Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 28 oktober 2012

Sneu...

De laatste weken speelt mijn huil op. Die huil zit ergens in mijn borst en meestal houdt hij zich constant, zoals een goedaardige, maar soms wat lastige, in de weg zittende cyste.
Het is niet zo dat ik nu dagelijks zit te janken...nee, dat doe ik eigenlijk helemaal niet. Zelden, nauwelijks, niet vaak, soms...
Maar het altijd wat weee, zware gevoel in mijn borst is de afgelopen tijd indringender geworden, het drenst en zeurt, en soms moet ik zelfs even stil staan omdat het me dreigt te overmeesteren. Dan moet ik heel diep ademhalen om weer verder te kunnen. En terwijl ik daar zo sta, mijn hand tegen de zere plek drukkend realiseer ik me hoe sneu ik eigenlijk ben: een vrouw, een alleenstaande moeder, die het overgrote deel van haar volwassen leven single is gebleven. En de tijd verstrijkt en de klok tikt maar door en er is al die tijd geen liefdevolle hand die door haar haar strijkt, geen hand in haar hand wanneer ze in de stad wandelt. Geen hand in mijn hand...

 

Op de nog vroege zondagochtend lig in in mijn bed, een oude pyjama met hangknieen slobberend rond mijn magere lijf, de laptop wiebelend op het dekbed over mijn opgetrokken benen..
Naast mij staat een lege mok waaruit ik mijn hazelnootkoffie met heel veel suiker heb gedronken. Twee kopjes, elke ochtend, en dan heb ik genoeg gehad.
Straks zal ik opstaan en een gordijnrails op gaan hangen en ik hoop maar dat het vandaag wel lukt, gisteren ging het helemaal mis. De veel te grote boor ligt op de tafel in de kamer trouw op me te wachten, samen met de gisteren zo onwillige rails en de gordijnen. De grote betonboor: een nu nog zwijgend symbool voor mijn eenzaamheid.

Een mens dient te genieten van elke dag, elke minuut, elk moment, voor je het weet sta je voor de Hemelpoort, je kunt maar beter zorgen dat je je Aardse bestaan leuk inkleurt. Daartoe doen we ook ons uiterste best, wat kunnen we anders? Maar het begrip "genieten" bestaat bij de gratie van het begrip "lijden" en momenteel dringt zich bij mij meer en meer de constatering op dat ik weliswaar niet stok-ongelukkig ben, maar dat ik nou ook niet meer blaak van levenslust en plezier. Ik kwijn een beetje. En misschien is het zelfs realistischer om "een beetje" maar gewoon weg te laten.
Mijn dagen voltrekken zich veelal identiek: ik sta op, ik zorg voor de kinderen, ik werk, ik zorg weer voor de kinderen en ga vervolgens op tijd naar bed, in slaap vallend in de hoop... nee... in de stille droom slechts, meer is het niet, dat morgen mijn leven plotseling anders zal zijn. Mooier, lieflijker..
IJzingwekkend vanzelfsprekend doe ik dat allemaal alleen. Er is geen man die met mij opstaat, die met mij naar bed gaat, die luistert naar mijn verhalen over mijn werk, die meehelpt de kinderen groot te brengen. Ik heb zelfs nooit alimentatie ontvangen, omdat geen van de vaders mijn kinderen heeft willen erkennen.
Nou is het niet zo dat mijn aaibaarheidsfactor het af laat weten, met name mannen willen mij graag aanraken, nog steeds.
Maar dat is nou net wat ik niet wil: ik heb geen enkele behoefte aan platte dan wel esthetische sex zonder een vertrouwde verbintenis. Ik wil geen bij-vrouw zijn, geen maatje-plus, geen minnares, geen one-night-stand. Geen probeerseltje.
Heel soms, heel even heb ik weleens het gevoel dat er dan toch nog zoiets als een lief voor mij is weggelegd, dat de mogelijkheid er is, maar keer op keer volgt de desillusie: daar was het um niet om te doen. Seks wil men van mij, vooral seks en alsjeblieft verder geen gezeur en anders maar oprotten, voor jou tien anderen. Geen man lijkt bereid mij beter te willen leren kennen...

Mmmmm...men begrijpt me al he: daar heb ik natuurlijk helemaal geen zin in, daar voel ik me veel te goed voor.
Maar terwijl ik deze laatste zin typte betrapte ik mezelf op de onwaarheid ervan. Goed voel ik me alles behalve, laat staan te goed om als neuk-object te worden beschouwd. Ik ben dan toch nog liever een seks-object dan helemaal niets. Wat een ellende, wat een desillusie, wat een tristesse, wat een eenzaamheid..
De klok tikt mijn leven voorbij, ons leven voorbij en ik blijf alleen.

Ik staar naar het jonge gezicht op de grote foto aan de muur, het trotse moedergezichtje, een bol babysnuitje tegen haar wang gedrukt.
Als de gordijnen eenmaal prijken en de ik boorkoffer dicht zal klikken moet het beter gaan.

 


geplaatst door Francien - 5137 keer gelezen

beoordeeld 3.79/5 (28 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl