Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 10 maart 2012

Verval

Bij mijn laatste bezoek aan een schoenenwinkel heb ik mij vergrepen aan van die kekke korte grijze laarsjes met een 7 centimeter hoge hak. Dat is eigenlijk 2 centimeter boven wat ik fysiek aankan en waarbij ik mij nog elegant kan voortbewegen. Maar tja de laarsjes staarden mij aan, hoe ik ze ook ontweek, en riepen steeds ‘Neem mij, neem mij.’ Je begrijpt het al en ook mannen zullen dit begrijpen, daar kon zelfs ik geen weerstand aan bieden. Was mijn vlees maar niet zo zwak geweest dan had ik mij nu nog gewoon jong en fruitig kunnen voelen.

De volgende dag dartel ik vrolijk op mijn nieuwe laarsjes rond in de training ‘Omgaan met weerstanden.’ Maar met 7 centimeter is dat aan het eind van de dag een ware krachtsinspanning. Zeker als je ook nog iets uit je tas wilt pakken. Je moet namelijk en je evenwicht bewaren en je buikspieren aanspannen (die ik zelf nooit ergens heb kunnen ontdekken) en ook nog bukken. Dat bukken, lukt nog net maar terwijl ik weer enigszins galant overeind probeer te komen schiet het in mijn rug. Een felle pijn schiet van links naar rechts door mijn heupen en belandt ergens boven mijn rechterbil. Oei, au, dit is helemaal fout. Ik probeer mij via de tafelpoten omhoog te hijsen wat met veel moeite lukt en verbijt de pijn. Glimlach vriendelijk en rond als een speer mijn training af. Zodra de laatste is vertrokken ga ik languit op de grond liggen. O, wat doet dit vreselijk veel pijn. De 7 centimeter hoge laarsjes schop ik met een grote boog de lucht in. Kutlaarzen. Klote laarzen. Wat had mij in vredesnaam bezield ze te kopen?

‘Je hebt spit’, roept mijn stagiaire enthousiast. ‘Ja, ik weet het zeker. Dit is spit.’

‘Spit? Dat is toch iets voor oude mensen?’

‘Ja kan. Maar je bent toch ook al zesenveertig.’

Vanaf de grond kijk ik in haar jonge gezicht. In haar ogen ben ik uiteraard stokoud.

‘Pas zesenveertig’, brom ik. ‘Nog geen zeventig.’

‘Meid maak je niet dik. Ik ken een manueel therapeut die je hier zo eventjes vanaf gaat helpen. ‘ Ze wuift met haar hand. ‘Rogier de la Maine heet hij.’

‘Een fransman? Die vertrouw ik nooit’, kreun ik vanaf de grond.

‘Nee, het is een ontzettende aardige man met gouden handjes. Geloof me.’

Een paar uur later schuifel ik op mijn oude laarzen de praktijk binnen van Rogier de la Maine. Bij zo’n naam verwacht ik een klein fransmannetje, zeer rappide en erg gentille maar niet te vertrouwen. Dit gezonde wantrouwen stamt nog van vakanties naar Frankrijk uit mijn tienerjaren waar Franse jongens steevast je voor altijd trouw beloofden wat inhield gedurende precies 14 dagen waarna de volgende Hollandse meisjes arriveerden.

Als ik de wachtkamer binnenkom hoef niet eens te gaan zitten (want hoe kom ik dan weer overeind ook?) want ik hoor mijn naam al klinken uit de intercom. ‘Julia Jansen, graag doorlopen naar kamer 2.’

Voetje voor voetje schuifel ik langs de wanden. De tranen in mijn ogen. Een verbeten trek om mijn mond. Het lukt allemaal net.

Met een zwaai vliegt de deur van kamer twee open en daar staat plotseling Rogier in eigen persoon. Donkere krullen, knalblauwe ogen, lang, breedgeschouderd en met een glimlach waar ik normaal gesproken onmiddellijk van tegen de vlakte zou gaan. De vleesgeworden kruising tussen Brad Pitt, George Clooney en Rutger Hauer. Ik slik. Dit heeft Marike niet vertelt. Dit had Marike wel moeten vertellen.

‘Och mevrouw, dat ziet er niet zo best uit zie ik’, spreekt hij met een licht Frans accent maar in zijn blauwe ogen zie ik een paar kleine spotlichtjes.

Het ziet er natuurlijk ook belachelijk uit, hoe ik mij langs de wanden vasthoudend voetje voor voetje probeer voort te bewegen en met veel moeite zijn kamer in stapte.

‘Blijft u hier maar staan en kleedt u direct maar even uit’, commandeert Rogier.

Uitkleden? Is hij nu helemaal dol geworden. Ten eerste gaat dat nu helemaal niet lukken en ten tweede ga ik dat zeker niet doen. Ik heb een oude afgewassen bh aan en ik kan mij even niet meer voor de geest halen welke slip ik uit de kast had getrokken vanmorgen maar in elk geval geen hip setje waarmee ik nog enigszins flatteus voor de dag zou kunnen komen. Dat wist ik dan weer wel.

‘Sorry?’ stamel ik of ik het niet helemaal goed gehoord heb.

‘Nou we gaan de boel direct maar even weer goed zetten in uw rug. De zaak is waarschijnlijk een beetje verschoven. U kunt uw bh en maillot aanhouden hoor.

Er zit weinig anders op dan aan deze zware klus te beginnen. Met veel moeite sjor ik mijn kleren uit en sta geruime tijd later met vuurrode wangen, gekruiste armen voor mijn bh en een lubberende maillot voor zijn neus.

Rogier vertrekt geen spier. Professioneel tot in zijn botten, denk ik meteen en dank hem daarvoor.

‘Gaat u hier maar even op u zij liggen. Prima. Dan ademt u in en als u uitademt dan duw ik op uw heup zodat de boel weer recht trekt. Dat kan even pijn doen maar is zo over.’

‘Oké.’ Het maakte mij inmiddels geen bal meer uit. Als die filmster mij maar van mijn pijn afhelpt.

Een vreemd gekraak hoor ik in mijn rug en daarna nog een keer en toen was het klaar.

‘Komt u maar overeind mevrouwtje. Het is klaar. En blijven bewegen hoor. Vooral bewegen. Beweegt u wel? Ik raad u aan om deze week even mee te doen met ‘Goedemorgen Nederland.’‘

‘Goedemorgen Nederland? U bedoelt dat programma voor bejaarden?’

‘Ja, dat bedoel ik’, lispelt Rogier. ‘Is echt even het beste nu voor u om weer op gang te komen.’

Dit is echt het absolute dieptepunt van mijn week. Deze ladykiller denkt dat ik met ‘Goedemorgen Nederland’ mee ga gymmen. Ik ben pas zesenveertig. Kom op zeg. Hoe oud zou hij zelf zijn met dat strakke lijf van hem? Begin veertig. Eigenlijk val ik nog gewoon in zijn range van mogelijke minnaressen. Maar een vrouw met spit is natuurlijk gewoon een hele oude vrouw in zijn ogen. Een vrouw die niet meer werkt en elke morgen om negen uur mee gymt met ‘Goedemorgen Nederland’.

Gedeprimeerd schuifel ik, een beetje sneller nu, weer terug naar mijn auto. Mijn lichaam is in verval. Gaat dit nog goed komen? Had ik mij maar beheerst gisteren. Zeven centimeter was fataal geworden. Nog even en ik moet aan de birckenstock sandalen.


geplaatst door Julia28 - 6097 keer gelezen

beoordeeld 3.42/5 (19 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl