Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 8 september 2013

De wijsheid van het hart


Een week geleden schreef ik hier een blog getiteld ‘Een site voor wijze mensen’, waarbij ik eindigde met de vraag leidt wijsheid tot geluk waarmee ik eigenlijk bedoel liefde. Daar waren tal van reacties op. Graag geef ik in deze blog mijn eigen visie hier verder op. Een deel daarvan heeft ook raakvlakken met het blog ‘Bijzondere ontmoetingen deel 3: Ontmoeting met jezelf.’

Ik ben iemand die, naast lekker slap ouwehoeren, ook graag essentiële vragen stelt zoals wellicht al is opgevallen :). Vragen waarvan ik ook vind dat wij ons als mens mee bezig dienen te houden. Immers het feit dat wij kunnen denken onderscheidt ons van de dieren en daarmee hebben wij, vind ik althans, dan ook een verplichting naar de wereld. Wij mensen hebben als enige de mogelijkheid gekregen om vanuit verschillende gezichtspunten naar ons zelf te kijken en naar de wereld waarin wij wonen en mogen leven. Helaas leven wij vandaag de dag in grote armoede. Niet in materiele zin maar in de zin van het denken en het ontwikkelen van wijsheid. Daar waar het werkelijk om draait in het leven in mijn opinie.

Nadenken over het leven en de wereld begint bij de meest elementaire vraag ‘Wie ben ik?’. Immers als ik zelf niet weet wie ik ben van waaruit kan ik dan nadenken over de wereld, het leven of een ander kennen, laat staan vanuit mijzelf lief hebben. Immers alles ontstaat vanuit mijzelf, dat wat ik ten diepste ben. ‘Wie ben ik?’. En ook lief hebben hangt hier nauw mee samen. Want pas wanneer je jezelf echt kent kun je ook jezelf open stellen, weet je wat je nodig hebt en kunt bieden en kun je ook gekend worden door de ander. Dat alles waar liefde en verbinding over gaat.
‘Wie ben ik?’, lijkt een simpele vraag maar als je er dieper naar kijkt dan is dat de meest lastige vraag die er in het leven is. Ik ben immers niet mijn carrière, mijn maskers, rollen, denken, voelen en lichamelijke verschijning en ook weer wel. Ik ben niet het subjectieve beeld dat de ander van mij denkt, ziet en maakt en ook weer wel. Dat alles ben ik niet en ook weer wel, diep van binnen.

Wie ben ik als dat alles wegvalt? Wanneer de rollen verdwijnen, er geen maskers meer zijn, er geen anderen zijn die iets van mij kunnen vinden en maken. Kortom wanneer ik volkomen alleen ben en op mijzelf terug geworpen. Naakt. En mijn denken ontoereikend blijkt om die ene vraag werkelijk te kunnen beantwoorden? Wie ben ik werkelijk, waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe?’

Pas dan komt vaak die ene essentiële vraag ook naar voren. Pas als ik met mijn rug tegen de muur sta. Er niets meer is om mij aan vast te klampen, in te vluchten of mee te verdoven. Er niets meer is om mijzelf mee op te vullen. Weer een andere vrouw, weer een andere man, weer een andere liefde waarvan ik telkens hoop dat ik mij er mee kan verbinden. Maar van waaruit moet ik mij verbinden? Een onmogelijke opgave als ik zelf niet weet wie ik werkelijk in essentie ben.

Dan rest er niets anders dan naar binnen te keren. En in het begin van al die wanhoop draait mijn denken op volle toeren. Waarom voel ik mij zo? Waarom is het weer niet gelukt? Waarom weet ik het niet meer? Koortsachtig zoek ik naar verklaringen, uitleg, logica. Tot ik gek wordt van mijn denken en uiteindelijk ontdek dat het denken hier ontoereikend is. Er is alleen maar dit moment. Deze wanhoop, dit verdriet om de sprong te wagen. De sprong in mij zelf. Want dit alles heeft niets met die ander te maken maar alleen maar met mij. Daar is moed voor nodig. Om te blijven. Om te blijven daar waar ik nu sta. Niet te vluchten, niet te verdoven en niet alles te rationaliseren en te verklaren, uit angst de controle kwijt te raken. Pas als ik in de diepte kijk naar binnen en op de rand van die afgrond durf te gaan staan gaat het beginnen.

Afdalen in die diepte, door mijn angst gaan en mijn eigen eenzaamheid ontmoeten. Echt te ontmoeten. En gewoon te voelen wat er is. Paniek, verdriet, wanhoop, pijn. Och zo pijnlijk kan dat zijn. Hier en nu en nergens anders. Stil te zijn. Te ervaren, te blijven en uiteindelijk te merken dat het daarna oplost, verdwijnt. Wat over blijft is wat ik dat wat ik in werkelijkheid ben. Rust, vrijheid, uniek en eenzaam in mijn soort en volledig.

Mijn eigen hart ontdek ik dan ineens. Mijn hart dat klopt en wat ik gewoon kan voelen. Mijn in en uitademen. Mijn hart dat dan vanzelf open gaat. Eerst voor mijzelf op een kiertje. Heel voorzichtig. En dan groter en al vanzelf voor anderen. Dat hart gaat dan verbinding maken zonder dat er nog iets hoeft. Als dat gebeurt dan ben ik daar beland waar ik wilde zijn. Dan weet ik waar ik vandaan kom en waar ik naar toe ga. Dat alles er in essentie al is maar dat het vanzelf op mijn pad verschijnt wanneer ik mijzelf durf aan te raken, echt loslaat en stop met in een enorm hoog tempo mijn verlangens na te jagen.
Als dat lukt, en ik zeg echt niet dat dat gemakkelijk is, komt er rust en kan verbinding, kennen en gekend worden in liefde werkelijk tot stand komen. Dat is de wijsheid van het hart, een veel grotere wijsheid.


geplaatst door Zomer28 - 5063 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl