Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 30 augustus 2012

Een onofficiŽle weduwe

Vannacht las ik, tot het licht door het dakraam een streep maakte op mijn kussen , ‘Logboek van een onbarmhartig jaar’, van Connie Palmen. In dit dagboek beschrijft zij voor de tweede keer in prachtig taalgebruik het verlies van, in dit geval, haar partner Hans van Mierlo. Het aantal uitzonderlijk mooie beeldende zinnen is zo groot dat ik soms de bladzijde nog een keer herlees en daarna nog een keer. Ik ken niet veel schrijvers met een zo groot taalgevoel als het hare en ik geniet er van, hoe erg het ook is, dat wat zij beschrijft. Een onbarmhartig boek is het, wat de titel al vermeld. De pijn van het verlies van Hans wordt zo tot op het bot beschreven, dat het dan ook niet anders kan dan dat het schuurt aan mijn eigen pijn van lang geleden.

Als ik het boek om vijf uur in de ochtend weg leg, moet ik opstaan, mijn laptop van beneden ophalen en in de resterende uren, tot mijn kinderen mij wekken, mijn gedachten en gevoelens hierover opschrijven. Om weer opnieuw te ordenen, de laatste losse eindjes te verbinden Want wat is verlies? Is rouw alleen geoorloofd als je partner dood gaat? Hij niet meer ademt, zijn hart niet meer klopt en zijn bloed niet langer stroomt? Is rouw alleen dan geaccepteerd? En wat is echt bestaan? Bestaat iemand die verregaand dementeert nog echt? Of is hij eigenlijk al overleden? Waar ligt de grens?

Vijftien jaar geleden nam ik afscheid van mijn eigen partner. Er was geen kist die hem naar zijn laatste rustplaats leidde, geen bloemen, geen mooie woorden bij het afscheid en geen mensen, buiten mijn ouders, die daarna langs kwamen. Er was vooral weerzin, ongeloof en ontkenning. ‘Dit kon toch niet echt waar zijn?’ ‘Dit kon toch niet echt gebeuren?’ Misschien omdat het voor mensen soms te groot is om echt te durven waarnemen. Te veel om te kunnen beseffen. Te confronterend met het mooie gepolijste beeld van hoe het leven en een relatie hoort te lopen. De maakbare wereld.

Mijn partner werd vijftien jaar, na verschillende periodes van ernstige depressies, psychotisch. Zo ernstig psychotisch dat hij een gevaar werd voor zichzelf, voor ons en voor anderen. Gesloten opname volgde, weglopen, weer gesloten opnames. Een eindeloos traject binnen de psychiatrie tot de diagnose schizofrenie, zonder ziekte inzicht, werd gesteld. ’

Het was een zonnige dag in mei toen ik bij de psychiater werd verwacht. Ik weet nog dat Maria, op mijn schoot zat, met de pennen op zijn bureau speelde terwijl hij mij kort en bondig meedeelde: ‘Neem afscheid van uw partner. Hij wordt nooit meer beter, alleen maar slechter. U moet verder met uw leven en dat van uw beider dochter. ‘

Ik weet nog dat ik, zonder dat het echt tot mij doordrong, tegen hem zei dat ik het moedig van hem vond omdat hij er niet om heen draaide en verantwoordelijkheid nam voor dat wat gezegd moest worden. Tot dat moment had ik geleefd tussen hoop en vrees. Maar zolang er hoop is klampte ik mij vast aan elke opleving, herkenning, nieuwe medicatie. Wellicht tegen beter weten in. Ik wilde niet opgeven, niet accepteren dat iemand waar ik intens van hield nooit meer beter zou worden. Onder mijn ogen in rap tempo van een liefhebbende sportieve warme en humorvolle man veranderde in iemand die leeft in een wereld van waan ideeën. Met grote ogen van doodsangst, voortdurend onderweg was om zijn ingebeelde vijand te ontwijken. Niet meer thuis kwam maar over straat zwierf, rode brievenbussen ontweek omdat daar bommen in konden zitten, de gordijnen dicht deed omdat de politie hem in het donker niet zouden kunnen vinden en in de kranten geheime codes ontcijferde waarin stond dat hij spoedig zou sterven.

Dat alles wat aan geen sterveling is uit te leggen omdat het niet strookt met het beeld wat mensen van hem en van ons maakten. En ik, in de weerspiegeling van hun ogen en gedachten, probeerde dit beeld te handhaven. Nog maar een paar jaar gelukkig getrouwd, succesvolle banen, een leuk eigen huis en net een baby. Ik probeerde zo lang mogelijk de luchtbel in stand te houden. Er was niets aan de hand. Tenminste niets om je echt zorgen over te maken. Als ik maar gewoon door kon gaan, overal voor zou zorgen, hoefde niet alles terplekke in te storten. Hoefde ik niet in te storten. Was het iets waar ik alleen, en niemand anders, mee moest zien te dealen. Want het zou goed komen. Dat wist ik zeker. Daar zou ik wel voor zorgen. Maar het kwam niet goed. Ik verloor hem definitief nog voor ik er klaar voor was. De boodschap werd gemeld maar hij bereikte niet mijn hart, niet mijn geest, niets waardoor ik kon gaan voelen. Ergens halverwege bleven de woorden steken. En aangezien er geen kist was, geen kaarten en geen afscheid kon ik in verdoving doorgaan op de automatische piloot die leven heette. Overleven.

Pas een jaar later kwam het verdriet, de woede en de totale paniek. ‘Uitgestelde rouw’ noemde de therapeute het. Nadat ik een nieuw huis had gekocht en ingericht, mijn dochter op de rit was en mijn nieuwe baan liep. Er eigenlijk niets meer was wat een mooie nieuwe toekomst ons nog in de weg stond. Het overviel me als een inbreker op klaarlichte dag. Als verlamd stond ik aan de vloer genageld. Daar stond ik plotseling oog in oog met het grijnzende monster van het verdriet. Ik had niet verwacht het nog tegen te komen. Het overspoelde me zonder dat ik me kon verweren. Reddeloos spartelde ik happend naar adem in het donkere water tot ik mij er aan over moest geven. Langzaam zakte ik naar de bodem . Misschien had ik beter moeten weten. Dat ook ik niet langs de pijn zou kunnen gaan maar zou worden ingehaald op een onbewaakt moment.

Had ik me beter moeten voorbereiden? Maar hoe had ik mij kunnen voorbereiden op de draaikolk van emoties die verlies met zich meebrengt? De hunkering naar zijn lichaam, die lieve ogen en zijn warme armen om mijn lijf. Ik werd gek van het te moeten missen. De humor en de mooie gesprekken tot diep in de nacht. Alles wat ik zo goed kende en er nog steeds was maar tegelijkertijd ook niet omdat er geen verbinding meer was met al het andere. Ik bonkte met mijn hoofd tegen de muur om liever dat te voelen dan mijn hart wat langzaam uit mijn lijf werd gerukt. Dan weer ontstak ik in irreële woede. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om mij en onze dochter zomaar in de steek te laten, door te verdwalen in zijn geest en zijn angsten. Hij was er nog maar hij was er niet. Om zelf knettergek van te worden. Had hij niet wat anders kunnen verzinnen? Had hij niet gewoon dood kunnen gaan? Was hij maar gewoon dood gegaan. Dan was hij er echt niet meer geweest. Dan had ik intens verdrietig kunnen zijn, kunnen rouwen en had ik een plek gehad om naar toe te gaan om al het moois wat er ooit was geweest te herinneren. Dan hadden er vrienden gestaan om ons op te vangen misschien. Nu was alleen mijn vader daar. Dan was ik weduwe geweest. Dan was het duidelijk geweest.

Dat alles ging er door mij heen toen ik vannacht ‘Logboek van een onbarmhartig jaar’, las. Hoewel de schrijfster Connie Palmen daar natuurlijk niets aan kon doen, zij schrijft uit haar eigen perspectief, maakte het boek mij erg boos. Omdat rouw, ook weer in dit boek, alleen beschreven staat als iets wat volgt op het overlijden van een partner of een andere dierbare. Of andere rouw niet zou bestaan. Maar geloof me, rouw is niet alleen voorbehouden aan de vrouw of de man waarvan de partner of een andere dierbare overlijdt. En daarmee wil ik niets afdoen aan het onvoorstelbare verdriet wat ook dat met zich mee brengt. Het is geen wedstrijd in verdriet immers. Maar rouw is meer dan dat. Ik heb het jaren geleden aan den lijve onder vonden en me vele jaren weduwe gevoeld, hoewel ik dat officieel niet ben. Ik blijf de onofficiële weduwe van mijn partner die ik verloor aan een vreselijk ziekte, schizofrenie.


geplaatst door Julia28 - 7431 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl