Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 28 september 2013

Mister MacGyver himself


Ik ben zo iemand die altijd in zeven sloten tegelijk loopt. Dat is soms leuk, soms verrassend en soms buitengewoon pijnlijk en suf. Maar daardoor maak ik wel altijd heel veel mee. En heb ik al minstens zeven levens geleid voor minstens zeven boeken. Er is bovendien op dit moment ook niemand in mijn leven die zegt: ‘Zomer, is dit briljante plan van jou nu wel echt een goed idee? of ‘Heb je hier wel goed over nagedacht?’ Dat eerst nadenken gaat mij in de loop der jaren wel steeds beter af. Want ik heb best voldoende hersens die ik ook kan gebruiken. Maar soms gebruik ik ze gewoon te laat. Dan ben ik al ergens in gesprongen, met alle gevolgen van dien.

Zo kwam ik nog niet zo lang geleden in contact met een heuse uitvinder. Aangezien ik een enorme bewonderaar was van MacGyver ( je weet wel die man die met een elastiekje de wereld kon redden) en Willie Wortel uit de Donald Duck kun je je voorstellen dat ik aangenaam verrast was. Een uitvinder, die ontmoet je niet elke dag. En hij wilde, na een eerste gezellige ontmoeting ergens onder Zwolle, een tweede date met uitgerekend….mij.

Inmiddels had ik zijn website bekeken en was al behoorlijk onder de indruk geraakt van zijn briljante gedachten en dito uitvindingen. Zo had hij een voetbad ontwikkeld dat afvalstoffen uit je lichaam kon laten lopen. Als je veel afvalstoffen had werd het water heel erg bruin, bij minder een beetje gelig. Dat was nog eens handig! Daarnaast stond er een Zipper op zijn website. De Zipper is een apparaat dat je in je handen moet nemen. Er gaat dan een soort stroompje door je lijf en dan herstelt je energiebalans vanzelf. Een soort van zip zip zip, balans in een wip. De wip zat er uiteraard niet bij, maar meer ‘bij wijze van spreke’. Vooral die Zipper sprak me aan want aan mijn energiebalans kon af en toe nog wel wat worden gesleuteld. Kortom dit was niet zomaar iemand. Dit was een hele intelligente man die ik nu voor de tweede keer ging ontmoeten. Wellicht de nieuwe Einstein van 2020.

De tweede ontmoeting was bij MacGyver thuis. Zo heette hij natuurlijk niet echt maar voor het gemak en de privacy zal ik hem maar zo noemen.
Bij Raalte rechtsaf, had hij gezegd. En dat deed ik dus. Hoe moeilijk kan het zijn. Na rechtsaf te zijn gegaan doemde in het half donker een nogal vervallen huis op. Ik keek nog eens op mijn papiertje en controleerde het nummer. Dit moest het toch echt zijn. Langzaam reed ik de oprijlaan op. Op elk paaltje langs de laan zat een vogeltje. Waren ze nu echt of niet echt? Ik stapte uit en voelde aan een vogeltje. Nee, het waren neppers die hij er op had getimmerd. Heel bijzonder. Een man die vogeltjes op paaltjes zette. Dat moest zeker een grote geest zijn.

Langs de paaltjes met vogeltjes er op kwam ik vervolgens achter het huis terecht. Daar doemde een tuin op die ik in mijn stoutste verwachtingen nog niet had kunnen dromen. Madurodam was er niets bij, Kabouterland een lachertje. In mijn hele leven had ik nog nooit zoveel tuinkabouters bij elkaar gezien. De hele tuin stond er vol mee. Zelfs op de tuintafel waren ze aanwezig. En alles prachtig uitgelicht. Ik slikte. Zijn smaak kwam niet helemaal overeen met de mijne. Zoveel was al wel duidelijk. Maar mijn dochter zegt altijd ‘Mam, dat is allemaal buitenkant, het gaat om het innerlijk.’ En dat ben ik roerend met haar eens maar dit was wel heel veel buitenkant bij elkaar om overheen te stappen.

Moedig stapte ik uit mijn auto en baande me een weg door de kabouters. Daar kwam MacGyver al aan. Een beetje slungelig of zijn benen en armen een eigen leven leidden, vooroorlogse windjack aan (u kent ze vast nog wel met van die strepen in vaag oranje en blauw) en gezondheidssandalen maar met een glimlach die zeer innemend was en van die heldere ogen die je heel diep aan kunnen kijken.
‘En hoe vind je het hier?’ vroeg hij stralend.
‘Heel bijzonder’, zei ik naar waarheid. ‘Echt heel erg bijzonder.’

Zijn ogen lichten op. ‘Dan heb je binnen nog niet gezien. Trots ging hij mij voor en ik volgde met lood in mijn hoge bruine laarzen.
‘Kijk, hier is het paneel van waaruit ik alles kan bedienen. Gaat er een lichtje branden, dan weet ik dat er ergens in huis iets niet in orde is. Handig of niet?’
‘Super handig’, zei ik terwijl ik ondertussen van de ene verbazing in de andere viel. Een dergelijk vol huis was ik nog niet tegen gekomen. En zoveel gekke dingen bij elkaar al helemaal niet. Maar veel tijd om daar wat van te vinden was er niet. MacGyver rende al enthousiast voor mij uit.

‘Dit is de verzameling van mijn ex-vrouw’, zei hij terwijl we voor een vitrine stil stonden.
‘Little pony?’ Dit kon toch niet echt waar zijn.
‘Ja, ze spaart little pony’s. Het zijn er honderdvijftig. Dat komt omdat ze een enorme hang naar vroeger heeft. Zo heeft ze ook een hele lieveheersbeestjes verzameling die hier nog staat.’
‘Maar jullie hadden wel een volwassen relatie?’
‘Nou niet echt. Ze vond het heel moeilijk om haar kindertijd los te laten. Daarom wil ik nu graag een volwassen iemand.’ Hij glimlachte een beetje scheef. Ik deed een stapje achteruit.
Dit was iemand die dus nog nooit echt een volwassen relatie had gehad. Iemand die nog enorm veel moest gaan ontdekken op dat gebied. Iemand die nog jaren achter liep en wellicht nog niet eens de pubertijd emotioneel door was. Och jeetje.

‘Sinds ze weg is ben ik zo lekker aan het experimenteren geslagen. Het is echt fantastisch. Ik kan alles doen wat ik verzin.’
De pubertijd of midlifecrisis. Het maakt ook niet uit hoe je het noemt. Niet zomaar een beetje maar dit was heel ernstig. Dit was in elk geval geen man die al toe was aan een volwassen relatie. Dat ging nog heel lang duren. Nog afgezien van zijn smaak die op geen stukken na matchte met de mijne.

‘Koffie?’
‘Ja, lekker. Nou, MacGyver, je hebt een heel bijzonder huis. Best vol ook. Echt heel anders dan mijn huis. Ik denk eerlijk gezegd dat je eerst nog maar eens wat moet experimenteren met relaties en zo voor je je echt in iets vast stort?’
‘Denk je?’
‘Ja, dat denk ik. Volgens mij gaat het daarom tussen ons niet werken. Maar de koffie is heerlijk. Echt super.’
‘Nou dat is wel jammer. Maar goed als jij dat denkt moet ik me daar maar bij neerleggen.’ Even leek hij teleurgesteld maar niet lang. Enthousiast legde hij het ingewikkelde procedé van zijn koffie uit. Want natuurlijk was dit geen gewone koffie. Het was………..heel bijzonder.


geplaatst door Zomer28 - 5592 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl