Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 17 februari 2013

In liefde zijn geen antwoorden


‘Het is verbazingwekkend eigenlijk dat jullie nog steeds bij elkaar zijn’, zei ik vorige week tegen mijn vader. ‘Jullie zijn zulke andere mensen. Echt totaal anders. Ik heb dat eigenlijk nooit goed begrepen.’


‘En juist ‘dat anders zijn’ maakt het zo interessant’, antwoordde mijn vader terwijl we klonken op zijn 75ste verjaardag en hij achterover ging zitten in zijn bruine leunstoel.

‘Het is net met als met baby’s. Die ken je ook niet als ze worden geboren. Ze zijn voor jou volkomen blanco maar elke vader en moeder probeert zijn kindje te leren kennen. Daar denken we niet eens over na. Soms heb je meteen een klik en soms duurt het langer voordat die liefde groeit. Toen jij werd geboren moest ik erg wennen. Je was een totaal andere baby dan Marien. Rustig, tevreden, lief maar soms ging je tekeer. Een drift kwam er dan uit. Ik wist niet wat ik moest doen. Niets leek te helpen. Ik werd er soms zo machteloos en boos van. Maar langzaamaan leerde ik je kennen en begrijpen. En nu denk ik gewoon dat ik mijzelf voor een deel zag en dat niet wilde. Jij lijkt het meest op mij van ons allemaal.’

‘Maar dat is niet het antwoord op mijn vraag’, zei ik. ‘Met babies is het iets anders.’
‘Het is wel het antwoord op jouw vraag’, zei mijn vader terwijl hij op mijn knie klopte. ‘En het is precies hetzelfde. Maar in de liefde zijn eigenlijk geen antwoorden. ik zal het nog duidelijker uitleggen.’

‘De reden waarom ik nog steeds bij je moeder ben is omdat ik haar nog steeds niet ken. Dat irriteert mij maar intrigeert mij ook. Wat beweegt haar? Waarom denkt en zegt ze dat? Waarom doet ze zo? Ik kan daar vreselijk gefrustreerd van worden. Maar het gaat altijd over hetzelfde. Zie mij, hoor mij, voel mij, begrijp mij. Maar eigenlijk is het andersom. Ik zie haar niet, hoor haar niet, voel haar niet en begrijp haar totaal niet.’
Er was een tijd dat ik dacht dat ik haar kende maar hoe langer we samen zijn hoe meer ik denk: ik ken jou niet. Volgens mij is dat een deel waarover liefde gaat. De reis om die afstand tussen ons te overbruggen. Niet de bestemming is het doel. Echt Moedig, dan was ons boek al lang uit geweest. Zou het doodsaai zijn geworden. Dan was ik weg gegaan. Hadden we onze bestemming of ik alleen de mijne bereikt. Niets meer om uit te zoeken, ruzie over te maken, aan te scherpen, te ontdekken en te ontwikkelen. Dodelijk voor een relatie.

‘Is dat zo, pa? Maar dat is toch doodvermoeiend? Waarvoor doe je het dan?’

‘Waar ik het voor doe? Voor dat ene moment, Moedig. Heel soms zie ik haar in alles wat zij is en zij mij. Dat moment waarop alles samen valt. Dat moment dat je ook vaak hebt wanneer je verliefd bent maar alleen nog alle mooie dingen ziet van de ander. Dat is heerlijk maar houdt een keertje op omdat het niet de werkelijkheid is.’ Hij kneep zijn ogen half dicht en staarde in de tuin. Voor even leek ik niet te bestaan. ‘ Het is een kort gevoel van ultiem geluk. Iemand die mij echt helemaal ziet. Dan gaat mijn hart ineens helemaal open en voel ik me totaal verbonden. Maar weet je, volgens mij is het niet zo dat zij mij helemaal ziet maar dat ik mij helemaal aan haar kan en durf te laten zien. De spiegel van mijn eigen hart in haar.’ Hij klopte zachtjes op zijn hart. Een mooie sterke man met een groot hart. Een heel groot warm hart. Veel te groot, dacht ik vaak.

‘Maar die momenten zijn maar zeldzaam’, ging hij verder. ‘Meestal leven we gewoon prettig bij elkaar. Vechten, lachen we, knuffelen we en snappen we elkaar af en toe totaal niet. Dan is het soms moeilijk om te blijven. Dan wil ik ook wel eens wat anders hoor. Er zijn zoveel mooie vrouwen.’ Hij lachte.
‘Maar elke keer kies ik opnieuw voor je moeder. En steeds is er genoeg om nog te willen weten en ervaren. En echt aankomen dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Ik ben ik en zij is zij. Ergens blijven we altijd opgesloten in ons zelf en voor een deel eenzaam. Dat is de onvolkomenheid van ons mensen.

‘Maar de meeste mensen komen niet zo ver meer tegenwoordig. Ze vallen op ‘the opposite’ maar willen meteen ‘volledig gezien en begrepen’ worden. En ze gaan lopen klagen en zeuren als dat niet meteen gebeurt. Ze willen geen energie meer steken in de reis die dat vergt. Maar echt, dat kan niet Moedig. Liefde begint met chemie maar het moet daarna groeien. Het kost praten, uitleggen, geduld, ontdekken, je willen verplaatsen in de ander, soms blijven als je eigenlijk weg wilt, elkaar verder leren kennen en begrijpen. Die tijd nemen mensen niet meer. Het moet nu en wel meteen gebeuren. En is het er niet direct of is er even wat miscommunicatie dan fladderen ze weer naar de volgende. Maar dat heeft niets met liefde te maken. Echte liefde. Liefde is niet consumeren. Liefde is heerlijk maar vaak hard werken, een reis om dichterbij de ander komen. Een reis die heel veel jaren duurt.

Mijn vader schonk ons nog eens bij. We klonken op de liefde. Een liefde die bij hem al zestig jaar duurde en waarvan ik hoopte dat die liefde nog veel langer ging duren. Ik kon hem nog niet missen, mijn vader. Er was nog zoveel van hem te leren. Wie was ik tot nu toe geweest met alles wat ik dacht al te weten over de liefde. Steeds minder antwoorden had ik en steeds meer vragen. Honderden vragen. Maar misschien hoorde dat ook wel bij de liefde. Het niet te weten.


geplaatst door Moedig - 5606 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl