Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 21 november 2012

Geruisloos

Het was net op het moment dat ik de zoveelste voorlopig laatste laag over de zoveelste muur van die dag had gerold toen de bel ging. Ik stond op de trap in het kleine halletje en ik tastte met mijn beslipperde tenen naar de grond, op zoek naar iets opens, iets om veilig in af te dalen. Er was wat grond onder mijn voeten, maar weinig, en ik schoof de verfbak voorzichtig opzij om ook mijn andere voet wat ruimte te geven.
"Moment!!" brulde ik. "Ik moet even schuiven!"
Nadat ik de trap had ingeklapt en met mijn voeten een soort gangpad had bereid opende ik de deur. En daar stond Hij: mijn buurman van o zo vele jaren her...
"Halbe!!" gilde ik met overslaande stem. Mijn hart maakte duizenden vreugdesprongetjes, zo blij was ik om hem te zien. "Wat leuk, je komt op bezoek, oooohhh, wat geweldig!!"
Ik vloog hem niet om de hals, zoiets doe ik in de regel slechts met mannen die ik wel op kan vreten, en op dergelijke voet hebben buurman en ik nooit geleefd.
Maar mensen... wat was ik blij..

Halbe schuifelde naar binnen. Hij kuchte als vanouds en mompelde dat hij zichzelf toch maar over de streep had getrokken mij eens te bezoeken.
Nu woon ik alweer jaren in Groningen, en ondanks dat ik hem meerdere keren nadrukkelijk had uitgenodigd was hij nooit eerder op mijn verzoek in gegaan.
"Ach nee Francien.." was zijn steevaste antwoord immer gebleven: " Je weet wel waarom. Ik heb daar niet zo'n behoefte aan. Jij bent uit mijn vorige leven en dat heb ik afgesloten."
Daar was weinig tegenin te brengen, hij zag dat nou eenmaal zo.
Het vorige leven van Halbe dateerde tot pakweg de geboorte van ons nieuwe millenium. Ik speelde daarin een behoorlijke rol, tot het jaar 1998, toen ik, vlak na de geboorte van mijn jongste, naar Zoetermeer verhuisde met de kinderen.
In 1983 hadden hij en ik en nog een heel stel andere jongeren als eerste bewoners het kakelverse tot studentenhuis verbouwde pakhuis aan de Oosterkade betrokken.
Op een zonnige dag konden de sleutels van de knispernieuwe woningen bij de woningbouwvereniging worden opgehaald en in de menigte had ik hem al zien staan: een wat oudere jongere, een dertiger al zo te zien die, met een vouwfiets aan zijn hand, kuchend en gramstorig in de rondte blikte.
"Ik hoop niet dat DAT mijn buurman wordt.." ging het even door mij heen, maar de gedachte verdween snel en toen ik het blinkende, fel begeerde sleutelbosje toch echt in mijn broekzak voelde knetteren racete ik naar mijn nieuwe onderkomen.
Hij bleek wel degelijk mijn nieuwe buurman te zijn. Ik had nog een buurman, Jan, een gebruinde student Spaans die ook nog verpleger in het toenmalige psychiatrische park "Dennenoord" bleek te zijn. Jan en Halbe dongen voor de gezelligheid en de sfeer decoratief maar zonder veel elan naar mijn gunsten. Niet lang daarna verhuisde Jan en Halbe en ik bleven achter als inmiddels erg goede vrienden.
Mijn buurman bleek Astrologiecursussen en-horoscoopconsulten te geven en daarover schreef hij ook boeken over die grif werden afgenomen. Ik transformeerde de pennevruchten vanuit het acamische en daardoor onbegrijpelijke en deprimerende Nederlands tot een wat meer toegankelijk proza en stond zijn potentiele clientele enthousiast te woord. Zijn bedrijfje werd een groot succes, uit het gehele noorden van het land trokken esoterici-in-de-dop naar zijn stulp. De ruimte die de architecten zich als woonkamer hadden voorgesteld had hij ingericht als een waar klaslokaal, met een grote hoefijzervormige kring stoelen rond een immense tafel waarop pontificaal een globe prijkte naast een stolp met drop en pepermunt , en een heus krijtbord aan muur waarop ingewikkelde berekeningen werden uitgevoerd, in mijn ogen een soort van meetkundige constructies, waarvan ik helemaal niets begreep.

En op een dag stopte hij ermee. Het tijdstip waarop is me geheel ontgaan, want ik was toen al jaren zijn buurvrouw niet meer. Ik woonde in de Randstad met mijn drie kinderen zonder vader en ik moest hard ploeteren om mijn hoofd boven water te houden. We waren elkaar wat uit het oog verloren.
Maar eenmaal weer teruggekeerd in mijn oude stad bezocht ik hem meteen en ondanks dat vond hij dat best aardig leek te vinden, hoefde het voor hem eigenlijk niet meer zo. Ik hoorde er niet meer echt bij, ik was iemand van vroeger, uit zijn oude leven, een leven waarin hij, Godbetert, astroloog was geweest...
Maar zijn huis was nog hetzelfde huis met de grote tafel, de stoelen en de globe en op het oude schoolbord prijkten nog de berekeningen van decennia her.
Ik gaf de moed niet op, af en toe bezocht ik hem en dan kletsten we wat en dronken thee met rietsuiker. Maar nooit bezocht hij mij...
Tot dat moment waarop ik net de zoveelste voorlopig laatste laag over de zoveelste muur van die dag had gerold en de bel was gegaan..

Afgelopen zondag was het als vanouds.
"Ach...ik dacht...." kuchte hij bedachtzaam, alsof er geen veertien jaren verstreken waren : "...laat ik haar toch maar eens een bezoekje brengen, ik ben wel benieuwd hoe ze nou woont, en ach, waarom ook niet, en dat oude leven, ach nou ja..."
Terwijl ik urenlang het halletje spierwit en olijfgroen verfde vertelde hij honderduit over zijn leven, zijn werk en de vrouw op wie hij verliefd is, precies zoals toen. Ik maakte pizza, en hij bleef gezellig hangen op de bank, kijkend naar de eredivisie terwijl ik wat zat te prutsen op mijn laptopje.
De kinderen kenden hem niet meer maar accepteerden hem geruisloos.
"Ik stoor je toch niet he?" verifieerde hij, zittend op de bank, zijn kousenvoeten naast zijn achterste gevouwen. "Nee hoor, ik vind het gezellig!" glunderde ik. En dat was het ook. Terwijl ik koffie zette en vanille-geurkaarsjes in de vensterbank kneuterde neuriede ik een liedje van behagen.
Verloren vriend, teruggekeerd van zo lang weggeweest....en er bleek niets veranderd te zijn, werkelijk niets bleek ook maar enigszins anders dan vroeger te zijn tussen hem en mij. Dat wij niet schoorvoetend maar vederlicht, geruisloos ons pad vervolgen toont verbijsterend geruststellend dat we elkaar nooit echt waren kwijtgeraakt....

 


geplaatst door Francien - 5421 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl