Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 12 december 2012

Er is altijd wat te doen

Op mooie zomeravonden hoef ik GTST niet eens aan te zetten want als ik het keukenraam open doe, dan speelt de soap zich regelmatig voor de deur af. Vrouwen die uit ramen naar hun man lopen te schreeuwen of soms het complete meubilair uit het raam gooien. Dit gaat meestal gepaard met een vocabulaire die ik in mijn stoutste dromen nog niet zou kunnen verzinnen. Ik heb mijn opschrijfboekje dan ook standaard bij de hand. Wie weet zit er nog iets tussen wat ik kan gebruiken voor een interessante dialoog of een passievolle liefdesnacht.

Aan de overkant van mijn straat begint de sociale woningbouw. Grote gezinnen met grote problemen allemaal bij elkaar in te kleine huizen gepropt. Beleid van de gemeente Zwolle. Een niet erg sociaal beleid want inmiddels maken de gezinnen niet alleen zelf maar ook met elkaar veel ruzie. Het versterkt elkaar enorm en het leidt tot een komen en gaan van een grote stroom aan hulpverleners en de wijkagent. Brieven hebben niet geholpen, een goed wijkgesprek niet en ook een ingezonden stuk in de plaatselijke krant niet. Want naar ons idee kan dit zoveel beter worden opgelost. Maar blijkbaar moet er eerst een huis ontploffen of, om de parallel met de voetbal maar eens te trekken, iemand worden dood getrapt.

Gelukkig is het aan de andere kant van mijn huis een oase van rust, aangezien mijn achtertuin grenst aan de rest van de koopwoningenclub. Bewoners die meestal laat thuis komen van hun werk, op zijn hoogst nog even het gras maaien om daarna met een wijntje in de tuin op gedempte toon gesprekken te voeren. Echt, het is een wereld van verschil waar ik woon, maar juist dat trekt mij wel aan.

Als ik geen zin heb gaan de luxaflex aan de voorkant naar beneden en ga ik lekker in de tuin zitten. En als ik wel zin heb breng ik een pannetje soep naar de overbuurvrouw die meestal niet genoeg geld heeft om de maand uit te zingen. Dan drinken we samen een biertje op de stoep om haar nieuwste avonturen aan te horen. Op haar schoot de zoveelste liefdesbaby die ligt te kirren.

‘Hoe is het met Lex?’, vraag ik haar omdat ik zijn klusbus niet meer voor de deur zie staan. ‘Ik zie hem de laatste tijd niet meer.’

‘Echt Juul. Die vent was echt geen knip voor zijn neus waard. Wel effe zijn zaad loze bij mijn maar geld inbrenge ho maar. Ik kan toch niet van de lucht leve. Is hij nu helemaal godsklere etc. etc. Je moet maar mooi alleen blijve Juul. Dat is echt veul beter. Gewoon je eigense geld verdienen. Neem dat van mijn an.’ En ze klopt me vriendschappelijk op de schouder.

We toasten op haar nieuw herwonnen vrijheid maar ik weet zeker dat er volgende maand alweer een verse klusbus voor de deur staat. Maakt niet uit. Nu is nu en straks is straks.

Met de kerst in aantocht is het hier altijd een spannende tijd. Hoe weinig geld er ook is aan de overkant van de straat, er wordt altijd een complete lichtshow opgebouwd. Echt LA kan er nog een puntje aan zuigen. Daar hoef ik dan ook niet meer naar toe. Ik heb hier alles al gezien. Ik snap nooit waar ze het geld en de spullen allemaal vandaan halen maar daar vraag ik ook maar niet naar. Want ze hebben zo hun contacten en wellicht tappen ze ergens illegaal elektrische tijd af. Geen idee. Het wordt in elk geval met veel plezier gefikst en de stemming is altijd opperbest. Knipperende Kerstmannen en kerststerren in groen, geel en rood gekleurde lichten. IJsberen, arrensleeën en Jezus in de kribbe die in neonlicht mij toe straalt als ware hij zojuist uit de hemel neder gedaald. Ik kijk werkelijk nergens meer van op.

Als ik nog snel wat boodschappen haal bij de Super, houdt de buurman me tegen. ‘He Julia, wil je nog een hertje voor in de tuin. Ik heb er eentje over?’ Trots laat hij een fluorescerend hertje zien wat zijn tong op en neer beweegt. Ik krijg ter plekke jeuk maar dat laat ik niet merken. Ieder zijn smaak. Daar zul mij niet over horen.

‘Dank je. Lief van je’, zeg ik. ‘Maar ik heb liever geen loslopend wild in de tuin zo net voor de kerst. Voor je het weet wordt het aangeschoten.’

De buurman lacht zuurtjes en staat er beetje verloren bij met zijn hertje. Hij wilde mij echt graag een plezier doen. Toch wel zielig.

‘Maar misschien kun je mij even helpen ’t weekend met de kerstboom’, bedenk ik terplekke om daarna meteen weer spijt te hebben. Waarom praat ik ook altijd voor mijn beurt. Nou ja, vooruit dan maar.

Zijn ogen lichten alweer op. ‘Oké doe ik. Geef maar een seintje. Je bent dus dit jaar thuis met oud en nieuw?’

Ik knik, steek mijn duim omhoog en ga naar binnen. En of ik thuis ben met oud en nieuw. Sinds alle toestanden van vorige jaar, ga ik nergens meer naar toe. In alle huizen hier in de rij, behalve de mijne, was ingebroken en alle apparatuur weg gehaald. De lampen van mijn auto waren vernield, een band lek gestoken en het hele rek met klimplanten was met geweld van de schuur getrokken. Nee, ik ga helemaal nergens naar toe maar blijf gewoon thuis en heb een stel vrienden uitgenodigd waarvan er een aantal best door kunnen gaan voor tijdelijke bodyguards. Je weet nooit waar dat nog goed voor kan zijn. Want ondanks alle ‘gezelligheid’, ga ik wel nauwlettend in de gaten houden wat er allemaal gebeurt en als het nodig is ook rustig optreden. Maar dan wel met een stoere oud en nieuw bodyguard naast me die niks zegt maar er gewoon staat. Wellicht wil dat helpen.

Want hoewel ik met de ouders prima contacten heb, doen de kinderen gewoon waar ze zin in hebben. De oudste van de overbuurvrouw zit in een jeugdbende samen met de zoon van iets verderop. Knullen die inmiddels totaal zijn ontspoord. De overbuurvrouw heeft er geen vat meer op en sinds deze maand is hij uit huis geplaatst. En ook de politie deed vorige jaar helemaal niks toen ze even polshoogte kwamen nemen.

‘Ja, mevrouw. Vervelend. Maar hoort er bij. Oud en nieuw hè. Dan heb je dat.’ Binnen een mum van tijd hadden ze het autoraampje weer omhoog gedraaid en waren al kauwgum kauwend weer vertrokken. Niet even uit de auto stappen om te kijken wat er aan de hand was of een berisping uitdelen aan de knullen die daar nog rond hingen. Niets. ‘Nada’, zoals ze hier zeggen.

Dus beetje contact blijven houden en surveilleren is geen overbodige luxe bij ons in de straat. We zullen zien hoe het gaat. Het blijft een spannende wijk waar ik woon. Soms is het leuk, soms minder. Maar in elk geval, er is altijd wat te doen.


geplaatst door Julia28 - 4243 keer gelezen

beoordeeld 3.29/5 (17 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl