Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 20 januari 2012

Kinderwens

Ik heb geen kinderen. Heb het gelukkig tegen kunnen houden. Mijn vriendin begon er ineens over. Terwijl we allebei wisten dat het niet goed zat tussen ons. Woedend was ik. Hoe kan je? In vol besef van een op handen zijnde breuk. Dan kinderen maken. Ze willens en wetens in het drama van een scheiding trekken.

Wat zit daar achter? Die rare drang? Om erbij te horen? Omdat iedereen ze heeft? Of omdat je wilt zorgen? Of, nog gekker, om echt iets van jezelf te hebben. Wat helemaal op je aangewezen is? Zodat je eindelijk iemand bent? Is het zo erg? Mag je daar een kind voor gebruiken?Zo’n kind voelt dat. Ze is er voor jou. Jij niet voor hem. Altijd schuld. Altijd verantwoordelijk. Kan zich niet vrij ontwikkelen. Wordt een niemand. Geen eigenheid om op te steunen. Alles ontlenen aan buiten. Angst. Zwevend. En nergens werkelijk kunnen landen. Soms dan maar weer een kind. De spiraal wordt nooit doorbroken. Zo zijn er meisjes van 16. Die dan al weten, dat ze later kinderen willen. Een vent is gauw gevonden. Te sullig om weerstand te bieden. Allang blij met een onderkomen, de zorg van een vrouw.

Zo heb je ook de vrouwen van tegen de 40. Zelfstandige kinderwens. Op het dwangmatige af. Geen vent? Dan maar alleen. Als een oerinstinct. Maar je blijft zelf verantwoordelijk. Zo heb je de stellen met het rijtje: baan, partner, huis, kind, crèche. Tot slot de scheiding. Meestal te laat. Maar het kind in verbijstering achterlatend. Altijd.

Want een kind vraagt om een samen. Een kind wil in de armen liggen van een team, wil opgroeien in open communicatie en veiligheid, waarin ouders hun gevoelens delen. Juist vanuit dit samen kan het later zonder angst in de wereld staan, in en tussen de mensen zijn.
Kinderwens. Wat een begrip. Een kinderwens die heb je niet. Een kinderwens leef je. Met je partner. In contact. Als natuurlijk gevolg van een liefdevol samen. Mannen, of vrouwen, dat doet er niet toe. Hoe stel ik me dat voor? Dat je als kind een wezenlijk welkom voelt. Een diep vertrouwen. Nee, daar nog ver onderdoor. Zijn diepste stemming een omarming. Als hij ouder wordt zich niet hoeft te bewijzen. En dwars door mensen heen, dwars door de taal van hun gedrag, hun angst, hun boosheid en gekwetstheid ziet. Vanuit een warmte die hij voelt, een samenzijn met alle mensen. Maar bovenal, door alles heen, voelt hij hun diep verlangen. Naar dat wat hem als kind ooit domweg al gegeven was.

 


geplaatst door Parlante - 5654 keer gelezen

beoordeeld 2/5 (20 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl