Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 13 juni 2013

De Eifelsteig (3)

Vandaag staat er 19 kilometer op het programma, van Roetgen naar Monschau. De route gaat grotendeels door de Belgische Hautes Fagnes en ook een deel door wat ze hier de Hohes Vennes noemen, het Duitse deel van hetzelfde natuurgebied dus. Ik heb geen idee hoe lang ik met deze 19 kilometer onderweg ben, dus ik wil vroeg op pad.

Om 7 uur zit ik aan het ontbijt. Op de website van het hotel was ik de kreet “champagneontbijt” al tegengekomen en ik zie tot mijn stomme verbazing dat er tussen het ontbijtbuffet inderdaad een fles geopende champagne en een enorme hoeveelheid champagneglazen staan. Eigenlijk lijkt het me wel lollig en even twijfel ik. Maar ik bedenk me dat champagne waarschijnlijk geen goede basis is voor een tocht die wel eens zwaar kon worden. Dus ben ik verstandig en houd het bij koffie en jus d’orange. Jammer, dat wel.

Eigenlijk wil ik om half acht op pad gaan. Maar bij het ontbijt zie ik dat het buiten nog stikdonker is. Oeps, niet aan gedacht, dat wordt nog even wachten. Om 8 uur is het licht genoeg en loop ik de deur uit. Mijn tas met schoenen heb ik deze keer aan mijn koffer gebonden, sommige dingen kan je maar beter voor zijn….

Ik loop de kant uit die de wegwijzer Monschau aanwijst en ga enthousiast op pad. Zonder er bij na te denken loop ik langs de weg naar het stoplicht waar ik denk af te moeten slaan. Maar dan dringt tot me door dat ik al die tijd geen Eifelsteig bordjes heb gezien. Ik loop weer terug, helemaal naar het beginpunt, daar ben ik dus meteen al fout gelopen. En om kwart over acht loop ik weer langs de deur van het hotel. Deze keer de goede kant op.

Het is nog schemerig en ik hoop wild te zien. Het miezert een beetje. Niet hard, maar als ik uren hier in door blijf lopen word ik wel flink nat. Dus gaat de regenbroek aan en loop ik dapper verder.

Het eerste deel gaat over bospaden die flink glibberig zijn en waarop ik net als gisteren in de modder weg dreig te zakken. Voorzichtig loop ik door, snel gaat het niet. Het is mistig en druilerig, geen weer voor mooie foto’s. Toch maak ik ze, dit is gewoon hoe het vandaag is.

Dan kom ik bij de Belgische grens. Daar hangt een bord dat vanaf nu het teken van de Eifelsteig anders is. Nou ja zeg ! En dat zit samen met Duitsland in één Europa. Ach, eigenlijk had het me niet moeten verbazen, want we weten allemaal dat België al moeite heeft in eigen land de eenheid te bewaren.

Of het toeval is of niet, maar ineens zijn ook de bordjes veel minder duidelijk opgehangen. Bij ieder kruispunt vraag ik me opnieuw af waar ze me nou heen willen sturen. En omdat ze ook niet bepaald scheutig zijn met die bordjes, soms loop ik een kilometer zonder er een te zien, ben ik iedere keer weer opgelucht als bij het volgende kruispunt blijkt dat ik de juiste weg heb genomen. Over de drassige bosgrond zijn nu vlonders aangebracht, dat dan weer wel. Maar tussen de vlonders in moet ik oppassen dat ik niet in de modder wegzak terwijl ik als er vlonders zijn er vaak gewoon naast kan lopen. Stomme Belgen !

Dan loop ik het bos uit de Hautes Fagnes op. Het gras heeft weer die kleur! Ik weet dat het hier niet hoort, maar dat oranje is zelfs in druilerige weer overweldigend mooi ! Ik zie natuurlijk ook Sphagnum, veenmos, dikke bulten die uit het landschap omhoog komen. Er moet ook Drosera, zonnedauw, zijn maar ik weet eigenlijk niet of dat niet al afgestorven is nu het herfst is. Ik ben ook een bioloog van niets eigenlijk, dat ik dat soort dingen niet weet. Vroeger zou ik op mijn knieën gaan zoeken, maar het regent inmiddels behoorlijk hard, dus laat ik voor deze keer de zonnedauw maar voor wat het is. Kilometers lang loop ik door dat fraaie oranje landschap. Ondanks de regen geniet ik er enorm van.

De weg is al een tijdje veranderd in asfalt. Dat moet ook, want ik herinner me nog goed hoe een medestudent bij de floracursus in de Hautes Fagnes tot haar knieën in het veen zakte. En het kan erger, de term veenlijk komt niet uit het niets. Het is een beetje saai, zo lopen over asfalt, maar het schiet wel lekker op. Ik ben wel benieuwd hoe hard het gaat, maar aan kilometerbordjes doen ze hier in België natuurlijk ook niet. Dan zie ik een schuilhut met een grote plattegrond. Ah , denk ik, even de route bekijken. Er staan een hoop wandelroutes op die kaart, wel een stuk of twintig, maar de Eifelsteig, ho maar. Ja het is me helemaal duidelijk, wij Eifelsteig wandelaars worden hier in België gedoogd, maar ook niet meer dan dat.

Niet veel later loop ik Duitsland weer binnen en zie het derde kilometerbordje van vandaag. Monschau blijkt nog 6.7 kilometer te zijn. Goh, dat is echt supersnel gegaan. Ik zie vlak daarna een bordje met Eifelblick, een uitkijkpunt waarvoor ik 300 meter om moet lopen. Ik zit inderdaad hoog, de hele weg ben ik geklommen. Maar ik weet precies wat ik daar ga zien. Of liever gezegd, wat ik niet ga zien. Ik wil niet omlopen voor een blik op een dal vol mist. Dus sla ik dit uitkijkpunt over. Er zullen er de komende dagen nog genoeg komen.

Maar niet lang daarna houdt de regen op en tot mijn stomme verbazing breekt even later ook nog de zon door. Als ik die warmte op mijn gezicht voel merk ik hoe koud ik het heb gekregen. En ik voel ook nog wat anders. Dat begon ergens bovenop de Hautes Fagnes en is daarna steeds zeurderig aanwezig geweest. Een oude blessure, mijn knie, daar had ik geen rekening mee gehouden. Het wordt gedurende de dag niet echt erger, maar het gaat helaas ook niet weg.

Zowel gisteren als vandaag heb ik steeds aan een stuk doorgelopen. Nou ja, vandaag nodigde het weer ook niet echt uit tot picknicken. Maar het is vroeg en over minder dan een uur zal ik in Monschau zijn. Monschau is een prachtig plaatsje, maar ook een toeristenval en ik heb geen idee hoe ik daar een middag en een avond door moet brengen. Dus als ik ineens een geopende kroeg tegenkom besluit ik dat ik best pauze mag nemen. En ik mag mezelf ook wel verwennen. Ik zwicht voor warme chocomel en iets wat hier Monschauer Dütchen genoemd wordt en waar ongetwijfeld enorm veel calorieën in zitten. Opgewarmd en voldaan ga ik weer op pad.

Na die pauze merk ik dat mijn spieren flink stijf zijn geworden. En als ik daarna een trappetje af moet schreeuwt mijn knie het ineens uit bij iedere stap. Dit is echt niet leuk. Ik verlaag het tempo flink, geeft niks, er is tijd zat en de zon schijnt nu volop. Rustig kuier ik in het zonnetje naar beneden. Zolang de afdaling niet te steil is houdt mijn knie zich goed. Niet lang daarna zie ik de burcht van Monschau liggen, wat zit ik nog hoog ! Via een glibberig bospad daal ik voorzichtig af naar de weg en wil het oude stadje in lopen. Maar dan zie ik een Eifelsteig bordje en begrijp ik het. De route wil me eerst langs de burcht sturen. Die ligt op de andere helling. Helemaal bovenaan. Shit !

Zo aan het eind van deze wandeling is het mijn eer te na om nu af te snijden, hoewel het voor mijn knie wel beter zou zijn. Dus klim ik dapper omhoog, dat gaat makkelijk, zonder pijn, en dat is een hele geruststelling. Niet lang daarna bereik ik de burcht en kijk ik uit op de leistenen daken van dit prachtige stadje. En dan daal ik weer af, strompelend, kermend. Helemaal beneden is het hotel. Om half twee zit etappe twee er op.


geplaatst door Johanna - 4953 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl