Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 6 oktober 2012

P.s.

Rare samenloop van omstandigheden, deze dag. Ik heb net het allereerste uur van mijn re-integratieplan afgewerkt en fiets een soort van opgelucht naar huis.

Nee, nou niet jezelf veroordelen zo van ‘het was slechts een uurtje’, nee, zeg maar tegen jezelf ‘je hebt na 6 maanden alweer een heel uur doorgebracht binnen de muren van dat gebouw dat je een tijd verafschuwd hebt.

Met zulke gedachten fiets ik door de koude herfstlucht. Het is gelukkig even droog. Dan belt mijn lover. “Zal ik even een bakkie komen doen voor ik naar mijn werk ga?”.

Ik zeg hem dat ik nog even wat moet kopen. Het is helemaal geen kwestie van moeten, maar ik heb er zo’n zin in. Wil mezelf belonen voor dat ene uur arbeid, dat zoveel zwaarder weegt nu dan al die ellenlange werkdagen die ik er in mijn 20 jaar werken al op heb zitten.

Via de drogist annex parfumerie, mijn troostwinkel, fiets ik met een volle fietstas verder.

Dan gaat weer mijn mobiel. “Mamma ik ben ziek of ik heb migraine, hier heb je de conciërge want ik mag niet zomaar weg”.

Ineens moet ik een paar dingen combineren in mijn hoofd en ook nog op tijd thuis zijn.

Ik trap stevig door met ‘Get her together’ van Anouk in mijn oren, hoe toepasselijk, groet ondertussen een tegemoetkomende buurvrouw en voel de eerste regendruppels.

Lover wint de race, ik heb mijn jas nog niet uit of hij pakt me vast, zoent me op mijn mond, wil verder gaan maar ik stribbel tegen. Kan niet, kind komt er aan, niet in de stemming. Hij houdt vol. In de gang doet hij mijn broek naar beneden, ik geef me over. Maar mijn hoofd doet niet mee. Ik maak me los. Hij kijkt verbaasd, kent dit niet.

Dan gaat de achterdeur open. Ziek kind komt mopperend binnen met haar veel te grote brugpiepertas. Als bezorgde moeder van een dochter van 1.48 met een tas van 7 kilo om haar nek en op het rekje aan haar stuur elke dag, heb ik het item te zware tas al ingebracht op de klassenavond. “Tjsaa..ze nemen ook alles mee he, woordenboeken, Bosatlas, deel 1,2 en 3 van de boeken…schattig he?” was het onbevredigende antwoord van de mentrix met haar veel te diepe decolleté. Mijn kind neemt die dingen helemaal niet mee maar alsnog is die tas voor mij zelfs niet te tillen. Maar goed waar waren we?

Dochter en lover nemen beiden plaats aan dezelfde keukentafel, en willen mijn aandacht, maar mijn hoofd is nog elders. Ik zit zomaar ineens in de werkstand. Gek hoor na een half jaar onthouding.

Ik besluit mijn aandacht maar in een vorm te gieten die me altijd goed afgaat; voedsel bereiden. Ik warm pompoensoep op, maak een tosti en zet thee.

Vanuit mijn ooghoek zie ik een onbekende postbode mijn tuinhek openen. Vreemd op de maandag. Hij gooit met een resoluut gebaar een envelop in de bus. Ik loop naar de gang en schrik.

Het is een witte envelop met een rood vlindertje maar ook met een grijs lijntje. Een rouwkaart? Mijn gedachten schieten heen en weer. Ik ken niemand die is overleden.

In de keuken maak ik de envelop open en haal er de meest indrukwekkende kaart uit die ik ooit gezien heb. Een felgekleurde schildering met tekst. Ik open de kaart en zie:

“Linda”. En dan “…koos voor de vrijheid”. Ik barst in een soort van paniekerig snikken uit.

En stamel van alles door elkaar heen. Mijn dochter komt op mijn schoot zitten en troost me.

Mijn lover hult zich in stilzwijgen, het komt te dichtbij voor hem, kent dit soort berichten.

Dit nieuws is te groot om te bevatten. Wat is er gebeurd? En hoe? En waarom? En hoe moet het nou? Wat als ik..? Het is toch wel echt waar?

De vragen blijven komen, lover druipt af naar het werk, dochter kruipt in bed.

En ik kan niks anders dan heel hard huilen aan mijn keukentafel. Al gauw komen er heel veel goede herinneringen van 23 jaar vriendschap naar boven. Ik lach door mijn tranen heen.

Wat een lol hebben we gehad samen. Ik pak de foto’s erbij. Ik blijf huilen en lachen.

Lover geeft de boodschap af dat ik mezelf er niet in moet verliezen net nu ik de draad weer heb opgepakt, een bericht uit liefde dat besef ik, maar ik word woest.

Hoe ik dit doe dat bepaal ik zelf. Ik moet dit verdriet voelen. Het raakt me op zoveel manieren. Als moeder, als partner, als dochter, als vriendin, als zus, als vrouw midden in het leven, als beroepsbeoefenaar. Al deze rollen vervul ik net als deze bijzondere vrouw deed.

Zij zag alleen niet meer hoe mooi en goed ze was. Ze wilde vrij, van de zware last die het leven geworden was, zijn. Ze nam zelf een beslissing. Een onbeschrijfelijk verdriet voor iedereen die achter blijft.

Ik voel deze week meer dan ooit dat ik wil leven. Pluk de dag.


geplaatst door Babette - 3476 keer gelezen

beoordeeld 3.93/5 (14 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl