Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 21 juli 2013

KafkaŽsk

Het is vakantietijd… Helaas kan ik i.v.m. verhuizing even niet weg. Wat jammer, want ik wilde er zo graag weer eens tussen uit. Naar een voor mij bijzonder plekje met mensen die me lief zijn. Dat is een stadje tussen Keulen en de Noordzee met een kerkgebouw waar ik zelf wel eens meewerk voor het onderhoud en wat andere dingen. Daar is zowaar een bouwloodsje waar je allerhande mensen tegenkomt. Af en toe werken er ook dienstweigeraars. In Duitsland is het tegenwoordig al langer zo dat je allerhande vervangende diensten kunt doen, als je niet het leger in wil.

Dat herinnert me aan een wel kafkaëske ervaring van iets langer geleden in mijn leven…

Het was een broeierig hete voorjaarsdag in 1990. Met mijn twee broers in een grauwe kantoorbunker in Aken. Voor de keuring van de Bundeswehr uiteraard.

Wat een schril contrast met de keuring in Roermond een paar maanden eerder. Want we zijn ook Nederlanders van nationaliteit. In dit land werd echt een beroep gedaan op je verstandelijke vermogens en inzichten en wat je zou willen. Niets van dat daar in het Duitsland van toen. Van meet af aan werden mijn broers en ik gescheiden. Het was de hele ochtend en begin van de middag zitten in wachtkamertjes en gangen. Medische keuring uiteraard ook. Moet je zo’n kamertje in met een ‘Manweib’ uiteraard dat dan "Hose runter" snauwd. En als omineus hoogtepunt dan op het laatst nog door een nauw gangetje naar een lange zaal. Waarin eerst een eind gelopen moest worden om plaats te nemen op een wel erg klein stoeltje. Met tegenover je dan in het midden een hoog podest met daarop een tafel en stoel met een spichtig mensje. Dat was ‘Frau Major’ met aan weerszijden twee lager gezeten knevelmansen. En de hele achterwand was bedekt met een megalomane Duitse vlag.

Het kostte wel enige moeite om niet in lachen uit te barsten bij dit tafereel. Warempel slechts een paar maanden na de val van de muur in het oosten. De uitspraak – of het oordeel? – luidde: "Tauglich befunden Soldat 2. Klasse" Meteen spookte er dat zinnetje door mijn hoofd: "Sie meinen ‘Kanonenfutter’?" Wijselijk heb ik maar niets gezegd.

Weer verenigd met mijn broers bij de onkostenvergoeding bleek er een fout ingeslopen in het al te bureaucratische raderwerk. Mijn broers kregen namelijk 1 DM minder. Bij vertrek hebben ze nog een luik in de centrale hal opengerukt. Daar zat de stoppenkast van het gebouw. De Klima-anlage en Lüftung moesten het ontgelden. Tieners kun je dit gedrag toch niet verwijten? Die Duitse keuring was sowieso in overtreding met een Europese conventie.

En een paar jaar later kwam dan die aangetekende brief. Uiteraard om in de kazerne te verschijnen voor de eerste oefening. Zelf was ik bijtijds gewaarschuwd, zodat die brief me nooit heeft kunnen bereiken. Mijn broers hadden minder geluk. Maar ze zijn nooit verschenen voor die eerste oefening. Met als gevolg dat ze veroordeeld werden. Als bijkomstigheid belden in de jaren daarop wel eens mannen aan bij het ouderlijk huis. Om te vragen of die en die er waren. Op van die momenten dat je als familie weer bij elkaar bent, zoals Pasen. Zelfs op kerstavond stond er wel eens een auto met mannen in de straat. Dit heeft wel bijna 10 jaar geduurd en was helemaal niet grappig. Was dit nu de wraak van ‘Frau Major’ die wellicht nog een benauwde namiddag in haar bunker gehad heeft?

Afijn, met ingang van het nieuwe millennium moest ik weer vaker in Duitsland zijn. In 2002 aan het werk in Keulen. Zelfs tijdens de WK-finale Duitsland-Brazilië werkte ik braaf door in de grote kerk. Had wel gevraagd of ze de ‘dikke Pieter’ (de grote klok) zouden gaan luiden als Duitsland wereldkampioen werd. Maar in zo’n strikte hiërarchie kan dat natuurlijk niet. In 2004 dan aan het werk bij die andere kerk en mijn (werk)vakantiebestemming. Toen was er een EK met een wedstrijd Nederland-Duitsland. Wonderwel ben ik op die dag ongeschonden aangekomen in dat Duitsland. Ik droeg namelijk redelijk wat oranje. En van de proost mocht de grote Victorsklok geluid worden als Nederland zou winnen. Wat een sof, het werd een gelijk spel. Maar sindsdien vaste prik! Wedstrijden NL-D ga ik samen met mijn naasten in Duitsland kijken. We hebben allemaal niets op met voetbal, maar het is zo gezellig. En die lieve mensen bij die bouwloods zijn ‘Ossies’. Dat zijn van die Duitsers die nog achter het Ijzeren Gordijn zijn opgegroeid.

Wir sind das Volk – Liebe kennt keine grenzen

Maar gaat er nog iemand mee bij de volgende wedstrijd? Want die Victor wil ik nog steeds luiden. Bij voorkeur gaan we dan in een oranje eend of zo. Dafje? Met conservenblikken aan een touw er achter gebonden. We moeten wel wat oranjebitter meenemen, want er is een nieuwe proost tegenwoordig.


geplaatst door Patachou - 5690 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl