Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 23 december 2012

Mijn vriend Hans

Het zijn grijze dagen zo vlak voor de kerst. Door de regen fiets ik nog even snel naar de Appie Happie op zoek naar ingevroren zomerfruit voor de spetterende ijstaart die ik ga maken. Ik slalom door tientallen mensen en vermijd botsingen met winkelwagens en chagrijnige blikken dat nog een hele toer is. Spetteren zal mijn ijstaart want boven op de ijstaart komen heel veel kerststerretjes die ik als slot aan ga steken, speciaal voor Hans.

Mijn vriend Hans komt tweede kerstdag en dat mag een godswonder heten want het is inmiddels al drie jaar geleden dat hij op bezoek kwam. In die tijd ging het nog redelijk met hem en had hij nog niet zo’n last van de ziekte. Hans heeft ME, een chronisch vermoeidheidssyndroom, en zijn wereld wordt elk dag kleiner. Zo klein, dat de supermarkt bereiken al een dagtaak is. Maar woensdag komt hij. Een wereldreis zal het voor hem worden, van Sleen naar Zwolle, maar daar gaan we alles op voorbereiden. Ik sleep met Maria een bed naar beneden waar hij direct op kan gaan liggen om bij te komen van de reis en gedurende de dag op kan rusten.

Hans en ik, we kennen elkaar al heel wat jaren. Nog uit de tijd dat ik samen woonde in de buurt van Emmen. Hij viel me direct op toen ik op een suf verjaardagsfeestje bij de buren belandde. Geen autochtoon maar import uit Amsterdam. De snelle zelfrelativerende humor waarmee hij de wereld tegemoet trad en waar ik meteen om moest lachen, gecombineerd met een waanzinnige scherpe en sterke geest. Een hele aantrekkelijke man. Een sterke geest die hem nu door deze ziekte sleept en die ik grenzeloos bewonder. Want Hans blijft, ondanks dat hij nauwelijks nog wat kan, een positief mens die uit het leven haalt wat er in zit. In mijn ogen minimaal, in zijn ogen meer dan genoeg.

Een paar weken geleden bezocht ik hem en ik schrok. Sterk vermagerd, nauwelijks genoeg geld om eten te kopen en een huis waar nodig moet worden schoon gemaakt. Zelfs zijn humor is tanende.

‘Ik heb de energie niet, Julia.’ zegt Hans als hij mijn reactie ziet. ‘Kan net voor Hutspot (de hond) en de kippen zorgen en dan is het op.’

‘Ik zie het’, zeg ik. ‘No problem. Ik ben de oudste dochter uit een groot gezin, dus een geboren poetsvrouw. Laat me mijn gang maar even gaan. En dan vertel je mij ondertussen de nieuwste roddels uit de buurt en alle zandbakgeheimen die ik nog niet ken.’

Want zo noemt Hans dat altijd. Zandbakgeheimen, de codes en geheimen die alleen mannen kennen maar die heel handig zijn om te weten als je vrouw bent. Natuurlijk ga ik die hier niet verklappen. Ik zou wel gek zijn. Dan moet je Hans maar bellen.

Als een tornado ga ik door het huis, prop de koelkast vol eten en maak wat te eten klaar. Dat is lastig want zijn oven is kapot en nog maar 1 pit op het oude fornuis doet het. Maar met wat flanswerk eten we een half uur later mosselen, gekookt in wijn, met stokbrood en salade.

‘Tjonge Hans. Je moet die oven eens laten maken of een andere kopen.’

‘Geen geld, Julia’, zegt Hans, terwijl hij een mossel in zijn mond steekt. ‘Ik ben er na al die jaren in de WAO helemaal door heen. Het is af en toe een enorme toer om rond te komen. Ik herlees nu mijn boekenkast omdat ik zelfs geen abonnement op de bieb meer kan betalen. Het is maar goed dat ik zo enorm veel boeken heb.’

‘Jezus, Hans. Laat mij je dan toch helpen. Waarom meldt je dat dan niet door de telefoon. Ik ben een rijke vrouw, dat weet je toch!’

Hans trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Nou rijk. Dat lijkt me nogal overdreven, Julia. Een alleenstaande ouder, die ook nog geen alimentatie ontvangt, is ook best aanpoten.’

‘Schat, ik heb dat helemaal niet nodig', En wapper met mijn hand. 'Ik kan elke week goudvissen eten. Het is dat ik ze niet lust.’

‘Mmm. Geloof ik niks van. Maar ik wil het hier ook helemaal niet over hebben. Ben veel te blij dat je er bent.

‘Je wilt het er niet over hebben omdat je te trots bent, bedoel je.’

‘Ja, dat ook. Ieder mens heeft zo zijn sterke kanten, Julia’, knipoogt Hans. ‘Ik ben trots. Dus, hou er over op. Ik wil het hebben over het manuscript wat je mij gestuurd hebt. Ik heb het helemaal gelezen en met rood gecorrigeerd.’

‘Met rood? Ach, dat had ik wel verwacht van een neerlandicus’, zeg ik. ‘Maar heb ik wel een sticker gekregen voor mijn werk.’

‘Wel een sticker’, zegtHans. ‘Een hele grote met George Clooney op.’

‘Kijk, daar doe ik het voor. For good old George.’

En dan praten we over mijn manuscript, nieuwe boeken, schrijvers en alles wat ons bindt en dat heeft vaak met taal te maken.

Om negen uur is Hans zo moe dat hij nauwelijks nog overeind kan zitten en ik begeleid hem naar het bed wat nu permanent in de kamer staat. Geeft Hutspot eten, was af, doe de lichten uit en trek daarna zachtjes de deur achter me dicht.

Lieve Hans, een schat van een man, die vecht tegen een oneerlijke vaak onbegrepen ziekte. Woensdag komt hij en dan gaan we samen met mijn dochter Maria mooie films kijken en vooral heel erg lekker eten. Het gaat een mooie kerst worden.


geplaatst door Julia28 - 4273 keer gelezen

beoordeeld 3.79/5 (14 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl