Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 13 juli 2013

Artistivo

 

Onlangs vroeg me iemand of ik niet wat meer zou gaan schrijven. Grappig eigenlijk…

Realiseer je je achteraf dat je nog eens een discipel geweest bent van De kleine republiek en dan ooit nog eens eindigt in het Haarlemse.

Net als die meneer Van Deyssel. Zijn werk stond nota bene nog eens op mijn literatuurlijst. Maar ik voel me geen schrijver en heb eerlijk gezegd ook even geen ambities in die richting. Noodgedwongen schrijf ik wel iets. Maar dat is gewoon omdat het bij je werk hoort. Of vanwege een ‘blogdruk’ elders.

Recent heb ik dan een hoofdstuk geschreven in een geschiedenisboek. Gaf de redactie me eerst nog alle ruimte en waren ze lovend. Zelf was ik ook tevreden, want het lukte om de lezer mee te nemen in de sferen van de tijd.

Wat jammer om dan kort voor de druk geconfronteerd te worden met een beeldredactie die andere plannen heeft dan je voor ogen stond… De coördinator van het boek enigszins in shock omdat ik wel behoorlijk ging piepen. Waren ze mijn lijstje met afbeeldingen van een jaar eerder plotseling vergeten.

Stilzwijgend en in mineur ben ik dan uiteindelijk niet bij de boekpresentatie geweest. Hoe ongalant en misdadig van mij! Maar als je in een dip zit, dan hoort dat er gewoon bij. Eind goed, al goed in ieder geval.

Alweer een poos geleden heb ik voor het eerst eens een uitgebreider inhoudelijk stuk geschreven. Dat is een dans geworden van woorden met afbeeldingen. Een groot deel van die afbeeldingen maakte ik zelf. En de rest op verzoek door een stel fotografen met een technische camera. Dat was op een apart plekje over de grenzen. Daar waar alle aandacht gericht is op de inhoud. En waar er een hartelijk stel mensen je dan terzijde staat. Een betere leerschool heb ik me niet kunnen wensen.

Momenteel worstel ik met twee grote projecten. En dan met name het schrijven van de tekst. Gelukkig heb ik daarbij alles in eigen hand. Dus geen verrassingen met (beeld)redacties. (Oei! Ik lijk wel een controlefreak) Maar ik mis iets in mijn leven…

Ik zie me als mens door de overheid gezien als wetenschapper. Dan ben je iemand die onderzoek doet en daarover publiceert. Want dat is in hun straatje. Ergens valt er wel mee te leven dat je een soort kip bent die inhoudelijk eieren legt. Maar ik ben niet zo van dat batterij-gebeuren en veel liever mezelf. Op de werkvloer heb ik met een scala van mensen te doen als hoogleraren en bouwvakkers. Wat een werelden van verschil. Persoonlijk ben ik meer iemand van de praktijk. Ooit er in ingeduikeld omdat ik als kind geschiedenis wilde gaan doen en in mijn studententijd geconfronteerd werd met het opgraven van een citadel. Dat maakt je dan zowaar gesjeesd.

Toen heb ik mezelf mogen ontdekken als jongeling die de beschikking kreeg over een werkplaats en een deftig iets als de locale theekoepel. Dat was een gunst vanuit de samenleving jegens hen die zich bekommerden om zaken als archeologie en geschiedenis. Volop ruimte en inspiratie voor een stuk zelfontplooiing, dat de jonge Patachou in zijn gedrilde tienerbestaan niet heeft meegekregen. Het was een wereld van werken met materialen en mensen. Zo mooi als in een klein Arcadië. En het ‘in arcadia ego’ hoorde er waarschijnlijk gewoon bij.

Ik mis wel het artistieke en creatieve sinds die tijd. Artistivo is daar een samenvoeging van. In die plaats ooit met die deftige theekoepel, werd deze meneer eens gevraagd om een expositie te maken. Het plan daarvoor was volkomen onbegrepen door de museumdirectie uiteraard. Lekker zo’n ‘Up Yours’ beleving. Haha! Werd me gevraagd een voorstelling te geven van de locale citadel. Walging van mijn zijde om me in de hokjes van wissellijsten en vitrines te laten proppen. En die blauwige kleur van de kozijnen in dat zaaltje en schampere 19e eeuwse schouw wenste deze meneer ook niet in het zicht. Dan maar een eigen ruimte scheppen middels een grote papieren circel. Uiteindelijk meer dan 45 vierkante meter op pakpapier. Tekst en afbeeldingen handgeschilderd. Ze verklaarden me wel volledig voor gek toen ik met dat voorstel kwam.

Binnenkort zie ik mezelf wel meer van dat soort gekke dingen doen. Lekker een verademing tussen al wat moet. Over een paar weken woon ik tijdelijk even nabij de academie in Arnhem. Inspirerende omgeving. En het moet eventjes, want de hut is net verkocht en daarmee de financiering van het nog in de bouw zijnde stekje in Haarlem geheel rond.

Voor in Haarlem heb ik al een heuse ideeënwereld om uit te werken. Dat is toch die stad van de schilders? En ik mag daar ook wel eens gebruik maken van een bijzonder plekje. Zo ongeveer als op schilderijen uit de tijd van Van Eyck, met van die mooie vensters.

Nu heb ik al een aantal werken die mijmeren tussen mijn oortjes. De val van de tempel en Ecclesia I en II. Doorspekt met religie weliswaar. Maar dat schijnt te horen bij een onderzoeker die zich verdiept in de middeleeuwse geest. (En de jouwe als je me lief genoeg lijkt)

Fijn gegeven die blog hier overigens. Kun je in aanvulling van je profiel iets kwijt of waar je mee bezig bent. Lijkt me ook een goed medium om af te bakenen op zo’n site. Maar of dat strookt met enkele opvattingen van Plato? Ergens een aantal weken geleden schreef ik mijn eerste blog omdat ik daar behoefte aan had. Eigenlijk was het een beetje bedoeld als afscheid. Want als mens voel ik me wel alleen en zou graag een lief vinden. Verlangens… Hoop? Haha! Wat is dat… Geen hoop meer, want ik wil gewoon even genieten. Misschien is dat wel de kunst.


geplaatst door Patachou - 5878 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl