Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
vrijdag 8 juni 2012

Relaties: begin van een nieuw leven

Een beetje beeld heb ik wel gekregen. Na twee jaar op zo’n site. Al zie ik natuurlijk alleen maar de vrouwenkant. Toch wat conclusies trekken. Ik zie mensen die er al jaren op staan. Weer anderen die binnen de kortste keren een nieuwe liefde vinden. En dan gewoon ingeschreven blijven. Die houden de vinger aan de pols, al spelend in de wei. Niks op tegen natuurlijk. Als je maar eerlijk bent. Sommigen zijn er ook die zich dan direct uitschrijven. Zeker van hun zaak. Een nieuwe liefde. Dan laat je niet het achterdeurtje open staan. En vervolgens met een dankwoord komen. Die heb je er ook tussen. “Kijk, daar doe je het voor”, zegt de directie.

Maar ik heb er toch een bijsmaak bij. Bij een aantal tenminste. De dankbare types van het gevonden onderkomen, de deals van twee verloren zielen. Een relatie? Een zaak van wederzijds gebruik, maar zonder werkelijk contact. Wat zijn het? Economische deals. Eilandrelaties. Van mensen die niet alleen kunnen zijn. Met elkaar vinden persoonlijke stilstand inluiden.

O, ik zie ze lopen. Van die stelletjes. Alles voor elkaar. Kindje erbij. Maar verveeld tot op het bot. Er is niets wat ze bindt, alleen maar veiligheid. Geen lach, geen vreugd. Alleen de dode ogen van een binnenwereld, zich wentelend in het genot van het comfort en veiligheid. O, nee, kijk nu, die moeder met dat kindje. Hoe ze het vasthoudt, knuffelt. Niets is er op de wereld meer. Alleen dat kind, als pijler, als houvast. Het kind geplet in wilde angst voor leven. En vader dan? Hij kijkt, hij hangt erbij en belt met een collega.

En daar is oma. Haar hoofd zo leukjes scheef. Kijk, hoe ze speelt met uit haar schoot ontsproten kroost. Hoe trots ze is dat zij als klein baarmoederlijk wezen, de bakermat mag zijn voor dit nieuw leven. O, heerlijk dit bestaan, ze is er niet terloops.

Dan wordt het kind op schoot genomen. Het is tatata, en gaat maar door. Haar armpjes vliegen hoog, van heen en weer, van klap eens in je handjes, en het gaat maar door, en het gaat maar door. De ogen van het mens zijn vol in trance, het genot kwijlt uit haar openingen. Het kind is murw, al veel minuten lang, is willoos en verzet zich niet eens meer. Het voelt de druk, om anderen hun levenszin te geven. Haar eigen vrije zelf bestaat niet meer.

Het is die moeder, vader, opa, oma. En dat kind, geworpen in het bestaan. Geconfronteerd met dit soort wezens. Kan het alleen maar naar de kloten gaan. Want ik zie het al. Het is te laat. Het kind heeft al een vierkant hoofd. Aan kleine voetjes zie ik gaatjesschoenen, het krakend zand van leren zolen, de harde druk op het gaspedaal, de afspraak die niet wachten kan, de deal is rond, groot kapitaal.

Ja, ik vind het boeiend, maar ook zwaar dit allemaal te voelen. De naakte waarheid van de mensen om mij heen. In mijn compassie voel ik ook hun lijden. Niet als een psycholoog, een ziener, op een afstand van daarboven. Maar als medemens, boos, en gekwetst, en op gelijke voet, die schade voelt in diepe walging van zo’n oma met zo’n kind. En ook relaties zo vaak voelt als pissebedden onder tegels. De broeierig, vochtigwarme schemerdonkerheid van twee omklemde mensen. Bang voor het licht, voor gruwelijk ontmaskering. Van een werkelijkheid die ze zeker ergens voelen, maar juist daarin die vlucht. En soms in deze taal. Zoals de oma’s, moeders, vaders, mensen mij vertellen.


geplaatst door Parlante - 5426 keer gelezen

beoordeeld 2.31/5 (16 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl