Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 24 januari 2013

Bach


In de foyer van de stadsschouwburg was het druk. Er heerste uitgelatenheid na de ingehouden adem tijdens het concert van Bach. Ik wurmde me door de dikke jassen naar de bar. Een rode merlot, daar had ik zin in. Nog even nagenieten als alle mensen waren vertrokken. Met mijn glas zigzagde ik naar een statafel in de uiterste hoek van de foyer. Ze zouden zo wel vertrekken, al die luidruchtige mensen.
‘Vond je het mooi?’, vroeg de meneer naast me. Ik had hem nog niet opgemerkt en keek opzij. Op bijna gelijke hoogte zag ik twee donkerbruine ogen.
‘Ja, ik vond het prachtig. Ik hou erg van Bach. En jij?’
‘Fantastisch.’


We raakten aan de praat over verschillende uitvoeringen van Bach en waarom zijn muziek nooit verveelt.
‘Er is niemand die zo kon componeren als hij. Zijn muziek is echt geniaal’, zei hij. ‘Muziek die blijft raken dwars door alle eeuwen heen. Dat is echt ongekend.’
Op een viltje tekende hij gedachtenloos een paar noten. ‘Weet je, ze hebben wel eens onderzoek gedaan onder componisten om te kijken of iemand hem kon evenaren in zijn composities. Maar niemand kon doen wat hij deed. Hij verraste altijd met een onverwachte wending in de muziek. Een wending die niemand zomaar kan verzinnen.’
Ik knikte en nam nog slokje van de wijn, genoot van zijn geestdrift. Wat een bijzondere man. Hij vertelde dat hij vroeger concertpianist was geweest en ook nog een hele getalenteerde. Na het conservatorium in Amsterdam te hebben doorlopen, had hij zijn masters gedaan met een gewonnen beurs aan de Sorbonne in Parijs. Het opende de deuren om concerten over de hele wereld te geven. Jaren lang trok hij over de wereld van stad naar stad. Rome, Londen, Barcelona overal was hij geweest. Tot het applaus hem ging vervelen, het leven ‘uit de koffer’ hem teveel ging tegenstaan.


‘Ik was vaak eenzaam. Altijd onderweg en zo weing verbonden met de mensen waar ik van hield. Ik ben er mee gestopt en in de financiële wereld terecht gekomen. Heb een succesvolle zaak opgebouwd en die vijf jaar geleden weer verkocht. En nu rentenier ik’, zei hij lachend. ‘En ik speel elke morgen stukken van Bach. Want een leven zonder een vrouw dat gaat nog wel maar een leven zonder Bach dat kan ik niet.’


Een paar dagen later werden er bloemen bezorgd. Witte rozen met een kaartje waarop stond: ‘Ik vond ons gesprek in de foyer zo fijn. Ik vind je bovendien een hele mooie en boeiende vrouw. Ga je een keer mee eten?’
En zo begon ons contact, hoewel hij twaalf jaar ouder was als ik. Een lieve man, attent, breed geinteresseerd, opa al van twee kleinkinderen waar hij twee keer per week op paste. In de tijd dat ik ziek was belde hij, als vanzelfsprekend, elke dag eventjes op om te vragen hoe het ging en dan praatten we uren door de telefoon. Zo lief, maar voor hem de gewoonste zaak van de wereld. Hij hield van kunst, boeken en gedichten maar ook van fotograferen en mensen helpen die soms vast liepen in de wir war van ambtelijke formulieren. Ik raakte erg gesteld op hem en het had nog jaren zo kunnen gaan. Een fijne warme vriendschap.


Maar op een dag vertelde hij dat hij verliefd was, heel erg verliefd. En of er misschien een kans was. Dat heerlijke gevoel had ik ook wel willen voelen maar hoe ik ook zocht en probeerde, het zat er gewoon niet in. Op die manier voelde ik niets voor hem. Het leeftijdsverschil voelde te groot, het immense huis aan de IJssel met de statige witte vleugel was alsof ik een mevrouw moest worden. En het leven wat hij leefde iets van nog veel later, iets waar ik nog lang niet aan toe was. En natuurlijk had ik daar overheen kunnen stappen als ook ik verliefd was geworden op deze fijne en lieve man. Maar ik voelde gewoon geen vonk, geen passie, niets waardoor ik al die argumenten in één keer los kon laten. En dat speet me meer dan ik kon zeggen.


Hij kon het niet, mij blijven zien. Wilde mij aanraken en omhelzen. Wilde dat ik zijn geliefde werd, zijn vrouw. Maar dat kon ik niet beantwoorden en hij kon er niet mee omgaan. Niet nu, niet straks, misschien ooit over een hele tijd. En daarmee was de vriendschap voorbij. Een vriendschap die zo mooi had kunnen blijven, die nog zoveel te bieden had. Het ging niet meer en ik kon niet anders dan het respecteren.


Maar elke keer als ik Bach hoor dan denk ik aan hem. Ik mis onze gesprekken, zijn lieve warme ogen en de vanzelfsprekendheid die er tussen ons was. Ik mis zijn vriendschap, veel meer nog dan ik had verwacht.


Jouw warme afdruk laat haar sporen na
als ik luister
naar de droeve tonen van de aria
Ik zie je dan weer zitten
zo met je ogen half dicht
je handen die heel licht bewegen
al was jijzelf nog in het podiumlicht

Legato en fortissimo
Warme klanken, een verhaal
Vergeten uren zonder woorden
Want Bach heeft zo zijn eigen taal

Prelude in het late middag licht
speelt met de sneeuwvlokken
voor de ramen
Er is niets wat ik liever doe
Dan te luisteren, te zijn
Gewoon

zo vanzelfsprekend samen


geplaatst door Moedig - 5895 keer gelezen

beoordeeld 3.63/5 (27 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl