van zijn vacht maar te zwijgen… zocht contact, was nieuwsgierig, vertederde en de vonk sloeg over. Gewoon! Maar ja, ik had nou eenmaal mijn zoekprofiel klaar en daar paste dit katertje helemaal niet in.

Er liep nog wel een ouder poesje van zes maanden, maar die hield zich op de achtergrond. Ze zag er wel heel schattig en symmetrisch uit, maar er was geen klik was mijn conclusie. Terwijl we nog wat met de verzorgster doorpraatten en keken naar de kleine kitten, die al vredig bij de andere mensen in slaap was gevallen… zag ik dat het oudere poesje haar witte pootje om het katertje heen sloeg en hem innig over zijn koppie begon te likken. Die twee horen bij elkaar, dacht ik.

Katertje loopt op dit moment bij mij over het toetsenbord (p;[ njh ty 3w4) en poes zit in de vensterbank. ’s Nachts liggen ze samen in één mandje en twee keer per dag rollen ze als één stoeiende kluwen door de kamer. Een verzorgster uit het asiel had al eerder in een rapport geschreven dat het leuk zou zijn als die twee in één huis terecht zouden komen, omdat ze het zo goed met elkaar konden vinden.

Moraal van dit verhaal. Gooi je zoekprofiel overboord en kijk, ruik, luister, voel en aai: op de bonnefooi!.

Bij mij in huis zijn er nu in ieder geval twee gelukkig met elkaar. En ik kan niet ophouden met ernaar te kijken.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl