Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 29 december 2012

De paradox van de rechte lijn

De rechte lijn. Een paradox. Voor sommigen is het houvast. Voor anderen juist weer niet. Voor hen boezemt de rechte lijn zelfs angst in. Hundertwasser, kunstenaar en architect, zei ooit: De rechte lijn voert naar de ondergang van de mensheid (The straight line leads to the downfall of humanity. Text for the catalogue of the first exhibition at Studio Facchetti, Rue de Lille, Paris).
Nogal een uitspraak. De ondergang van de mensheid. Waar doelt hij op? In ieder geval de dood van de architectuur. Waarin alles strak is. Alles overvleugeld door de rechte lijn.


Dat zien we ook terug in het landschap, in onze leefomgeving. Ook in onze mentaliteit. De zucht naar zekerheid. Veiligstellen. Risico’s buiten sluiten. Voorspelbaarheid, bewaking, controle. Alles is keuze. Uiteindelijk gaat dat zover dat we niet meer leven met onze menselijkheid.
Ik kijk nu naar het landschap. De straten, de wegen. Met sloten, strak, de bomenrij, in rechte sporen. De huizen, hoe ze zijn gebouwd. Het is allemaal vierkant, symmetrisch, steen op steen gebouwd, volledig in het lood. Het handwerk is verdwenen. De eigenheid is weg. De macht van de lineaal. De rechte lijn. Het is de schepper van de wereld om ons heen.
Dat beangstigt me. Diezelfde angst die mij al overkwam als kind. Midden in de polder. Ineens verzwolgen in het niets. Alles groen, alles vierkant, alles hetzelfde. Ik was nergens. Ben in paniek gaan rennen. Waarheen wist ik niet. Alleen maar rennen. Vallend, schreeuwend, m’n bek vol gras, mijn handen klauwend in de grond. De gore smaak van gras hield mij op aarde. Ik was doodsbang om uit de wereld weg te glijden. Door die eindeloze wei, waar alles vierkant en hetzelfde was. Tot ik een auto zag. Me op haar stortte, haar vormen betastte, de rondingen voelde. En langzaam tot rust kwam. Tot rust in de vrije vorm. De mensenhand. Haaks op de rechte lijn. Houvast in het vrije, onbewaakte.
Ja, dat is gek. Houvast in dat vrije onbepaalde. Wat voor velen juist onveilig is. Waarom ook het getal, het kennen, weten, meten en bewaken de wereld ging regeren. Maar voor mij toen plotseling geen thuis meer gaf. Wat was dat dan? Wat gebeurde er? Wat vertelde het me in die paniek? Was het omdat ik een of andere stoornis had? Of een fobie? Nee, het vertelde me wat. Niet als een leuk verhaal, of een rustig zich iets realiseren. Niet ergens vaag, niet een of ander onbestemd gevoel. Maar boem, in de paniek, werd het mij onverbloemd te verstaan gegeven. Werd mij ontzettend veel verteld. Maar wat? Wat zei het dan? Al rennend door het veld. Contact. Het is contact. Verlangen naar contact. Ik vond als mens geen weerklank in die wereld. Gemaakt met lineaal, getal en alles wat maar meetbaar is. Afwezigheid van weerklank. Er kwam niets terug. Ik loste op. Ik was nergens. En kon alleen maar schreeuwen. Sloeg met de handen in de lucht, kwam letterlijk niet meer tot mezelf. Er was geen weerklank in wat mij tot mens maakt. Waarmee ik in- en met anderen ben. Waarin mijn samen met anderen is. Het onbewaakte, onbepaalde, creatieve.

“De wereld van een kunstenaar
Niet van de rechte lijn, die dwangmatig is, verordonneert
Zijn hand, bewegend op het doek, is steeds in scheppendheid
Zijn hand zal nooit de weg van voorgeschrevenheid bewandelen
Zal nooit in rechte lijn vervallen
Die hem de weg gaat wijzen
Hem brengt naar een voorspelbaar land
Een land dat nooit geheimen of verrassingen kan dragen
Tot in het kleinste gram bekend
waarheen die weg hem voert
Zijn hand nog slechts orgaan langs rechtgetrokken paden
Van kunstenaar nu technisch tekenaar”

En ja, het klopt. Het leven in het onbepaalde, onbewaakte, creatieve is ook werkelijk ongeborgen. Ergens leef ik zelf ook altijd met een graad van angst. Dat ik geen controle hebt. Dat er van alles kan gebeuren. Dat ik gek kan worden. Door kan draaien. Mijn leven niet zeker ben. Onbeschermd is het. Naakt. Geraakt door van alles en nog wat. Een open stroom. Een open stroom naar binnen. Zonder houvast. Het is diezelfde stroom naar buiten in scheppendheid en schoonheid. Geen houvast. Waarin muziek niet wetend uit mijn handen vloeit. ‘Het’ speelt, mijn ‘ik’ verdwijnt, nog slechts verrast, geraakt door schoonheid van de tonen. Zo sta ik oog in oog met wie ik werkelijk ben. Ik heb geen ik, ik ben geen ik, maar ongeborgen stromen. Dat ongeborgene, waarin ligt wat mensen met elkaar zo diep te delen hebben. En in dat delen zelf pas werkelijk geborgen zijn.


geplaatst door Parlante - 4825 keer gelezen

beoordeeld 3.2/5 (5 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl