Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 27 september 2013

Ode aan Hans

Als ik hoor dat iemand Hans heet word ik altijd een beetje blij. Dat komt omdat alle Hanzen die ooit in mijn leven kwamen leuke mannen waren. En sommigen zijn er nog steeds.De eerste Hans kwam toen ik vier jaar oud was. Hij was zes en het beste vriendje van mijn oudste broer. Hans leerde me veters strikken op de deurmat in de keuken. Wat was ik trots toen ik het kon. Want echt dat was, voor de driftkikker die ik toen was (en nog wel een beetje ), niet gemakkelijk. Maar Hans bleef rustig, deed het keer op keer voor. En yes, het lukte!

Hans bleef en hij woonde vrijwel bij ons thuis omdat het gezin waar hij uit kwam acht broers en zussen telde en er weinig tijd en aandacht was. Bovendien kon je bij ons gewoon appels van de fruitschaal pakken en daar was hij dol op. Nog weer later, we zaten inmiddels op het zelfde VWO, werd ik zomaar verliefd op Hans. Als bij donderslag bij heldere hemel was dat gevoel er ineens toen we samen de auto’s in de straat wasten om wat bij te verdienen. Ik keek naar hem en zag ineens een andere Hans. Een jongen met zwart haar, bruine ogen, een diepe donkere stem en de mooiste glimlach die ik mij voor kon stellen. Maar voor Hans bleef ik het kleine zusje van mijn grote broer. Niet iemand waar hij verliefd op werd.

Hans ging in Delft studeren en we bleven lange brieven schrijven over alles waar het leven over ging en waarin hij mij ook dikwijls plaagde. ‘Was sich liebt dass neckt sich’, schreef hij dan maar de echte ondertoon begreep ik veel te laat. En ook de keren dat ik naar Delft ging of met hem ging zeilen had ik de signalen niet door die hij uitzond. Hij trouwde met een meisje uit Delft en ik trouwde niet veel later ook. Op mijn bruiloft speelde hij ‘De weddingsong’, van zijn grote idool Bob Dylan. Nog weer jaren later vertrok hij naar Oeganda, Bolivia en Suriname voor ontwikkelingswerk met zijn vrouw. Er was in die jaren weinig persoonlijk contact maar het schrijven bleef. Honderden brieven over alles waar we mee bezig waren, waar hij mee bezig was in de ontwikkelingslanden waarin hij verbleef. De brieven, ik heb ze allemaal bewaard. Nog niet zo lang geleden hebben we ze bij elkaar gelegd, die brieven. Maar lezen durfden we ze niet. Want wat als we toen….het is anders gelopen. En dat geeft ook niet. Hij is gelukkig met zijn vrouw en onze vriendschap blijft. Die gaat nooit meer stuk.

En dan was er nog de Hans bij mij uit 4 VWO. Een leuke aardige jongen maar een beetje een nerd. Niet iemand waar ik meteen contact mee had. Op de achtergrond, serieus in het studeren. Het was een avond op een dansfeestje dat ik me niet goed voelde en zomaar midden op de dansvloer flauw viel. Hans was er als eerste bij, tilde me op en bracht me snel naar buiten. Hij tikte op mijn wangen tot ik bij kwam en deed zorgzaam een jas over mij heen. Niet veel later belde hij mijn ouders om mij op te komen halen want ik voelde me vreselijk ziek. Vanaf die tijd waren Hans en ik veel samen. Samen naar school fietsen en samen studeren. Hij legde me wis- en natuurkunde uit en was er altijd onopvallend als er iets gebeurde wat niet zo lekker ging. Maar in het laatste jaar werd ik verliefd op een lapzwans met een veel te grote mond uit de parallelklas en het contact verminderde. Na de examens ging Hans studeren voor arts. We verloren het contact. Ik heb hem nog wel eens proberen te vinden maar hij blijft onvindbaar.

Mijn laatste Hans dateert van tien jaar geleden. Ik ontmoette hem op een feestje bij een buurvrouw. Zo’n suf ouderwets feestje waar de mannen bij de mannen zitten en de vrouwen bij de vrouwen. Zo niet Hans. Hij schoof gelijk bij mij aan. Hans is een Amsterdammer maar woont al jaren op het platteland. Hij heeft ME, zit in een rolstoel en kan vrijwel niets meer. Maar zijn optimisme, snelle denken, enorme humor en grote hart heeft hij nog steeds. En daarmee houdt hij zich staande in de wereld waarin hij niet meer echt meedoet volgens velen. Maar wel voor mij. Want ik leer van hem schrijvers, dichters en mooie muziek te herkennen. Hans en ik, we hadden meteen een klik. Hij en ik wonen nu honderd kilometer uit elkaar. Hans kan niet zomaar even langs komen maar dat maakt niet uit. Want als hij belt dan praten we meteen weer verder waar we gebleven zijn. Dan lachen we ons suf en is het gewoon of we elkaar gisteren nog gesproken hebben.

De Hanzen in mijn leven waren en zijn fijne mannen. En ik weet haast wel zeker, dat ligt gewoon aan hun naam.
Ik hoop dat tussen nu en later er zich nog één nieuwe Hans aandient. En dat ik dan zo slim zal zijn hem niet meer te laten lopen. Want echt aan een Hans kan nu eenmaal geen enkele andere man tippen. Het is gewoon niet anders .


geplaatst door Zomer28 - 5404 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl