Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 20 juni 2013

Houvast II

Schrijven, spelen, zingen. Die flow. Ik kan m’n gitaar pakken, en hup, daar stroomt het al. Zo gaat dat eigenlijk met alles. Zelfs bij wat ik zie. Mensen, dingen. Altijd een verhaal. Nooit neutraal. Ze doen me wat. Ze zijn mijn thuis. Ik besta erin. Dingen zijn mooi. Lelijk. Knus. Grappig. Of prikkelen m’n fantasie, of brengen verwondering, en soms verbijstering. Er kan van alles binnenkomen. Vrij zwevend door de wereld. Voor sommige mensen is dat bedreigend. Die schieten heel snel naar ‘hoe-het-er-uit-zien’. Drukken de beleving weg. Het primair contact met de mensen en de dingen. Moet ik altijd denken aan m’n vader. Maar die ging dan nog een stap verder. Liggen we met z’n allen in het gras naar de wolken te kijken, zegt hij ineens: “Een wolk is een condensatieprodukt”.


Goh, wat kon me dat woest maken. Zijn intense grijpen naar systeem, verklaring, houvast. Waar was hij zelf? Waar was mijn vader? Hij was er niet. Ik had hem nodig. Ik vroeg om hem. Maar alles ging op aan controle en bewaking. Ik haatte hem. De bomen waren celstrukturen, de bliksem vereffening van elektronen. Dat was zijn wereld. Pijnlijk. Zo zonder geloof. Hoe hij ook mensen ervoer. Kon hij niet wegmoffelen in een verklaring. Als ze maar in de buurt kwamen, sloeg hij al in de kramp. Hoe kom ik over, hoe blijf ik overeind, hoe kan ik ze gebruiken. Een mechanisme, nog vòòr enige beleving of contact. Een persoon zag hij niet. Gescand op gevaar, op gebruik, of hoe kom ik eruit naar voren. Meer was er niet. Echt beluisteren van de ander, dat was er niet bij. Dat weet ik. Mijn vader. Je was volstrekt alleen, in de lichtkring van deze man. Als alle mensen zo zijn als hij, wordt het toch een desolaat gebeuren. En dat is ook zo. Verklaart ook de enorme opleving van psychisch lijden in deze wereld. Niet raar dus. Want er is geen contact meer, we verstaan elkaar niet meer. We doen weliswaar ons best dat lijden in ziektebeelden onder te schoffelen, maar daar redt je het niet mee. Illustreert het alleen maar. Was ook een van de sterke punten van mijn vader. Mensen onschadelijk te maken door zelfs hun levensgevoel biologisch te verklaren. Ja, wat wordt er allemaal niet losgetrokken om de ander maar niet te hoeven verstaan. Want op gevaar dan ook zichzelf te voelen. Och, wat had ik daarin vaak ruzie met m’n ouders. Ik weet nog dat de buurman depressief was. Begon al met m’n moeder.
“Ik snap het niet”, zegt ze. “Waar kan die man nou depressief van zijn? Hij zit alleen maar in een hokje de hele dag een beetje paspoorten te controleren”.
“Mamma, misschien juist daarom!”
“Ja, kan wel zijn”, zegt ze, “maar dan zit ie daar maar in een stoel te hangen. Hij heeft een mooie tuin. Laat hem dan wat gaan doen”.
Ik ontplofte. Begon te schreeuwen. Het spuug uit m’n mond.
“Ja, als JIJ je niet goed voelt, ga je in je tuin werken. Maar kijk eens naar HEM! Weet je wat jij aan het doen bent? Hoe JIJ bent, in die man leggen, vervolgens zie je dat ie niks doet, en ga je hem veroordelen. KIJK naar die man. KIJK naar hem. Je ziet hem niet. Er wordt over hem heen gewalst door jou. En je bent niet de enige. Zo lult de hele buurt. Dààr word je nou depressief van.”
Had ik m’n moeder gehad, kwam m’n vader:
“Die man is ziek. Depressie is een ziekte, is iets in de hersenen”.
Nou, ik dacht dat ik dood ging. Ik heb mijn eigen dinky toytjes kapot staan trappen. Zo boos. Alles kapot. Dan maar alles kapot.
Mijn ouders, ja, ze stonden niet op zich. Ze hebben me op hun manier voortreffelijk voorbereid op de wereld. Veel verrassingen waren er niet meer. Al blijft het moeilijk hierin een weg te vinden. Ik voel nog steeds dezelfde woede en verbijstering in elk contact waarin soortgelijke dingen aan de orde komen. Dat is wel mooi. Voelt warm. Maar vaak ook eenzaam.
En ja, mijn vader. Soms denk ik nog aan hem. Stel je voor. Mijn vader. Heerlijk in de wei. Vogelvrij zweven. Met die wolken. En dan ook tussen de mensen. Zonder angst. Gewoon zijn. Gewoon spreken. Gewoon delen. Inclusief. Zonder filters. Dat zou wat zijn. Zonder tussenstations van: hoe zal ik dit eens zeggen of zal ik het wel zeggen. Domweg delen van beleving IN contact. Ja, maar wat zou hij dan zeggen? Ik denk, ik ben bang. Meer niet. Zou al prachtig zijn. Veel meer zou er ook niet uit komen. Want de angst smoorde verder alles in zijn wezen, hield elk vrij beleven stil. Hield al zijn creatieve dingen onder water. En al zijn verklaringen in stand.


geplaatst door Parlante - 4900 keer gelezen

beoordeeld 3.43/5 (14 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl