Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 18 november 2012

De weg van niks naar nergens

Afgelopen week reed ik over de weg ‘ van niks naar nergens’, zoals Jolande Sap een half jaartje geleden uit haar mond liet vallen (over de weg van Dokkum naar Drachten) waarna het hele noorden letterlijk over haar heen viel, maar dat is een andere zijweg.

Vandaag heb ik ook het gevoel ‘van niks naar nergens’ te reizen, maar dan in emotionele zin. Het zal dan ook geen toeval zijn dat ik mij nu net ook fysiek op deze weg bevind. Ik rij een beetje gedachteloos over de snelweg en kijk naar het grijze landschap wat aan me voorbij trekt. Boerderijen, verstilde akkers, sloten, singels, Friese meren in november. Waterig, groenig grijs met witte mistflarden. De tijd van het jaar waarin ik me soms erg eenzaam voel. Zo vlak voor de belofte van de feestdagen. Eenzaam. Niet alleen. Want mensen genoeg om mij heen. Soms meer dan mij lief is. Op de weg van niks naar nergens overvalt me plotseling het zelfde grijze gevoel als buiten over het landschap glijdt.

En ik hoor een stem van lang geleden. ‘De mens is ten diepste eenzaam, Julia. Hoe eerder je dat beseft en hoe eerder je daar mee kunt dealen, hoe gelukkiger je zult worden. Eenzaamheid is niet erg. Alleen in eenzaamheid kun je in dialoog komen met jezelf en groeien. Vanuit eenzaamheid kun je verbinden. In eenzaamheid vind je rust en ruimte als je toe kunt laten en toe durft te staan dat te voelen. Als dat lukt ben je niet eenzaam meer maar gewoon alleen.’

En ik geloof dat het zo is. Hoe zeer ik ook wil verbinden met een ander allerliefste mens. Ten diepste blijf ik af en toe heel eenzaam en de ander ook. Vandaag op de weg van niks naar nergens wil ik die eenzaamheid ontvluchten. Zoals ik dat zo vaak wil doen. Niet voelen, niet zijn, gewoon doorgaan, ademen en absorberen. Maar voor ik het weet lukt dat niet meer. Wordt het nog wateriger en zet ik de ruitenwissers aan om daarna te beseffen dat het niet de regen is die vandaag het zicht belemmert. Het geeft niet. Laat maar gaan. Vandaag mis ik de weerspiegeling van mijzelf in de ogen en het hart van iemand die speciaal voor mij is. Verbinding. Zien en echt helemaal gezien worden. Voor even, heel even maar.

In de zoektocht naar de ander is dat wat ik steeds tegenkom. De wankele balans tussen alleen en samen willen zijn. Het gevecht met de eenzaamheid en op zoek naar de versmelting. Waar sta jij en waar sta ik op die lange weg van niks naar nergens? Nu. Op dit moment. Want die plaatsen ten opzichte van elkaar verschillen steeds in de ene en de andere relatie. De één wil je meteen verpletteren om niet zijn eigen eenzaamheid te hoeven voelen. Oplossen in mij, voor altijd samen. De ander is niet in staat te bewegen, verbinding te maken. Omdat hij niet meer weet hoe dat moet. Misschien omdat hij eigenlijk zijn eigen hart niet (meer) kan voelen of omdat hij een heel zwaar hart heeft wat nog vol zit met verdriet. Of God weet waarom en wat er allemaal gebeurd is. En daarom is het een moeizame reis vaak op de weg van niks naar nergens. Een zoektocht waarin ik gemakkelijk verdwaal.

En soms als we toevallig net beiden op de goede plekken staan. We precies tegelijkertijd ons hart een beetje open doen, komt daar die versmelting. We lossen voor even op in de ander, vallen samen uit één. En we noemen het geluk. Om daarna weer terug te kaatsen in onszelf. De paradox van samen en alleen willen zijn. Het lijkt voor altijd onbevredigend te blijven.

Tenzij het ons lukt onze eigen eenzaamheid echt te accepteren. Te voelen dat die er gewoon is en mag zijn. De eenzaamheid niet hoeft te worden opgelost met voortdurend in contact zijn, eten, drank, hollen van het één naar het ander. Of waar je dan ook verslaafd aan kunt raken om maar niet te hoeven voelen. Als ik me toch eens helemaal vrij zou kunnen voelen in mijzelf en van daaruit vrij op zoek zou kunnen gaan naar die ander. Verbaasd zijn over zijn anders zijn. Nieuwsgierig zijn naar wat hij allemaal te geven of juist te ontvangen heeft. Geinteresseerd in hoe hij is. Hem echt kan zien en hij mij! Ergens op de weg van niks naar nergens stil te staan en verbinding te maken vanuit mijzelf. Een stroom die gewoon op en neer gaat als die ander ook kan ontvangen en weer kan sluiten. De weg er naar toe als geluk te zien en niet dat ene moment waarop alles samen valt. Die weg. Ik ben nog nauwelijks halverwege op die weg. Ten diepste eenzaam blijven, accepteren en rusten in mijzelf. Alleen. Het gaat steeds beter. Maar net vandaag, op de weg van niks naar nergens, heb ik het er moeilijk mee.


geplaatst door Julia28 - 4225 keer gelezen

beoordeeld 3.68/5 (22 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl