Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 23 juni 2013

Klinken in de sneeuw

Ze lag op haar buik. De ellebogen ferm in het gras en met de kin steunend op haar gebalde vuisten. Een stabiele grondhouding, toch heel meisjesachtig. Een staartje in het rossige haar versterkte dat. Een mooie glimlach, twinkels in haar ogen. Meisjesachtig, maar toch een vrouw met alles erop en eraan. Dat verhulde de foto geenszins. Zo’n foto waar je onmiddellijk verliefd op wordt. Ik denk dat je dat ook wel eens hebt meegemaakt, of niet?

Zo’n foto waar je onmiddellijk verliefd op wordt, dat helpt. Dat helpt mij om een berichtje met vuur te kunnen versturen. Zonder dat kan ik het niet, durf ik het niet. Dat helpt me om complimenten te maken, gemeende uiteraard. Door die foto kwamen de aardige woorden gemakkelijk uit mijn vingers. Met warmte, vanuit mijn hart. En, ook al zijn het elektronische berichten, de vonk kan dan al snel overslaan. Dat gebeurde mij dus afgelopen februari, getriggerd door die prachtige foto.

Ik weet niet meer precies op welke dag het was, maar het sneeuwde licht, dat weet ik nog. Op een doordeweekse avond was het. Net na het avondeten, ontdekte ik haar. Haar profiel vond ik helemaal okay, ze doet iets met natuurbescherming. Zelf wijn maken is een van haar interessante hobby’s. Maar die foto, die gaf de doorslag. Ik liet direct mijn principe varen, dat ik alleen afspreek met dames die op fietsafstand wonen, voor mij dus ergens in groot Rotterdam. Zij woont in Amerongen, maar voor haar wilde ik de auto pakken, meteen en vervolgens keer op keer om naar haar toe te gaan, om bij haar te zijn. Mijn gedachten waren op hol geslagen.

Nadat ik drie berichtjes had gestuurd, het was inmiddels negen uur ’s avonds en de in dikkere vlokken naar beneden dwarrelende sneeuw had de Erasmusbrug aan mijn zicht onttrokken, kreeg ik een berichtje terug. Een positief bericht, gelukkig. De berichtjes vlogen heen en weer van Rotterdam naar Amerongen vice versa. Onze mailwisseling deed bij mij het verlangen haar te zien verder groeien. Bijzonder toch, dat e-mailtjes gevoel kunnen opwekken. Dit bleek wederzijds. Mijn suggestie om direct maar iets te gaan drinken, ‘vanavond nog’, werd na enig aandringen van mijn zijde – maar dat zal wel zo horen dat je als dame niet op het eerste verzoek ingaat – door haar met een ‘nou goed dan’ beloond. Zij werkt zoals gezegd in het veld van de natuurbescherming, maar kende tot mijn verbazing de Uiletoren in Leersum niet (een uit 1904 daterend torentje, dat grenst aan het stiltegebied in dit dorp op de Utrechtse Heuvelrug). Dat ze het niet kende, was een reden te meer om er af te spreken. Ik vind het leuk om mensen te verrassen, iets nieuws te laten meemaken.

Ik pakte twee glazen en rukte een fles champagne uit mijn voorraadkast, waarna ik om halftien mijn auto insprong. De champagne was veel te warm, maar eer ik er zou zijn, zou deze drank die Venus alle eer aan doet, op temperatuur zijn. Het was immers maar net boven nul in mijn auto. En dat het ditmaal eens niet op fietsafstand was, had dus ook zo zijn positieve kanten. De adrenaline vormde voldoende tegenwicht voor de vermoeidheid. Zou ze er eigenlijk wel staan? Het was toch wel erg maf om in de sneeuw aan de rand van het bos bij een ’s avond moederziel alleen liggend torentje af te spreken. Dat was nou niet bepaald conform de adviezen die je als vrouw op datingsites meekrijgt voor een veilige eerste date. Ik moest flink doorrijden om, ondanks de sneeuw, in een uur in Leersum te zijn. Maar het lukte en ik zette mijn auto op het verlaten parkeerterrein neer. Even later kwam er een klein rood autootje het parkeerterrein op, ze stapte uit. De vlam die mij in vuur had gezet.

We begroetten elkaar, een beetje zenuwachtig, maar enthousiast. We besloten eerst de toren maar eens te beklimmen. Ze kon er met haar verstand niet bij, dat deze toren, met zijn fraaie uitzicht, bij haar onbekend was. ‘Dank je wel, dank je wel dat je me dit laat zien’, waarbij ze haar dank kracht bij zette door me een warme zoen te geven. Zo maar, wham. Het ijs was gebroken. Ik liet de fles knallen en vulde de glazen. De inmiddels weer wat lichtere sneeuwval vormde een sprookjesachtig decor, toen wij onze glazen elkaar lieten vinden. De herten in het aangrenzende stiltegebied zullen heel even verrast zijn geweest door de schitterende romantische klank van twee kristallen glazen die elkaar vinden.

Onder in de Uiletoren is een overdekte ruimte. We daalden daarheen af, om op de steenkoude stenen banken zittend ons glas verder te legen. En om er nog een te nemen. We zaten daar uren en voelden geen kou, alleen maar warmte.


geplaatst door Brak - 4056 keer gelezen

beoordeeld 3.46/5 (13 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl