Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 28 november 2011

Hoogopgeleid, vrouw en single

'Je profiel en je foto's spreken me enorm aan. Je begrijpt natuurlijk wel waar het om gaat. Onderzoek heeft immers aangetoond dat hoogopgeleide alleenstaande vrouwen van rond de 40 een kans van 85% hebben dat ze voor altijd alleen blijven. Zullen wij samen bewijzen dat de statistieken het mis hebben?'

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 7 reacties



zaterdag 26 november 2011

Toch niet.

We hadden geen hoge verwachtingen. Een glaasje wijn voor het weekend, hopelijk een leuke ontmoeting.  Het werden twee mooie avonden. Een kadootje aan elkaar. Mooie gedichten en verhalen werden uitgewisseld per mail.  Hij raakte me en ik durfde het avontuur met hem aan.  Voor het eerst sinds lange tijd.

Lees verder!

geplaatst door Latte



vrijdag 25 november 2011

True love will find you in the end

 

Willem gaat blogs schrijven met als inspiratie de blogs van anderen. Willem is een ervaren dater. Ik kan het weten want ik ken hem een beetje. Ooit hadden we namelijk een date. Eentje in de categorie: ‘gezellig, maar we laten het hier bij’.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



donderdag 24 november 2011

Succes voor Marjelle?

Hoe zou het zijn als je een half jaar niet op deze site bent geweest en dan weer terugkomt? Ik weet het niet, maar Marjelle gaat het ervaren. En dat lijkt me best een spannende gebeurtenis. Is het datinglandschap in zes maanden tijd veranderd? Nee, dat niet. Maar toch merk en voel ik kleine veranderingen. Ik lees ze tussen de regels van de bijzondere blogs die hier met regelmaat verschijnen. Ik vind dat een interessant fenomeen. En daarom ga ik de komende tijd reageren op de blogs van mijn medeschrijvers. Te beginnen met Marjelle.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



woensdag 23 november 2011

Daar is ze weer

Marjelle is terug. Na ruim acht maanden pauze pakt ze het interdaten heel, héél voorzichtig weer op. Dit is haar 57e blog op deze website. Toch zijn hier vast veel mensen zijn die Marjelle niet kennen. Gelukkig maar. Dat betekent dat er tussen maart en november nieuw bloed bij is gekomen. En hopelijk zijn er ook veel mensen van de site verdwenen omdat ze hier niets meer te zoeken hadden. Omdat ze gevonden hebben. Marjelle niet. Nog niet. Een (hernieuwde) kennismaking.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



dinsdag 22 november 2011

Kinderwens

Er wordt nog wel eens schamper gedaan over datende mannen van dik in de vijftig, die als zoekleeftijd voor een partner ‘vanaf 30’ opgeven. Ik heb tegenover zo’n man gezeten. Op date. “Ben je getrouwd geweest?” Vroeg ik en in één adem door: “Heb je kinderen?” “Nee, niet getrouwd geweest en ook geen kinderen. Had ze wel graag gewild.” Ik kende hem van een feestje en was buitengewoon gecharmeerd. Ik heb de ontmoeting in gang gezet.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



zaterdag 19 november 2011

Feestje?

Ik kwam ten eerste  heel laat aan. De gasten waren al te ver heen om zich nog te gedragen als de normale mensen die ze eigenlijk willen zijn. Dus ik viel midden in gesprekken tussen getrouwde mannen met de vrouwen van andere getrouwde mannen. Die gingen over datgene waar iedereen het liefst over praat maar dat meestal niet doet zonder overmatig alcoholgebruik.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



vrijdag 18 november 2011

De zoen

De zoen,

Pas las ik het blog van een mede m4mer dat mannen gelukkiger worden van knuffelen. Ondertussen was ik al bezig met mijn nieuwe blog, de perfecte zoen, tijdens een van mijn trainingen kwam de vraag van een deelnemer, hoe doe je dat nu, zoenen en wat is nu het verschil tussen zoenen en kussen en wat is dan een perfecte zoen.

Lees verder!

geplaatst door Eik



vrijdag 18 november 2011

Een blogje

Een blogje moet er komen, maar er valt eigenlijk niets spannends te melden. Ik heb de afgelopen tijd niet gedate, niet gemaild, behalve dan een paar bedankjes naar die lieve mensen die me een mailtje stuurden om me sterkte te wensen. Toch hartverwarmend dat onbekende mensen de moeite nemen om dat te doen! Je weet niet half hoe fijn dat is!

Lees verder!

geplaatst door Sweety



dinsdag 15 november 2011

Achterdocht

Als iets mijn relatie met andere mensen verknalt, dan is het mijn onvermijdelijke aanleg voor achterdocht. Het is er eerder dan het contact zelf. Het komt vanuit mijn botten. Het is hopeloos. Het is als een ziekte. Een gedachteloze stuiptrekking, die zo ongeveer de volgende veronderstelling omvat: ‘Jij gaat iets van mij gebruiken (op zich is dat logisch, maarrr) jij gaat dat doen zonder dank je wel te zeggen; ik kom in het verhaal niet voor; ik krijg er niets voor terug; je geeft niks om mij; je profiteert alleen maar.’

De ander, de schattige ander zou ik bijna willen zeggen, heeft het nakijken en zal op den duur afdruipen. Slechts in een enkel geval is de munitie terecht, maar daar ervaar je de lol niet van, omdat je toch maar raak schiet. De ander krijgt niet eens de kans om de fout in te gaan.

Als om de één of andere onverklaarbare reden het contact toch tot stand is gekomen, dan denk ik bij elk niesje van de ander, dat hij zo beroerd kijkt omdat hij mij niet aardig vindt. Het is een zeldzaam egoïstische ziekte, want ik kom ondertussen niet eens op het idee om hem een zakdoek aan te bieden voor zijn loopneus. Zo egoïstisch, dat ik zelf alleen maar profiteer van zijn aanwezigheid en vergeet te geven.

Ik zou wel weer eens wat beter mijn best kunnen doen om mij in te leven in de situatie van de ander en ‘er te zijn’, zonder dat hij erom hoeft te vragen of dankjewel hoeft te zeggen!

De man op twee uur reizen bij mij vandaan liet niets meer van zich horen. Ik schreef of hij mij alsjeblieft duidelijk wilde maken waar ik aan toe was. Dat heb ik liever dan dat ik moet raden, dat hij mij niet wil. Hij had allang te kennen gegeven dat hij zeldzaam lange en zware dagen maakt en bekaf is ’s avonds. Hij reageerde bijna wanhopig dat ik niet begreep waarom hij niets met mijn mails deed. Hij doet dat niet omdat hij mij niet aardig vindt, of omdat hij mij niet wil zien, maar omdat ik niks aan hem heb als hij naar mij toe komt, omdat hij dan gewoon te moe is. Hoe volwassen ik ook ben, het is bijna niet te bevatten dat ik er alleen maar voor hem kan zijn door: mij terug te trekken. Ik vond hem leuk en ik wilde hem zien.

Maar… schreef hij: ik mocht wel een keer bij hem komen kijken waar hij mee bezig was, dan zou ik het vast beter begrijpen. Alle munitie ligt op de schroothoop. Dit was zo ontwapenend.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



maandag 14 november 2011

(Niet) bang voor de tandarts

Met een stalen gezicht zit ik achter mijn computer. Niet omdat ik boos ben, teleurgesteld of geïrriteerd. Ik kom net terug van de tandarts en heb aan de linkerkant van mijn gezicht een verdoofde zone lopen van mijn kin tot aan mijn voorhoofd. Lachen is er momenteel even niet bij. Aan de buitenkant dan, want van binnen lig ik behoorlijk in een deuk als ik boven de wasbak in de badkamer een glas limonade probeer weg te drinken.

Gelukkig ben ik nooit bang geweest voor de tandarts. Waar veel van mijn collega's en sommige vrienden al huiveren bij de gedachte aan stokers en mondkapjes, heb ik eigenlijk altijd wel zin in het halfjaarlijkse bezoekje aan de bewegende stoel en in de fris gepolijste tanden. Misschien heeft het feit dat ik ooit ter overbrugging van een zwangerschapsverlof als tandartsassistente heb gewerkt wel een preventief effect gehad op het ontwikkelen van dentofobie, zoals dat in de psychologie zo mooi heet.

Qua angsten ben ik eigenlijk altijd een beetje vreemde eend in de bijt geweest. Waar mijn naasten bang waren voor hoogtes, kleine ruimtes, spreken voor publiek of spinnen, kreeg ik het eerder benauwd bij de aanwezigheid van wespen of als het buiten onweerde. Ook heb ik vijf jaar last gehad van vliegangst. Niet vanwege de vlieghoogte, angst voor aanslagen of de relatief kleine ruimte. Nee, omdat ik zelf geen controle had over de besturing van het vliegtuig. Gelukkig ben ik daar in de periode dat ik in het buitenland woonde overheen gegroeid!

Dat ik me niet hoefde te schamen voor de dingen die me bij tijd en wijlen de stuipen op het lijf joegen was tijdens mijn studie psychologie in Engeland. Een lijst met meer dan 400 verschillende fobieën kregen we voorgelegd, de één nog aparter dan de ander. Zo leerden we over hedonofobie (de angst om te genieten), pteronofobie (de angst om door veren gekieteld te worden), nomatofobie (de angst voor namen) en als klap op de vuurpijl hippopotomonstrosesquippedaliofobie, ironisch genoeg de angst voor of weerzin tegen het horen, lezen of uitspreken van lange woorden.

Niets menselijks is vreemd, zo blijkt maar weer. Nu maar hopen dat er op deze site niet te al te veel mensen met gamofobie rondlopen!

Lees verder!

geplaatst door Flamenca



zondag 13 november 2011

Herfst

En ineens kwam er zo'n vleugje voorbij.
De vage kruidigheid van die specifieke geur.
Waar deed het me aan denken?
Ik probeerde opnieuw te snuiven
en mijn hersens draaiden op volle toeren.
Herinneringen, luchten, geen brand en ineens wist ik het.

Parijs, Parijs in de herfst, ik liep daar in de omgeving van de Notre Dame toen ik kastanjes, warme kastanjes rook.

Nog veel langer geleden was er altijd een moment aan het eind van de herfst
dat mijn vader kastanjes voor ons ging poffen,
feest met z'n allen om de haard.
Langer opblijven en smikkelen,
zo warm en geborgen.

De Marronverkoper was een grote, getekende man.
Zijn gezicht zat vol met lijnen, ik zie het nog zo voor me.
Aanvankelijk leek hij het gezicht van een oude man te hebben.
Nu ik zo dicht bij hem stond en hem goed kon observeren,
zag ik dat hij veel jonger was en dat de lijnen, door de zon,
misschien leed hij een zwaar leven.
Hij had prachtige groene ogen,
waar je zo in kon verdrinken.
Het was vast geen Fransman, misschien uit Noord Afrika

Toen ik aan de beurt was bestelde ik een zakje met kastanjes
en wachtte geduldig tot ze klaar zouden zijn.
Het water vulde mijn mond en ik moest hevig slikken,
ik proefde de smaak en zag mijn vader weer zitten terwijl hij de kastanjes inkerfde
en tussen het het as van het verbrande hout legde.

Ondertussen gingen mijn gedachten van mijn vader weer naar de kastanjeverkoper
en ik vroeg me af wat voor geschiedenis deze man te vertellen zou hebben.
Waarom woonde hij niet in zijn eigen land,
wat maakte dat hij hier in Parijs kastanjes verkocht?
Zou hij een vrouw hebben en kinderen?
Ik zou zijn verhaal wel willen horen.

Wilde hem wel leren kennen,
ik voelde dat ik rood werd, "ik wil, ik wil", ja ik wilde hem.
Toen hoorde ik madame,
ik keek hem aan en pakte het zakje met de kastanjes aan,
betaalde, lachte naar hem en toen was hij alweer met de volgende klant bezig.

Ik ging op een bankje zitten en at dromerig mijn kastanjes op.

Lees verder!

geplaatst door Eik



zondag 13 november 2011

Snelle beslisser?

Winkelen is niet bepaald een hobby van me. Op zoek gaan naar een bepaald kledingstuk werkt niet. Het meeste succes heb ik als ik en passant een winkel binnenloop waar ik eerder ben geslaagd en even langs de rekken loop. Mijn oog scant het aanbod en ik sta of heel snel in een pashokje of weer buiten. In het pashokje blijkt natuurlijk lang niet alles goed te passen, maar soms kom ik met behulp van de verkoopster terecht bij iets wat ik in eerste instantie over het hoofd had gezien. De aankopen die ik op deze nogal ad hoc, intuïtieve manier doe groeien meestal uit tot mijn favorieten.

Wat heeft dit nu te maken met online daten, zul je je afvragen. Ik zie vooral veel parallellen maar ook wat verschillen. De eerste parallel: als je niet te hard op zoek gaat maar wel de gelegenheid creëert kom je vaak het verst. De tweede: ga niet met een vooropgezet idee ‘winkelen’ en laat je verrassen. De derde: vertrouw op je intuïtie en je eerste indruk, maar beperk je er niet toe – soms zie je mooie dingen toch over het hoofd. De vierde: je weet pas of iets staat als je het hebt aangepast.

Het eerste verschil: in de winkel kun je al deze fasen heel snel en vrijblijvend doorlopen. Het tweede: een dating site is virtueel en what you see is not necessarily what you get – soms blijkt iemand veel leuker te zijn in het echt, soms andersom. Je moet dus vaker het pashokje in. Het grootste verschil is echter dat zo’n dating site dan veel weg mag hebben van een marktplaats, het is er wel één waar het winkelend publiek ook zelf in de ‘aanbieding’ is. Maar iedereen winkelt op een andere manier en daar zit hem soms de kneep. De één wil gewoon per sé nieuwe kleren en zal hoe dan ook iets willen kopen, of het nou staat of niet. Een ander heeft juist een heel strakomlijnd idee van wat hij of zij wil en gaat op weg met een boodschappenlijstje – voldoe je daar niet aan dan maak je geen schijn van kans. Een derde gaat puur af op eerste indrukken en laat geen ruimte voor iets anders.

Wat is dus wijsheid op deze martkplaats? Die is voor iedereen anders. Mijn wijsheid is dat ik moet online daten zoals ik winkel, met een gezonde combinatie van gelegenheid creëren, open staan voor verrassingen, volgen van mijn intuïtie en regelmatig het pashokje ingaan. Bij de onmiddellijke afwijzingen door leuke mannen denk ik dan maar: ‘het zou waarschijnlijk toch niet gepast hebben’ of ‘heeft hij even pech!’.

Lees verder!

geplaatst door Latte



zaterdag 12 november 2011

Uitkomsten november onderzoek Match4me

Deze week hebben we jullie gevraagd om mee te doen aan een onderzoek over het toelaten van dates in je privéleven. Bijna 800 leden van Match4me deden binnen een paar dagen aan het onderzoek mee! De winnaars van het gratis lidmaatschap hebben inmiddels bericht van ons gehad.

Hoe snel?
We vroegen hoe lang het duurt voordat je een date meeneemt naar huis. Dat kan snel gaan, na maximaal drie keer wil je wel thuis afspreken, zegt 66 procent. Acht procent wil meteen dezelfde avond wel de stap naar huis maken. Een kwart wil vaker dan drie keer afspreken.

Waar?
Zestig procent zal sneller bij de ander afspreken, dan bij zichzelf thuis. Veertig procent zal sneller bij zichzelf thuis afspreken, dan bij de ander. Eenzelfde verhouding zien we bij de introductie bij vrienden en familie: ruim 60 procent gaat eerder mee naar de familie van de ander, en eenzelfde percentage gaat eerder mee naar de vrienden van de ander. Blijkbaar ligt er een grotere drempel om mensen in je eigen leven toe te laten, dan om dichterbij de ander te komen. Deze introducties vinden volgens de meeste respondenten, 45%, na ongeveer twee maanden plaats.

In dat licht is het opmerkelijk dat er meer mensen aangeven dat ze hun kerstdiner met hun nieuwe geliefde bij zichzelf thuis zullen vieren, dan bij de ander thuis. Ongeveer veertig procent acht een kerstdiner met een nieuwe geliefde dit jaar uitgesloten.

En de decembermaand?
Oud en nieuw wordt door de meeste Match4me leden aangewezen als het meest intieme moment van de maand december, en scoort hoger dan kerst, kerstavond of de wintersport. Dan is het ook niet verrassend dat de meeste leden, circa 47%, het liefste Oud en Nieuw met een nieuwe geliefde willen vieren.

Lees verder!

geplaatst door Redactie



vrijdag 11 november 2011

Frisse wind


Ik gaf me helemaal over en liet alles los. Heel fijne zulke momenten en ook broodnodig in stressvolle tijden.
Ik ontspande ongeveer al mijn spieren zo ook die van mijn bekkenbodem.
En toen gebeurde het; er ontsnapte lucht. Hij begon te lachen. Heel hard. En meteen was de sfeer veranderd. De lust die er was verdween terstond, door een klein beetje gas.
Ik schaamde me en kroop weg onder het dekbed en hij ging op zijn eigen helft liggen. We praatten er een beetje over. Hij maakte een paar grappen. Ik kon er, weliswaar als een boer met kiespijn, om lachen.

Een poosje later, liet hij heel bewust een wind. Dit had ik nou nog niet meegemaakt bij een eerste keer in 1 bed met een man. Vervolgens kwam er een heel salvo. En een lol dat hij had.

Het voelde heel bevrijdend. Waar je normaal toch zo’n half jaar of misschien langer over doet dat kon nu al de eerste avond. En het was nog best grappig ook.

Toch voelde ik me er na afloop niet echt sexy door.

Dus checkte ik bij mijn vriendinnen of ze hier ook wel last van hebben. Dat je juist in het heetst van de strijd en juist in opperste opwinding iets laat wapperen.
Score; van de drie vriendinnen zeiden er twee ja. Nummer drie zei: “dat heb ik nooit maar a. heb ik te weinig seks en b. laat ik te weinig winden”.

Klein internetonderzoek leverde op dat ik zowel bevestigd werd in mijn schaamte (‘dat is heel erg als dat gebeurt’) als wel bevestigd werd in mijn ‘normaal mens zijn’( ‘dat heeft iedereen en wat geeft het nou, wees vooral jezelf’).

Ik vond ook op Vrouwonline een onderzoek met een ‘schaamte-tijdens-seks’ top 10. Daar staat ie dus prominent in, bij de vrouwen hoger in ranking dan bij de mannen.
Voor mijzelf was het een bevrijdende ervaring aan de ene kant en aan de andere kant ga ik denk ik de volgende toch iets minder lekker los.

Ik las gisteravond over een nieuw boek over goed wc gedrag. Veel mensen poepen liever niet op hun werk bijvoorbeeld en dit leidt tot allerlei klachten. Dit herken ik ook van net met een nieuwe partner en dan samen op vakantie zijn…hoe doe je dat? Even snel ergens onderweg i.p.v. in de badkamer in het hotel.

Wat maakt toch dat we ons allemaal zo schamen voor alles wat met onze spijsvertering te maken heeft?

Ik pleit voor een frisse wind die dit collectieve schaamtegevoel laat wegwapperen!

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



dinsdag 8 november 2011

Zum letzten mal....

Het is zover, ik ben eruit. Ik gun jullie nog deze laatste blog van mij, jullie hebben een paar daagjes leestijd, en dan is het zover: de stekker gaat uit mijn account. Na een maand of acht heeft de datingmoeheid toegeslagen. En waarom geld blijven uitgeven aan iets wat je steeds meer gaat tegenstaan. Toch?

Een klein maandje geleden had ik een date. We troffen elkaar voor de tweede keer en het was leuk. De kus na afloop was nog net geen hartstochtelijke liefdeszoen, maar toch: hij was zeker intenser en meer geladen dan het plichtmatige links-rechts-linkswerk van de eerste ontmoeting. In de week daarop bleven we leuk mailen en probeerden we een derde date te regelen. Ineens kwam het mailtje. 'Ik heb hier via de site nu iemand anders ontmoet. Veel succes verder, hè!'

Ik dacht even dat het deze keer niet zo was, maar dat was het dus wel. Weer was ik al die tijd gewoon een kandidaat in een sollicitatieprocedure geweest. Ik had de mailfase en de eerste twee ontmoetingen doorstaan, maar de vierde ronde haalde ik niet. Een andere kandidaat bleek geschikter.....

Het was niet de eerste keer dat dit gebeurde, maar ik had niet voor mogelijk gehouden dat het in zo'n ver stadium nog kon. Ik had uiteindelijk veel van mezelf blootgegeven, maar moest het doen met een 'Succes verder, hè'. Dit is dus de wereld van het daten. Het kennismaken met mensen waaruit misschien iets moois kan volgen, is in feite een competitie met één of meer tegenstanders die je nooit zult zien. Het is alsof we weer ridders zijn die moeten strijden voor de hand van een vrouw. Alleen blijft onze tegenstander nu een Grote Onzichtbare Onbekende.

Mijn walging van dit paralleldaten is niet de enige reden waarom ik ermee op hou. Als ik in een week tijd één profiel zie dat me boeit is het echt veel. De inwisselbaarheid van de profielen heeft me echt afgestompt de afgelopen maanden. Is er nou niemand die iets anders weet te verzinnen dan spontaan, sportief en 'Komt een vrouw bij de dokter (één keer zelfs geschreven als 'Toen kwam er een vrouw bij de dokter')? De eeuwige eisenlijstjes waarin altijd weer dezelfde dingen staan. Ik ben er gewoon echt klaar mee. Deze oppervlakkigheid is gewoon niet aan mij besteed.

Er is wat mij betreft niets mis met M4M als site. Ik ben erg te spreken over de T2S-mogelijkheid en natuurlijk het feit dat we konden bloggen. Nepprofielen komen nauwelijks voor en zijn ze er, dan worden ze er in no time afgegooid. Maar of de matchmachine nou echt werkt....ik heb mijn twijfels, maar heb dan ook nooit op basis daarvan contact met iemand gezocht:)

Ik ga binnen nu en een paar dagen de site verlaten. Ik wens jullie natuurlijk het allerallerbeste toe in de liefde en waarin dan ook!

groeten Tweez

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 13 reacties



dinsdag 8 november 2011

Vijf miljard mobiele internetters!

Wat iedereen om zich heen ziet gebeuren, is door een groot telecombedrijf in cijfers omgezet: het aantal mensen dat hun mobiele telefoon gebruikt om te internetten stijgt snel en zal de komende jaren alleen maar verder toenemen. Telecombedrijf Ericsson verwacht dat er in 2016 vijf miljard mensen gebruik maken van mobiel internet.

Binnenkort weten we niet beter meer of het internet is overal. Dus ook het daten via internet. Match4me is hierop voorbereid; we bieden ook een variant van de site voor op je mobiel. Ook op je mobiel kun je dus naar profielen van andere leden kijken, zien wie online is en op elkaars berichten reageren. Probeer het zelf: kijk op http://mobile.match4me.nl

Zie ook: http://www.nu.nl/internet/2661501/vijf-miljard-mobiele-internetters-in-2016.html

Lees verder!

geplaatst door Redactie



maandag 7 november 2011

Bezinning

Maandagmiddag, vijf uur. Fronsend en met een gebrek aan tijdsbesef word ik wakker. De avondschemer verlicht mijn kamer door het dakraam met openstaande gordijnen. De rechter zijkant van mijn lange haar staat als een antenne omhoog, waarschijnlijk heb ik op die kant geslapen. Ik voel me goed, maar iets in me fluistert dat ik dat voor dat ik ging slapen niet deed. Dan schiet het me te binnen: oma is overleden.

De oma in kwestie passeerde deze zomer de 92 jaar. In je achterhoofd weet je dan ook wel dat het onvermijdelijk is dat zij, alle optimistische verjaardagspraatjes ten spijt, misschien de 120 wel eens niet zou kunnen halen. Maar in het dagelijks leven filter je dit soort gedachtes gemakkelijk weg. Als je je druk zou moeten maken om wat er allemaal met mensen in je omgeving kan gebeuren trek je op een gegeven moment de haren uit je hoofd. Dat is ook geen leven. En dat is nu juist wat we zo graag willen – leven.

Waarschijnlijk ben ik gezegend met het feit dat ik op mijn zevenentwintigste pas twee keer een overlijden in mijn directe kring heb meegemaakt. Maar met dit geringe gebrek aan 'ervaring' had ik dus ook nooit gedacht dat het overlijden van een grootouder zo'n grote indruk zou maken. Waarschijnlijk is mijn huidige preoccupatie met het ophalen aan herinneringen, het bezoeken van plaatsen waar mijn oma graag kwam en het (her)overwegen van de zin van het leven een gezond aspect van rouwverwerking. Maar lastig is het zeer zeker, als er van je wordt verwacht dat je de draad twee dagen na de plechtigheid weer oppakt en het gewone leven weer verder gaat alsof er niets is veranderd.

Het overlijden van een naaste, of deze nu 40 of hoogbejaard is, is altijd plotseling en brengt je even uit de running. Het geeft een moment van bezinning; een strenge les die je goed doet beseffen dat je niet alles maar voor lief neemt en dat het geven van steun en (jawel!) liefde aan anderen zoveel belangrijker is dan de hoge benzineprijs of de baan die goed betaalt maar waarvan je niet meer weet hoe je er in bent gerold.

Ik had me voorgenomen geen clichés uit de kast te trekken, maar ze bestaan waarschijnlijk niet voor niets: nu is de enige tijd die je echt hebt en het is je eigen keus en verantwoordelijkheid die naar goed geweten te benutten. Jammer dat we ons dat maar zo sporadisch beseffen.

Lees verder!

geplaatst door Flamenca



maandag 7 november 2011

In de etalage

Bij mij lijkt het internet daten een beetje op meedoen aan een optocht. Dan weer loop ik een stukje vooruit , dan sta ik een tijdje stil of stap ik er even helemaal uit – ineens onzeker geworden over het doel van de optocht en of dit nou wel de manier is om dat te bereiken. Dat hele doelgerichte, past dat nou wel bij mij? Is het niet veel leuker om eerst een klikje te voelen en er dan pas werk van te maken? Bovendien, buiten de optocht is het leven toch ook zeer aangenaam? Uiteindelijk besluit ik toch met enige regelmaat weer in te stappen. Zoals we het vroeger deden, oogcontact, praatje maken, drankje drinken, hapje eten enzovoorts enzovoorts was heel leuk, maar tegenwoordig hebben we allemaal banen en vaak ook een gezinsleven dus waar kom je elkaar dan tegen? Ik heb gehoord dat er mensen zijn die urenlang door de AH zwerven in de hoop tegen een aardig karretje aan te botsen. Tja.

Dus ik stap weer in en dat betekent onvermijdelijk (tenzij je op een site gaat die niet aan profielen doet) dat ik ‘de etalage’ weer moet inrichten. Zo’n profiel maken voelt toch alsof je jezelf op Marktplaats zet. In een poging een goed beeld van jezelf te geven schrijf je een heel verhaal. Tussen jou en je vertrouwde beeldscherm lijkt het allemaal heel normaal om zoveel over jezelf te vertellen, maar is het dat ook? En wat doe je met de foto’s: zichtbaar voor de hele goegemeente of op verzoek? Laatst kwam ik op een andere site waar ik nog passief lid van ben ineens een collega tegen. Met foto en al stond hij daar. Vertelde hoe hij het roer had omgegooid. Ik moest ineens denken aan zijn vrouw die ook een collega is. Had geen idee dat ze gescheiden waren. En nu wist ik dat zomaar allemaal, plus als bonus iets meer over zijn karakter en wat hij zoekt in het leven. Wilde hij ook dat ik dat wist? En, voor mij nog belangrijker, wilde ik dat hij mijn profiel kon koppelen aan mij? Als de wiedeweerga heb ik toen mijn foto’s verwijderd.

Nu sta ik op een nieuwe site, in eerste instantie met foto en al. Je kunt je foto’s natuurlijk weglaten, maar, eerlijk is eerlijk, ik zie zelf ook liever profielen mét foto’s. Pijnlijk als de foto’s zwaar tegenvallen na een eerste mailcontact. Wie weet zijn er hier ook leden die ik ken. Zouden ze me al gezien hebben? En zo ja, vind ik het erg dat ze weten dat ik single ben en dat ik iemand ‘zoek’? Na rijp beraad besloten dat ik dat niet erg vind – we zitten dan tenslotte in hetzelfde schuitje en het is niks om je voor te schamen. Ik zal nog wel even blijven zwalken tussen wel of geen foto. De oplossing van vandaag is mijn profiel door de ogen van een collega te lezen en het terug te brengen tot datgene wat iedereen van me mag weten. Herkenbaar?

Lees verder!

geplaatst door Latte - 2 reacties



zondag 6 november 2011

Prins

Prins

Een kaarsje branden dat wilde ik gisteravond. Gewoon om voor alle singles die ik ken inclusief mijzelf, en voor jullie uiteraard, te wensen dat die ware, die prins of prinses op dat paard, die zielsverwant of die ene waar je die super chemische reactie mee hebt, dat die zich melden zou binnen afzienbare tijd.
Ik wilde dat doen in de St. Jan, maar die was al dicht. Dan maar wat eten. Vier restaurants waren vol. In het vijfde was nog 1 tafeltje.

Daar ging ik zitten tegenover een man. Een man die ik al een paar jaar ken. En waar ik super chemie mee heb. Met name in de dimensie humor/plezier hebben met elkaar.
Ja, ik heb op aanraden van een m4m-er het boek er maar weer eens op nageslagen waarin alles over de 5 dimensies van chemie te vinden is: De prins op het witte paard; het geheim van een gelukkige relatie!

Urenlang waren hij en ik vervolgens verwikkeld in heftige gesprekken, over en weer onze diepste zielenroerselen over relatie’s en alles wat er mee samenhangt delend, doorspekt met de broodnodige, relativerende humor. We hadden geen oog meer voor de omgeving of andere mensen. Uitgeput en volgegeten keek ik , toen we eindelijk even stil waren, omhoog naar wat er boven ons tafeltje hing.

Het was een apart kastje. Bovenin, achter glas een klein, wit beeldje van Maria met Jezus levenloos op schoot. Daaronder de tekst: ‘Geheiligd zij uw naam’. Daaronder een kleine afbeelding van het laatste avondmaal, dit schilderij hangt in megagrote versie boven het bed van mijn lover. Dit vertelde ik hem. Hij zei: “Dat is toch geen toeval dat je dat nu ziet, ik denk dat de prins op het witte paard gewoon al voor je neus staat maar dat jij hem niet ziet”

Boven aan het kastje hingen twee kandelaars, met daarin twee niet -brandende kaarsen.
Ik wist wat me te doen stond nu de missie in de echte kerk mislukt was. Ik vroeg de aansteker van de serveerster en met een vet Brabants accent vertrouwde ze me toe: “Ik geloof da nie in maar morgen ga ‘t gebeuren da zulde gij zien”. Met veel moeite kreeg ik een vlam uit de aansteker en terwijl ik mijn wens wenste stak ik de kaarsen aan. Het overige personeel stond met open mond te kijken. Zulke rare mensen die heb je, buiten carnavalstijd, nie in Brabant.

We gingen daarna op kroegentocht door de oergezellige binnenstad van Den Bosch.
Om 5 voor 12 zei ik tegen hem zittend aan de bar: “Over 5 minuten is het morgen, let je goed op of je haar ziet?”.
Enkele uren later gingen hij en ik testen of er ook andere chemie was tussen ons. Deze dimensie scoorde wat minder, dan weten we dat ook weer na al dat uitdagen over en weer. We herpakten ons in de dimensie waar we zo goed in scoren samen; lachen, gieren en soms ook brullen. En zo werd het toch nog gezellig.

Vandaag zou het dus gebeuren volgens de serveerster. Nog even en de dag is weer voorbij. Ik ga zo maar dromen van mijn prins op het witte paard. Of ie nou al langs is geweest, voor mijn neus staat of volgende week komt dat maakt niet zo uit, in mijn dromen is hij er altijd.

Lees verder!

geplaatst door Babette



zondag 6 november 2011

Avond van uitersten

Gisteravond was ik voor het eerst sinds mijn scheiding anderhalf jaar geleden bij een avond met alleen maar stellen. Acht maar liefst! Onze kinderen gaan volgend jaar samen een paar weken vrijwilligerswerk in Kenia doen en het leek ons een goed idee elkaar wat beter te leren kennen. Dat was het ook. Een gezellige avond, dat zeker, maar het voelde toch wat vreemd om de enige te zijn die in haar eentje was. Een nieuwe ervaring, niet vervelend – maar op een gegeven moment had ik het wel gezien. Ik had zin in mijn volgende bestemming: de Argentijnse tango-salon.

Mijn ex hield absoluut niet van dansen maar ik wel. Passend dus om na de scheiding dit als nieuwe hobby te nemen. Een meesterzet was dat. De muziek en de dans zijn heerlijk, de wereld van tango relaxed en hartelijk. Je kunt op heel veel plekken in Nederland (en elders) tango dansen en overal word je met open armen ontvangen – zelfs als beginneling. Bij het afscheid nemen van de anderen vertelde ik er enthousiast over en ik meende hier en daar wat jaloerse blikken te ontwaren. Of ik niet een tango-avond voor hen kon regelen?

Fietsend door de zachte nacht, bedacht ik me hoe ontzettend veel leuker ik het vind om uit te gaan dansen in plaats van na zo’n etentje naar huis te gaan. Het was rustig in de salon, maar het is kwaliteit dat telt, niet kwantiteit. Heerlijk gedanst en met een geluksgevoel en een berg energie naar huis gefietst. Zoveel energie dat ik nog een paar uur op ben gebleven en me hier heb ingeschreven. Want hoe leuk ik het ook had gehad, het zou nog leuker zijn om het tweede deel van de avond samen met iemand anders te delen.

Vandaag tijdens het bladeren ruimen (voor de NRC lezers onder ons: zonder blaasmachine) zelfs een manier bedacht om tango in te zetten voor het goede doel. Ik ga een fundraising tango avond organiseren. Voor stellen en singles!

Lees verder!

geplaatst door Latte



zondag 6 november 2011

De echo van de entertoets

Wat je van ver haalt is lekker, zeggen ze wel eens. Nu is daar die man op twee uur rijden bij mij vandaan, is dat ver? Ver genoeg? Hij leek me “zo lekker”. Ik heb hem een keer gesproken bij een of andere bijeenkomst en via via heb ik contact met hem gezocht. Wat is dat eng!

Ik verwachtte geen reactie, het was alweer een tijdje geleden en hij was toch ook wel onbekend. Ik voelde me geroepen om te beschrijven wie ik ook alweer was. Ik keek wel om het kwartier of er al een reactie kwam. Als je achter de computer werkt is de verleiding wel heel groot om steeds even te kijken. De eerste dag was er geen post, de tweede dag ook niet. ‘Ik ben kansloos,’ dacht ik, ‘daar hoor ik niets meer van.’ Tot er de derde dag ineens een bericht van hem kwam. Hij wilde wel een keer mijn kant op komen. Ik schrok ervan … Hij kon alleen nu niet schrijven of langs komen want hij zat met een overmacht situatie thuis. Zoiets als een half afgebrand huis.

Wat moet je nou met zo’n situatie? Hij wilde mijn kant op komen en ik wilde hem zien. Maar hij zat tot zijn nek in de penarie, had geen tijd om te daten en ik wist eigenlijk helemaal niet of hij het wel als een date zag of gewoon gezellig wat afspreken, of anders. Zo zat ik mij van alles in mijn hoofd te halen, van overwegend heel leuk tot zo nu en dan helemaal niet zo leuk. Dit moest ik de kop indrukken, dit had geen zin. Ik moest mijn zinnen voorlopig even verzetten. Ik bedacht een plan om mijn enthousiasme een beetje in het gareel te krijgen, of liever gezegd een vriendin kwam op het idee. ‘Misschien kun je alvast een datum afspreken.’ Ik stelde voor om twee maanden later een datum te prikken. Wat leek dat een eeuwigheid ver weg. Daarna hoorde ik niets meer, behalve de echo van de entertoets van het verzenden van mijn bericht.

De twee maanden zijn verstreken. Ik ben kilo’s afgevallen. Nu zit ik hier “goddelijk mooi” te wezen en ver, ver bij mij vandaan loopt een (lekkere) man, die allang niet meer aan mij denkt.

Zeg even niet aan mij dat er een land vol met mooie verre mannen is. Het is zo pijnlijk om te moeten merken, door geen reactie meer van zijn kant, dat hij niet is geïnteresseerd. Een vriendelijk doch beleefd briefje van hem met niet mis te verstane woorden geeft mij toch meer het gevoel, dat hij op zijn minst respect heeft voor mijn gevoelens. Dat is duidelijkheid en troost in één.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



zaterdag 5 november 2011

Lijntjes


Er komen nu vast weer dingen op het scherm die heel erg in tegenspraak zijn met wat ik eerder schreef. Dit gezegd hebbende begin ik nu maar met die dingen.
Er is me weer eens een trendje opgevallen. Een soort hype. Een nieuw soort item in beginnende relatie’s.
Namelijk: het lijntje met de ex(en. Ex(en) kan verwijzen naar mannen of naar vrouwen. Maar ik ben een vrouw en ik heb vooral vrouwelijke vriendinnen dus ik ga het hebben over lijntjes die mannen met hun vrouwelijke ex(en) in stand (willen) houden. Hier hoor ik namelijk veel over en heb er zelf ervaring mee.

Wat levert het mannen op om contact(variërend van een sms’je zo nu en dan tot en met uitgebreid uitgaan samen en vervolgens in 1 bed slapen) te houden met een ex terwijl het dus een EX(=uit) is?
Vaak heb je eerst als vrouw aangehoord wat er allemaal wel niet mis was in de relatie met ex en vooral ook met ex zelf. Dan ineens blijkt er toch wel iets leuks aan ex te zijn. Of ex heeft laten weten ooit (of per onmiddellijk nu jij ter tonele bent verschenen)weer geïnteresseerd in hem te zijn.
Man in kwestie belijdt met de mond meestal iets anders dan zijn gedrag vervolgens laat zien. Ze is echt zijn ‘ex’ en nee hij wil niks meer met haar maar…hij hoeft haar toch ook niet volledig af te schrijven? Dus een keertje sms-en kan of zelfs bellen. En wat geeft het om haar nog eens te zien?

“Ja, ik bel haar ongeveer 1x per jaar al 15 jaar lang, zij doet dat stiekem in de auto, haar man mag het niet weten” zei mijn (ex) vriend eens over zijn eerste liefde. “Waarom bel je haar eigenlijk?” vroeg ik.
“Gewoon even horen hoe het met haar is en of ze nog weleens aan me denkt” zei hij toen.

En volgens mij is dat laatste precies waar het mannen om te doen is. Het gaat allemaal om bevestiging. Strelen van het ego. Even een kleine ego boost en ze kunnen er weer tegen.

Mijn lover zegt regelmatig iets over de vrouwen waar hij mee is geweest. Hij heeft met allemaal nog contact. En ik zie dat hij kickt op hun aandacht en ook op het feit dat ze hem nog steeds aantrekkelijk vinden. En dit zetten ook onder zijn foto’s op facebook. Dat doet hem zichtbaar goed. Echt geïnteresseerd in hoe het met de vrouwen gaat is hij denk ik niet. Wel in hun belangstelling voor hem.

Een vriendin heeft een prille relatie. Hij is echter nog bezig met zijn ex. Nou ja, zij met hem eigenlijk. Maar hij gaat er gretig op in. Het verstoort compleet hun samenzijn. Hij wil dat ex hem wil maar hij wil haar niet meer. Zoiets. Dus rigoureus afkappen kan hij niet. Want die smachtende smsjes van haar zijn heerlijke voeding voor zijn ego.

En waar is deze blog nou mee in tegenspraak? Met wat ik schreef in mijn blog ‘Melancholia’. Dat het niet leuk voelt als je voor je ‘ex’ zomaar ‘somebody i used to know’ wordt.

Dus hoe moet het dan? Lijntjes verbreken? Lijntjes in stand houden? Lijntjes wat minder strak laten worden?

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



vrijdag 4 november 2011

Single-vakantie. Been there, done that

We nemen 34 singles (M/V) in de leeftijd van 40 tot 60 jaar.
We stoppen ze in een super-de-luxe hotel waar het ze aan niets ontbreekt.
We zorgen elke dag voor zon en temperaturen rond de 25 tot 30 graden.
We geven dag-en-nacht gratis drank en eten, hoeveel je maar wilt en wat je maar wilt.
We bieden een uitgebreid activiteitenpakket variërend van excursies, tennistoernooien, dansnachten, sportschool en sauna.
Laat dat zeven dagen en nachten bij elkaar komen. Wat is het resultaat?

Daar was ik ook heel benieuwd naar. Ik heb weinig vooroordelen, maar twee heb ik er wel: single-vakanties zijn niets voor mij. En all-inclusive in een Turks hotel… als ik 80 ben misschien. Dus stond ik toch wat onwennig op Schiphol afwachtend te kijken naar mijn reisgezelschap. Ik zag: wat oudere mannen (ik bleek de jongste te zijn), nerveuze vrouwen (waarvan enkelen met z’n tweeën waren gekomen), een relaxete reisleider met tennisballen en een gezelschap dat elkaar toch al heel snel opzocht.

Die nacht arriveerden we om 2 uur in het hotel. We keken vol bewondering naar het helverlichte gebouw. Alle foto’s waren waar, dit was luxe. En bij luxe hoort een open café waar je nog uitgebreid kon eten. Om half vijf zocht ik mijn bed op. De eerste nacht was goed begonnen.

Eigenlijk ging het die hele week zo. Tussen de 34 hoog opgeleide singles waren er velen waar een goed gesprek mee te voeren was. Op het strand en in de disco ontstonden amoureuze aangenaamheden. Wie iets wilde ondernemen, vond altijd gezelschap. Wie alleen wilde eten, werd vriendelijk met rust gelaten. Niets moest, alles mocht. En dat is erg fijn.
Stop je mensen bij elkaar, dan ontstaan er interessante groepsprocessen. Zeker na een dag of vijf hadden de psychologen onder ons food for thought. Irritaties, rare blikken en routineus roddelen wisselden elkaar af. Maar we zijn hoog opgeleid en lieten het ons plezier niet bederven. In tegendeel.

Samengevat: ik had een topvakantie. Geweldig gegeten en gedronken, rustig relaxed, zalig gezoend en… ik ben twee vooroordelen kwijt.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



dinsdag 1 november 2011

Mijn kleine broertje

10 jaar schelen we, hij is de jongste, ik ben de oudste. In sommige dingen was hij me de baas. Op relatiegebied bijvoorbeeld. Hij is na zijn scheiding opnieuw getrouwd en zo waar nog hartstikke gelukkig. Hij is muzikaler en liever dan ik. In sommige opzichten doe ik het beter. Ik ben 10 cm langer, heb het voordeel dat ik niet geplaagd door dyslexie dus kon studeren en ben er op financieel gebied beter aan toe. Hij daarentegen heeft altijd heel gezond geleefd, als je de sloten cola niet mee telt. Nooit gerookt, nooit alcohol gedronken, geen uitspattingen, geen verre reizen, ...Huisje boompje beestje voor hem. Ik heb in mijn leven te veel pakjes sigaretten weggeblazen en menige fles wijn opgedronken. We hebben qua levensstijl weinig overeenkomsten. Maar het meest vreemde is dat hoe oud en volwassen hij ook is, ik hem blijf zien als mijn kleine broertje, voor mij wordt hij nooit volwassen en groot. Hij blijft een grappig lief ventje…
Een band hebben we eigenlijk niet. We scheelden in onze jeugd te veel qua leeftijd en we waren ook te verschillend om echt contact te krijgen. Dat heb je met die los zand families. Als we niets van elkaar horen dan gaat het per definitie goed, en als het goed gaat is er geen reden om contact op te nemen. Onze spaarzame ontmoetingen beperkten zich tot af en toe een verjaardag en de week voor 1 april, wanneer ik me over zijn belastingaangifte mocht buigen. Ik was dan ook hoogst verbaasd dat hij met zijn vrouw zomaar op de stoep stonden om me te helpen met een kamertje verven, omdat ik heel plotseling door mijn vriend waar ik mee samenwoonde was verlaten. Ik vond het zo lief, ik had dat nooit verwacht.
Ook toen hij kanker kreeg heb ik hem niet vaak opgezocht. De kanker was geopereerd en hij functioneerde weer als vanouds. Hij was zeker 5 jaar kankervrij en kreeg twee kinderen in die tijd. Geen moment heb ik nog gedacht dat hij weer ziek kon worden. Tot vorig jaar, toen het weer terug kwam. Hij doorstond de meest vreselijke operaties, maar krabbelde er boven op, vol goede hoop dat hij zijn leven weer op kon pakken, ook al had hij een blaasstoma.
De kanker was helemaal weggesneden. Drie maanden later kreeg hij pijn in zijn lies. Een sportblessure zei de huisarts; een typische sportblessure zei de fysiotherapeut; een tumor, zei het ziekenhuis. Ze konden niets meer voor hem doen en stuurden hem naar huis. Ook toen krabbelde hij weer op. Hij kocht een caravan en ging met vrouw en kinderen regelmatig een weekendje weg. We wonen ver uit elkaar en zagen elkaar opnieuw niet vaak. De verjaardagen en 1 april. Langzaam ging zijn gezondheid achteruit. Ik nam me steeds voor langs te gaan, maar het kwam er niet van. Twee weken geleden nam ik vrij om hem op te zoeken. Na drie uur rijden stond ik voor een dichte deur. Hij was op weg naar het ziekenhuis omdat hij veel pijn en koorts had. Hij werd opgenomen en ligt nog steeds in het ziekenhuis. Uiteraard heb ik hem nu wel opgezocht. De artsen kunnen niets voor hem doen, ze krijgen zijn pijnbestrijding niet goed en op eigen verzoek hebben ze hem vanavond om 6 uur een slaapmiddel gegeven. Hierna voeren ze morfine op tot hij in coma komt en uiteindelijk sterft. Ik heb afscheid van hem genomen voor het weekend en hem vanavond om half 6 nog even gebeld. Het is raar, niet te bevatten, het is te groot, dit kan niet. Zo erg dat ik er nog geen moment om heb kunnen huilen, tot nu, nu ik het opschrijf laat ik het zachtjes binnenkomen en komt de pijn er uit, komen eindelijk de tranen.. Nog even en dan is mijn kleine broertje voor altijd weg. Maar hij blijft altijd mijn kleine broertje en ik blijf altijd van hem houden. Dat heb ik hem ook gezegd, toen ik afscheid van hem nam… Zijn antwoord was, ik wil altijd je kleine broertje blijven…Hij is nog niet dood, ik schat dat dat nog twee dagen duurt maar ik mis hem nu al zo…..Eigenlijk is het niet te verteren

Lees verder!

geplaatst door Sweety - 10 reacties



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl