Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 7 december 2012

Contact

Joe Satriani, Jimi Hendrix, Steve Vai, Ritchie Blackmore, Jimmy Page. Dat zijn de mannen. Wervelende, vlijmende gitaarssolo’s. Wat kunnen die mij raken. Ik ben zelf klassiek gitarist, met elementen flamenco, maar hardrock, dat is apart, dat blijft apart, en gaat dieper dan welke muziek bij mij ooit kan komen. Arvo Pärt, Gorecki, Brahms, Mahler, Sibelius, prachtig, onvoorstelbaar indrukwekkend, maar zo diep als rock en gitaarsolo’s mij raken, nee. Ik heb alle techniek in huis om zo te spelen, en altijd is het mijn droom gebleven: gitarist in een hardrockband. Bouwen aan nummers, veel gitaarwerk, klassiekachtige intro’s, symfonische elementen, na een droge klap van de drums, los. Vol erop. En dan elkaar aankijken.

Helaas, is tot op heden een droom gebleven, maar, ik blijf alert. Het hangt echt op het ontmoeten van de goede mensen. Daar moet je tegenaan lopen. Waarbij het niet alleen maar gaat om techniek of smaak, maar vooral levensgevoel en mentaliteit, waarin je elkaar moet vinden. Hoe je met z’n allen verlangt naar schoonheid, geraakt worden, het maken van mooie dingen. En dan ben je niet bezig met doorbreken of carrière.

Die hele bewaking en controle blijft eigenlijk achterwege. Ook in de muziek zelf. Over de hele linie. Er gebeurt iets. Het overkomt je. Contact. Dat is het eigenlijk. Ergens schiet er een stop los en dan gaat het stromen. Muziek, kunst, het scheppen, het oncontroleerbare element. Einstein zei het al: ‘De intuïtie is een Godsgeschenk, de ratio een dienaar; ergens in de tijd zijn we de dienaar gaan aanbidden en het geschenk vergeten'. En ja, het gebeurt ook letterlijk als ik de gitaar pak., ‘het’ gaat spelen, je stroomt mee in je eigen, ja, wat is het, in wat je zelf aan het uitdrukken bent. En het is nog mooi ook. Het raakt me wat ik zelf gemaakt heb. Nou ja, zelf gemaakt heb, niet dus. Ik maak het niet eens zelf. Het is ook maar een stop lostrekken. En dan komt het. Het is een mysterie. Het controlerende ‘ik’ niet meer terzake. Een tijd terug heb ik dat weleens uitgetest. Tijdens het inzingen halverwege alleen maar even denken: 'het gaat goed'. Is in de opname onmiddellijk terug te horen, op de seconde af. De ziel was eruit. In even dat moment van uittreden, dat moment van bewaken. De overgave voor een moment doorbroken, de stroom waarin ik helemaal gedachteloos gebeur.

In muziek gaat dat eigenlijk vanzelf. In zoiets als schrijven vind ik dat moeilijker. Om achter m’n pc te gaan zitten, de stop eruit en stromen. En dat de inhoud gewoon zijn eigen vorm vindt. Dat is het mooiste. Dat is altijd goed. Zich domweg ontvouwt op het papier. Lukt me nog niet. Heb nog teveel last van mijn verstand, van mijn denken, waarmee je onwillekeurig bewaakt, en eigenlijk dat proces verstoort.
Met praten, ja, dat gaat dan weer makkelijker. Ik hoor me in de hitte van de strijd soms de mooiste dingen zeggen. Tjee, denk ik dan, dat moet ik onthouden. Vergeet het maar. Lukt nooit. Weg is weg. Is in dat moment. Ja, dan zou ik willen dat ik in diezelfde groove kon schrijven. Nog even oefenen. Afleren zeg maar.

Het bijzondere van muziek is dat het je kan raken dwars door alles heen. Het is de achilleshiel van ieder mens. Zoiets als praten en schrijven, daar kun je je nog tegen wapenen. Gaat door interpretatielagen en begripsconcepten. Kan ook nooit harder aankomen dan je ergens toelaat. Maar muziek, dat is anders. Dat komt binnen, doet iets met je, in dieptes waar je onbeschermd bent. En het is nooit bedreigend. Altijd troostend, altijd met een toon van medemenselijkheid, van samen, van hoop. Muziek vertelt mij iets wat de eindigheid overstijgt, wat het drama van het bestaan in het perspectief zet van de eeuwigheid. En voel ik alle mensen, door alle tijden. Het is een diep verbindend element. Tussen mensen in alle geslachten door de eeuwen en de eeuwen. Muziek, kunst, het is het nektar van de goden. Niet voor het aardse rijk bestemd. Maar op ons neergedaald. Verloren druppels uit de hemel. (Zie J.W. Goethe: die Nektartropfen).

Muziek heeft voor mij persoonlijk heel erg veel betekend. Het heeft mij als kind in mijn zachtheid gebracht. Vanuit de mensen had ik daar geen reden toe. Maar bracht mij in contact met wat ons wezenlijk verbindt.

Ja, het zou wat, als we dat eens konden leven. Gewoon, met elkaar, ongefilterd, onstrategisch, gewoon naakt, met heel ons hebben en houden gewoon bij elkaar zijn. In boosheid en liefde, in alles, want alles zijn wij. Net als in het schrijven, spreken, musiceren. Onbewaakt leven in wat ons bindt.

 


geplaatst door Parlante - 5122 keer gelezen

beoordeeld 3.65/5 (26 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl