Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 5 september 2013

Respect wint van vooroordeel

Als je met vakantie bent in het buitenland, haal je tussen de massa’s toeristen de Nederlanders er doorgaans zo uit, nog voordat ze op hoorafstand van je zijn. Vooral als het gezinnen zijn. Vader, moeder, jongen, meisje. De manier waarop ze met elkaar praten, de zelfverzekerde tred, de kleding, de kapsels, ik weet niet wat het precies is. Wellicht hebben jullie dat ‘zo herkenbaar zijn van landgenoten’ tijdens het reizen in het buitenland zelf ook wel ervaren. En dan vraag ik me af, ben ik op mijn beurt ook zo herkenbaar als Nederlander?

Maar het klopt, en dat is maar goed ook, niet altijd. Neem nu dit groepje van drie jonge dames, op dertig meter afstand met een oer-Hollandse aanblik. 'Mijnheer, mogen wij u wat vragen'. Terwijl ik op de fiets op het zoveelste megadrukke kruispunt voor het stoplicht wacht, word ik aangesproken door deze drie Nederlands ogende studentes, maar in een knauwerig soort Engels. Ze mogen me wat vragen. 'Weet u misschien waar we hier, in Chiang Mai, het red light district kunnen vinden?'
'Waarom vragen jullie dat uitgerekend aan mij?'
Ik breng hen in verlegenheid met mijn respons.
'We dachten dat u een local was, zo op het fietsje'.
'En ik moet daar heen voor mijn studie, als studente culturele antropologie', zegt het
meest knauwende en woorden inslikkende meisje. Ik zat er overigens met mijn inschatting niet helemaal naast, want zij blijkt wel degelijk Nederlandse te zijn, althans heeft een Nederlandse vader, maar is geboren en getogen in Los Angeles.
'Vandenbogard', stelt ze zich voor.
'Oh, Van den Boogaard'.
'Yes, that's it'. 
Kortom, wat ik ervan leer is, dat je niet te snel moet oordelen. Je moet waken voor vooroordelen.

Over vooroordelen gesproken. De door de meisjes gestelde vraag is typerend voor het vooroordeel over de man die alleen naar Thailand gaat. Het land van de massages, en veel meer. Ik heb even getwijfeld of ik wel alleen naar Thailand zou gaan. Toen ik enkele weken vóór mijn reis wilde gaan boeken, waren de singlereizen al volgeboekt. En groepsreizen met allemaal stelletjes, daar heb ik geen zin in. Die leven in een andere wereld. Ik heb me door een buurman- en vrouw en door een tennismaat toch laten overtuigen dat het heel goed te doen is om er alleen, zonder ook maar iets geboekt te hebben, heen te gaan. Ook als single man. Het valt allemaal we mee daar, het is maar net waar je voor openstaat, wat je zelf opzoekt. En die vooroordelen, tja, daar hebben vooral de mensen die deze hebben, last van. Zo is het maar net.

Ik ben in ieder geval blij dat ik nu met eigen ogen een oordeel heb kunnen vormen over een land als Thailand en zijn bevolking. Tijdens een treinreis van veertien uur, de eerste twee uur niet heb gesproken met de naast me zittende man, om vervolgens twaalf uur lang met hem in gesprek te zijn over alle details van zijn land. Voor hem, als leraar Engels die nog nooit buiten zijn eigen landsgrenzen was geweest, een ideale gelegenheid om te converseren in de door hem onderwezen taal. Hij had, voor het spreken met buitenlanders, last van koudwatervrees en had twee uur nodig om door te komen, in de trein van noord naar zuid die trouwens twee dagen later op ditzelfde traject zou ontsporen.

Later, terug uit het bergachtige noorden van Thailand, terug in metropool Bangkok, belandde ik op een zaterdagmiddag eerst in de grootschalige viering van de verjaardag van de 62 jarige kroonprins. Een ter gelegenheid van de jarige prins aangeboden gratis haarknipbeurt kon ik slechts ternauwernood afslaan. Maar het ter zijner ere aangeboden gratis kommetje rijst kon ik beleefdheidshalve niet weigeren. Vijfhonderd meter verder kwam ik op de universiteitscampus terecht in een eveneens grootschalige viering van het afstuderen van vele honderden studenten. Om daarna op weer een halve kilometer daarvan, onder de rook van paleis en universiteit, in een massale betoging verzeild te raken. Waar een dame heel erg haar best deed om met de paar woorden die zij buiten de deur sprak, duidelijk te maken waarover het ging. Iets met de burgerrechten in buurland Cambodja, begreep ik. Nog even op adem komen in de tegenover het protestkampement liggende tempel, met ’s werelds grootste liggende Boeddha. Waar studenten vrijwilligers werk doen met het uitdelen van folders over ‘hoe respectvol om te gaan met de beeltenis van de Boeddha’. Waar voor de eventueel te schaars geklede dames badjassen klaarhangen, zodat ook zij niet onverrichter zaken terug hoeven te gaan en de tempel kunnen betreden. Een metropool waar tien miljoen mensen dag en nacht op straat lijken te leven, en, dat vind ik het mooie, waar ‘respect’ het wint van ‘vooroordeel’.


geplaatst door Brak - 4903 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl