Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 14 september 2013

Dirk Jan de Dooie


‘Zondagavond kan ik tot 9 uur’, zei hij door de telefoon. ‘Daarna strijk ik altijd mijn vijf overhemden voor de werkweek.’
‘Kun je dat dan niet verplaatsen naar overdag?’
‘Nee, dat gaat niet. Zondagmorgen golf ik altijd met de jongens van mijn vroegere jaarclub. En ’s middags drink ik koffie bij mijn ouders.’
Dit klonk als een serieus probleem. Maar ik was niet voor één gat te vangen. ‘Weet je wat, dan eten we zondagavond even samen ergens een hapje.’
‘Is goed. Lijkt me enig’, zei hij. ‘Ik ken een leuk ding op niveau in de binnenstad.’
‘Prima. Mail maar even door.’ Een leuk ding op niveau wilde ik ook wel leren kennen.Een paar dagen later parkeerde ik mijn omafiets (nee, ik ben nog lang geen oma maar vooruit denken is regeren zeg ik altijd) tegen de gevel van ‘Ons kent ons’. Ik trok mijn korte jurkje naar mijn beneden en mijn panty zo dat je de ladder niet echt meer opmerkte en betrad de vijf traptreden van ‘Ons kent ons’. Dit was zeker op niveau. De grote zware eikendeur knarste zwaar toen ik hem open drukte. Drie paar hoofden draaiden zich om aan de bar. Binnen vijf seconden gingen zes ogen van mijn hooggehakte laarzen, via mijn borsten naar mijn ogen. Er klakte eentje met zijn tong. Ik rechtte mijn rug en negeerde de blikken. Geen woord teveel gezegd door mijn date. Deze tent was van hoog niveau.

Achteraan was nog een tafeltje vrij van waaruit ik hem mooi binnen kon zien komen.
Een ober liep op me af.
‘Wilt u wat bestellen?’
‘Hebt u ook verse muntthee?’
‘Zeker’, zei hij bloedserieus. ‘We hebben gewone, Marokkaanse, biologische en Engelse.’
‘O’. Hier was ik niet op voorbereid. Muntthee is voor mij muntthee. ‘Wat raad u aan?’
‘Tja, wat raad ik aan? Smaak is natuurlijk heel persoonlijk. Daar kan ik niet echt iets over zeggen.
Daar schoot ik dus ook niets mee op. ‘Nou, doe dan de gewone maar. Daar kan ik me vast geen buil aan vallen. Wat denkt u?’
‘Sorry, maar ook daar kan ik geen uitspraak over doen.’ Hij keek mij even kil aan en draaide zich op zijn hielen om. Ik deed mijn vestje aan en ging verder met het bestuderen van het uitgebreide wijnassortiment tegen de muur. Op de laagste flessen lag een hoop stof. Zouden ze dat er opscheppen om de wijn een oud imago te geven of was het gewoon een vieze tent?

‘Ach jeetje’, hoorde ik twintig minuten later. ‘Zit je hier. Ik moest mijn Saab nog ergens parkeren. Het regent en ik zet hem dan liever overdekt.’
Deze logica moest ik even verwerken maar voor ik tijd had om te herstellen was daar al een uitgestoken hand, met aan de pols een Zwitsers uurwerk, uit een onberispelijk wit gestreken overhemd.
‘Dirk Jan den Dooier. Ingenieur technische natuurkunde.’
‘Zomer Zotheid’, zei ik. ‘Drie zwemdiploma’s en een redding brevet.’
Er blonk even verwarring in de donkerblauwe ogen. Een hand ging door zijn asblonde haar waardoor zijn midden scheiding onder een lichte spanning kwam te staan. Een geïrriteerd trekje verscheen rond zijn mond.

‘Een redding brevet?’ zei hij. ‘Hoezo?’
‘Ik heb thuis een bubbelbad’, zei ik en rolde met mijn ogen. Dat leek me helder genoeg.
‘O vandaar.’ Hij schoof zijn stoel aan en pakte direct de menukaart op. Ik zuchtte. Geen sprankje humor. Had ik weer.
‘En hoe vind je het etablissement?’ vroeg hij van boven de menukaart.
Etablissement? Bij dat woord denk ik altijd aan een hoerenkast. Maar wellicht is dat een foute vertaling van mij. Het leek me nu in elk geval niet handig om dat naar voren te brengen.
‘Ja prima’, zei ik. ‘Gezellig. Ik begrijp alleen de kunst aan de muur hier niet zo goed. Niet zo smaak verhogend al dat bloederige wild dat van de doeken druipt.’
‘O’, zei Dirk Jan. ‘Daar heb ik helemaal geen moeite mee. Ik vind het juist echt allure geven aan ‘Ons kent ons’. Het is zo realistisch geschilderd dat het haast lijkt of het wild zo van de monumentale doeken afspat.' Ik rilde. 'Nu ik er over nadenk', ging hij onverstoorbaar verder. 'Ik denk dat ik wild bestel.’

Hij trommelde met zijn gemanicuurde nagels onrustig op tafel en bestudeerde de kaart weer. In gedachten zag ik hoe hij straks het wild op minuscule wijze ging fileren en daarna in kleine hapjes gecontroleerd opeten. Dit was wel een man die wild at maar absoluut niet wild te krijgen was. De tarzan in hem was al heel lang geleden overleden of had wellicht nooit bestaan. Hoe had ik deze date kunnen verzinnen? En nog belangrijker, hoe kwam ik hier fatsoenlijk weg? Dit ging ik geen drie uur uithouden. Dat wist ik inmiddels heel zeker.

‘Wil je me even excuseren?’, zei ik terwijl ik opstond. ‘Ik voel mijn telefoon trillen.’
‘Natuurlijk’ mompelde hij in de menukaart. Veel oogcontact hadden we tot nog toe nog niet gehad.

Toen ik terug kwam zat hij nog steeds verdiept in de menukaart of het de beursberichten betrof.
‘Dirk Jan, ik vind het heel vervelend maar ik krijg net een heel naar bericht. Ik kan er verder niet teveel over uitwijden maar ik moet nu echt weg. Mijn excuses. Had je al besteld?’
‘Nee, nog niet. Maar ik vind het niet heel erg om even alleen te eten hoor’, zei hij ongeïnteresseerd. ‘ Ik heb toch ook niet zoveel tijd.’
‘Wel’, zei ik. ‘Dan wens ik je verder nog een genoeglijke maaltijd (genoeglijk is een woord dat ik ook nooit gebruik maar ik vond het zo lekker passen bij etablissement).’
‘Dank je.’ Hij zwaaide mij een onduidelijk slap handje toe. Ik wist niet hoe snel ik mij uit de voeten moest maken bij ‘Ons kent ons’. Dit was duidelijk niet mijn man en mijn tent. Een paar straten verder schoof ik naar binnen bij ‘Friet van Ted’. Opgelucht bestelde ik een patatje oorlog met een kroket en een cola.

‘Ben je naar een feesie geweest?’, vroeg Ted. ‘Je ziet er zo mooi uit.’
‘Nou ik was bij ‘Ons kent ons’, zei ik. ‘Maar zij bleken mij niet te kennen en ik hun niet.’
Daar moest Ed onbedaarlijk om lachen. Zijn dikke buik schudde er van. ‘Nou dan kom je hier maar lekker meisie. Geen kouwe drukte maar wel goeie friet. En weet je wat, je krijgt van mij gratis de cola erbij.’
Of je nu hoog opgeleid, per ongeluk omhoog was gevallen of gewoon meer iemand van de praktijk. Voor iedereen had Ed een warm onthaal. Voor een momentje leunde ik in zijn behaaglijk warmte. Dit was net wat ik eventjes nodig had. Gewoon 'ons kent ons'.


geplaatst door Zomer28 - 5826 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl