Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 10 juni 2012

Een onbekende man

Vandaag rij ik voor de eerste keer naar mijn onbekende man. Naar een onbekend huis in een onbekend dorp. Ik rij door een onbekend gebied, langs statige bomen, kleine boerderijen die kris kras verspreid staan langs de kronkelweggetjes afgescheiden door houten hekken, hagen en sloten. Na elke bocht ontvouwt zich steeds meer een oud landschap, van lang geleden. Hier leeft de onbekende man.

Een man die tot voor kort alleen een foto op een website was met mooie woorden erbij. Woorden waarbij ik beelden kan zien, foto’s van vroeger, waarin zich iets weerspiegelt van mijzelf. Ik bestudeer de foto van zijn gezicht. Een brede lach die echt lijkt met witte rechte tanden en lieve warme ogen er boven. Waarbij ik denk, bij deze man kan ik me wel veilig voelen. Bij deze man hoef ik niet voortdurend te denken ‘klopt het wel wat hij zegt?’.

De week er na krijgt de foto een stem, een warme stem met een licht zuidelijk accent die ik herken uit mijn jeugd. Rustig en ontspannen en een donkere lach die ergens uit zijn buik komt. De woorden rollen door de telefoon en kaatsen ergens in mijn lijf. Veel woorden met veel beelden waarbij ik soms de draad kwijt raak maar het geeft niet. Het is een stem waar ik nu al graag naar luister.

De stem krijgt een lichaam. Een lang mager lijf staat plots voor mijn deur in een oud colbertjasje waar ik zo mijn neus in kan drukken om even aan te ruiken maar dat doe ik natuurlijk niet. Een beetje kwetsbaar staat hij daar met in zijn ene hand een plantje in een bakje. Paarse bloemen die nieuwsgierig alle kanten op kijken. Het ontroert en verwarmt me. Met zijn lange benen stapt hij naar binnen en zegt; ‘Nu zie ik je dan eindelijk in het echt. Jij bent Julia. Ik zie het direct. ’

En ik denk, ja dit is echt. Dit ben ik. Een gewone vrouw met een zoon die nu enthousiast met modderlaarzen door de openslaande tuindeuren komt lopen om te vertellen dat hij een vis heeft gevangen. Een hele grote. En een koffieapparaat wat ik nooit had moeten kopen omdat hij geluiden maakt die ik liever privé wil houden. Tja meer kan ik er niet van maken. Maar minder ook niet, denk ik en ik recht mijn rug en loop voor hem naar binnen. De onbekende man begroet de andere mensen, draalt even door de kamer en vouwt dan zijn lange lijf in mijn groene stoel.

‘Een fijne stoel’, zegt de onbekende man en trekt zijn schoenen uit. ‘Is het een echte Gispen?’

‘Nee het is nep Gispen en al oud maar hij zit fantastisch en ik vind hem mooi’, zeg ik en kijk naar zijn schoenen die ik normaal verafschuw. Maar nu niet. Ze passen vanzelfsprekend bij hem. Misschien komt het door de wollen sokken dat het klopt.

‘Het blijft een fijne stoel’, zegt de onbekende man en hij nestelt zich er nog eens in.

Tussen de andere mensen observeer ik hem vanuit mijn hoekje op de bank. Hij stelt vragen, gebruikt zijn handen als hij praat en drinkt zijn muntthee met aandacht. Af en toe ontmoeten onze blikken elkaar. Een beetje verlegen en zo open dat ik af en toe weg moet kijken. Hij is veel leuker dan heb ik dacht. En heel anders dan alle andere mannen die ik heb ontmoet. Sensitiever, gevoeliger en onzekerder maar ook weer niet. Er is geen camouflage of onnodige versiering en dat maakt hem krachtig en echt. Misschien is dat ook wel wat ik herken het authentieke en ‘de kracht in de gevoeligheid.’ Maar het verwart mij wel. Past dit wel bij mij? Ik weet het niet en hoef het ook nog niet te weten.

Als ik even later in de keuken sta komt hij me helpen. Gewoon of dat het heel normaal is. Hij zet koffie en warmt het water op. Het voelt prettig in de keuken. Vanzelfsprekend.

‘Ik vond het wel spannend om hier naar toe te gaan, om jou te zien’, zegt hij direct. ‘Maar nu is het goed.’

‘Dat is fijn’, zeg ik. ‘Ik ben blij dat je er bent.’ En ook blij dat je dat gewoon vertelt, denk ik. Hoeveel mensen doen dat? Ik ga weer verder me de andere gasten.

Niet veel later zit hij achter mijn piano. De rug recht. Zijn hoofd een beetje scheef. Lange vingers die als vanzelf over de toetsen glijden. Mijn zoontje, Lenne naast hem aan de zijkant. Mooie muziek, eigen muziek. Het raakt ergens iets in mij wat ik was vergeten.

‘Het was een voorrecht met je te mogen spelen’, zegt hij even later tegen Lenne als hij ook zijn nog prille pianokunsten heeft laten horen. En mijn kleine Lenne glimt van trots. Jingle Bell kun je ook best op een koude dag in juni spelen. Dat past altijd.

Pas laat op de avond neemt de onbekende man afscheid met lichte woorden en een grapje. Tegelijk met een andere vrouw. Er is geen ruimte nog iets te zeggen. Het geeft niet. Het komt wel.

Vandaag rij ik voor de eerste keer naar mijn onbekende man. Naar een onbekend huis in een onbekend dorp. Naar een nog onbekend leven. Ik ben heel benieuwd.


geplaatst door Julia28 - 5048 keer gelezen

beoordeeld 3.54/5 (24 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl