Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
woensdag 4 juli 2012

"Ons" huisje in de Eifel

Ineens is het zover. Ik moet erheen. Ik moet naar “ons” dorp in de Eifel. In dit dorp hadden“wij” jaren samen een huisje. Het huisje staat er nog, alleen is het nu van mijn ex-man en niet meer van mij. Na een scheiding raak je niet alleen je partner en je gezin kwijt, maar ook je schoonfamilie en een flink aantal gemeenschappelijke vrienden. En dus ook zo’n huisje, samen met het dorpsleven en de vriendschappen.

Het huisje was de droom van mijn ex-man, zeker niet van mij. Hoe vaak kan je voor hetzelfde bedrag geen appartement huren, zonder dat je hoeft te klussen, schoonmaken, tuinieren en dat je iedere vakantie naar dezelfde plek moet? Maar ik ben niet iemand die mijn partner een droom ontneemt en dus stemde ik, onder voorwaarden, toe. Wat hebben we vervolgens een ruzie gehad over dat Kxx-huisje. En wat mis ik het nu verschrikkelijk. Want het pakte anders uit dan ik dacht. Het werd een tweede thuis, misschien wel meer thuis dan thuis. We pasten naadloos tussen de dorpelingen en hadden in de Eifel meer aanloop dan in Nederland.

Nadat ik mijn man verliet, durfde ik het anderhalf jaar niet aan om weer naar het dorp te gaan. Ik vroeg mezelf af wat ik er moest. Bijkletsen, de laatste roddels uitwisselen en dan weer gaan, wat had ik er aan? Bovendien wist ik heel goed hoe er in het dorp over gescheiden vrouwen wordt gekletst, zeker als er een ander in het spel is geweest. Ik zou met de nek worden aangekeken. Nee, ik had daar niets meer te zoeken, ik moest het gewoon achter me laten, die tijd was voorbij.

Maar nu moet het ineens toch gebeuren. Ik regel een vakantiewoning in het dorp en rijd er op een zonnige vrijdagmiddag naartoe. De weg weet ik nog uit mijn hoofd. Ik draai mijn auto in de carport van het huis wat mijn dochter steevast het “tietjeshuis” noemt. Jarenlang woonde ik daar om de hoek en nu ben ik te gast in mijn eigen dorp.

Ik laad mijn spullen uit en loop een rondje met mijn hond. Zoals vanouds overvalt het uitzicht me, mijn hemel, wat is het hier toch onvoorstelbaar mooi. Natuurlijk loop ik even langs “ons” huisje. Het ziet er vertrouwd uit, het ontbreekt er nog maar aan dat er rook uit de schoorsteen komt, doordat het gezellige houtkacheltje in de keuken brandt. Twee jaar geleden schilderde ik de hele buitenboel. Nu staat het gras kniehoog en van de planten die ik heb geplant is alleen nog de rododendron over. Verder is er niets veranderd. En toch is alles anders.

Ik bel aan bij buurvrouw Andrea die me enthousiast naar binnen trekt. Met haar heb ik contact gehouden. Sinds mijn scheiding heeft ze in mij een gewillig lezer van haar eigen huwelijksproblemen gevonden. Ik had het wel gezien, als we ze uitnodigden kwam zij altijd eerst met de kinderen en als ze weg was kwam hij. We wisselen de laatste roddels uit en drinken samen koffie. Maar al snel ben ik uitgepraat, neem afscheid en loop met de hond weer verder. Naar Frau Janssen.

Frau Janssen is een lieve weduwe van 74 die me dolblij omhelst. “Trinkst-ta-’n-schäpschen” zegt ze in Eifeler platt. Dat versta ik. Ik weet dat het echt niet aardig is om te weigeren, ondanks het feit dat het nog ochtend is. Dus zetten we ons gemoedelijk aan de keukentafel en sla ik me dapper door een mierzoete, rode, stroperige vloeistof heen. En ook de tweede schnaps drink ik braaf op. Frau Janssen vertelt uitgebreid over mijn ex-man, die nu zo weinig in het dorp is, en over zijn nieuwe vriendin. “Du bist viel hübscher als Sie,” vertrouwt ze me toe. Ik schiet in de lach. Ik gun mijn ex al het geluk van de wereld en zeker een lieve vriendin, maar toch vind ik het stiekem een beetje leuk. Na een uurtje neem ik afscheid. Met een “Alles Gute, mein Liebe,” omhelst ze me nog eens. Wat is deze vrouw toch lief.

‘s Avonds begeef ik me naar de Kneipe. Het is vrijdagavond, dus staat Norbert achter de bar, ook dat is niet veranderd. In de kroeg zitten nog altijd dezelfde Junggesellen. Eigenlijk kan het niet, in de Eifel als vrouw alleen de kroeg ingaan, maar daar heb ik maling aan. Ze vinden me toch al een malle Holländerin. Stephanvliegt me bijna om de nek. Hij pakt me bij de schouders, kijkt me diep in de ogen en vertelt me hoe ontdaan hij en zijn vrouw Martha waren over onze scheiding. Nu moet ik toch echt even slikken. Maar dan heb ik ineens een biertje in mijn hand….van Günther. Daarna volgt er een van Sascha en de derde is van Stephan. Ik grijp in en geef een rondje voor de hele kroeg. De kroeg wordt gerund door vrijwilligers, dus het bier kost hier geen drol. Ik raak aan de praat met Paul, unbedingd Schwull, maar nog niet uit de kast. Met Paul kom je de avond wel door, we kletsen bijna drie uur aan een stuk. We praten over de vooroordelen van de Eifelers over gescheiden vrouwen. “Am Gottes Will“,zegt hij met zijn hoge stemmetje, dat was 20 jaar geleden, er scheiden nu zoveel mensen, daar hoef je echt geen zorgen over te maken. Ik krijg er zowaar tranen van in mijn ogen.

En zo gaat het door, het hele weekend, bezoekjes, omhelzingen, herinneringen. Wat is het heerlijk om hier weer te zijn. Maar halverwege de zondagmiddag is het ineens genoeg. Ik wil naar huis. Naar mijn echte thuis. Ik rijd weg met de belofte niet weer anderhalf jaar te wachten nog op mijn lippen. Wanneer ben ik hier weer?


geplaatst door Johanna - 5461 keer gelezen

beoordeeld 3.62/5 (13 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl