Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 3 november 2012

Verkeerd spoor

'Met mij gaat het echt nooit wat worden. Echt!’ zeg ik dramatisch tegen mijn zusje door de telefoon. ‘Ik zou zo in het filmpje van de landmacht kunnen. Lief hebben….ONGESCHIKT. Ik kan het gewoon niet meer. Het is vast angst of een trauma of zo. Ik moet in therapie.’ Het huilen, staat me nader dan het lachen.

‘Nou, dat is nu echt grote onzin’, zegt Daantje ferm. ‘Doe eens een beetje rationeel. Als er eentje lief kan hebben, tegen de klippen op en dwars door alle ellende heen, dan ben jij dat. Anders had je het nooit zo lang met Max vol gehouden.’

‘Is dat zo? Denk je?’

‘Natuurlijk. Laat je niet van de wijs brengen, zeg. Je zit gewoon op het verkeerde spoor.’

‘Verkeerde spoor? Welk spoor? Daantje, er is helemaal geen spoor! Dat is ook meteen het probleem.’ Zelf ben ik het spoor inmiddels helemaal bijster.’

‘Nou Julia, het is heel simpel eigenlijk. Na je relatie met Douwe (die niet kon voelen) ben je ernstig op zoek gegaan naar een man die wel heel goed kan voelen. Je was daar zo van geschrokken. Hij had jou zoveel pijn gedaan. Maar de mannen die jij nu ontmoet zijn mannen die eigenlijk heel erg op jou lijken. Ze zijn niet complementair. Je kunt heel goed met ze opschieten. Het is veilig en prettig maar er ontstaat geen chemie. Ze zijn enorm aardig maar ze raken je hart niet. Daarvoor is echt iets anders nodig.’

‘Wat dan? Moet ik zeker weer naar iemand op zoek die niet kan voelen. Lekker dan. Of ik daar gelukkig van word.’

‘Meid, zo zwart wit is het niet. Wees eens een beetje genuanceerd!’ Maar genuanceerd ben ik vandaag even helemaal niet en daar heb ik ook helemaal geen zin in. Ik ben het zat, meer dan zat. Bll, bll, bll.

‘Nou, zeg jij dan maar eens even waar ik naar op zoek moet, Daan!’

Maar Daantje laat zich niet opfokken en gaat onverstoorbaar verder.

‘Nou, waardoor werd je toentertijd bij Max echt geraakt? Naast dat hij natuurlijk bloedmooi was', lacht Daantje. Ach mooi mooi. Dat is ook maar relatief. Maar ik weet het wel. Hij had namelijk heel veel van wat ik niet had en dat trok me aan als een magneet.

En braaf dreun ik op; ‘Beetje rationeel, uitte zich niet gemakkelijk maar wel bij mij, introvert, brede kennis, stronteigenwijs, een solist, onafhankelijke denker, wikkend en wegend, irritant sportief en hij had vooral een heel goed gevoel voor taal en humor. Goh, wat ik met die man niet heb gelachen.’

‘Precies. Dat laatste is voor jou ook enorm belangrijk. Iemand waar je mee kunt lachen, anders raak je al snel dodelijk verveeld. En een man die staat', zegt Daantje. 'Anders wordt het ook niks. Max paste echt bij jou. Als hij niet ziek was geworden…’

‘Nee, als hij niet ziek was geworden…. Die klote ziekte ook.’

‘Niks aan te doen. Het leven is niet maakbaar, Julia’, zegt Daantje. ‘Nou. Ophouden met piepen nu. Ga wat leuks doen. Ik ga hangen. Moet Roosje halen.’

Een paar minuten lang zit ik stil met de telefoon in mijn handen. De kordate stem van Daantje is al lang verdwenen. Mijn kleine zusje is een gelijkwaardige zus geworden, denk ik. Zij heeft ook van alles wat ik niet heb en daarom hebben we het ook zo leuk samen. Loopt nooit in zeven sloten tegelijk, netjes, bij het truttige af, geen impulsieve gekke acties of allerlei gedoe, echt heel verstandig en gecontroleerd. Maar wat kunnen we met elkaar lachen en fijne gesprekken hebben. Heerlijk.

Dan sta ik op en besluit dat het de perfecte dag is om een cake te bakken en Boeuf Bourguignon te gaan maken. Buiten giert de wind rond het huis en tikt de regen in vlagen tegen het keukenraam. Maar in huis is het vol, warm en gezellig. Beneden hoor ik de stemmetjes van Lenne met een vriendinnetje. Ze bouwen een droomhuis van klei op tafel. Recht boven mij kraakt het tweepersoonsbed van Maria. En ik stel me twee kersverse studenten, volledig in elkaar verstrengeld, voor. Ze hebben elkaar al meer dan een week niet gezien.

‘Al meer dan een week…weet je wel hoe lang dat is, mama?’ had Maria nog gevraagd, haar ogen theatraal naar boven geslagen. Daar had ik maar niet op geantwoord. Want ik weet al een hele tijd hoe dat is om soms hevig te kunnen verlangen naar de liefde. Een geliefde. Iemand die mij raakt ergens in mijn hart. Maar nu eerst maar eens die cake bakken. Dan komt de rest vanzelf wel.


geplaatst door Julia28 - 5286 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl