Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 12 november 2013

De zangeres I

Ja, enthousiasme kan soms deuken oplopen. Nou ja, deuken. Kan ook nog erger. Wat ik meemaakte, een paar jaar geleden, met een zangeres. Ze was fantastisch, elke toon was raak. Ze inspireerde me op een onvoorstelbare manier. Zette je ons in één ruimte, ontstond er muziek. Ik had een kleine studio, waar we alles opnamen. Regelmatig dat ze binnenkwam, terwijl ik gedachteloos wat zat te spelen, en ze spontaan begon te zingen. Niet een beetje neuriën, maar pats, in volle glorie, met schijnwoorden, alles erop en eraan. En, onmiddellijk in een geweldige opbouw. Zomaar, ins blaue. Goh, wat raakte het me. Zo mooi, zo puur. Ja, en daar zat ik dan, met m’n gitaartje. Gewoon doorspelen, dacht ik. Maar ik stikte van de zenuwen. Want ik wilde het absoluut niet verstoren. Ging ze me nog aankijken ook. Waar wilde ze heen? Paniek. Maar mijn handen vonden hun weg. Het ging vanzelf. Het klopte. Er werd iets geboren. Een intens gesprek in muzikale onder-water-taal. Schoonheid uit het diepste van ons wezen.

Maar dan. We hadden één ding nooit moeten doen: terugluisteren en uitwerken. Ik had gewoon al die opnames moeten verzamelen, onmiddellijk op CD zetten en uitgeven. Kon ik de wereld laten meeluisteren. Maar helaas. Zo is het niet gelopen. Want met dat terugluisteren en uitwerken begon de ellende. Dan veranderde haar blik. Werd het een andere vrouw. Dit niet goed, dat te saai, dit te lang, dat te kort. Zij die mij in het zingen zo diep raakte, zo ontroerd, door schoonheid meegenomen, stond nu te knippen, te snijden in het goddelijk volmaakte. Want dat was het. Zo beleefde ik het. Iets is op een bepaald moment goed. Niks meer aan doen. Op zo’n moment geef je het uit handen. Dan is het niet meer van jou. Schiet je naar en ander niveau contact. Het is GOED. Dat weet je oneindig zeker. Maar nee hoor, hup, het mes erin. Door dezelfde persoon. Dat-kan-je-niet-geloven. Ik keek naar haar. Nee, het wàs ook niet dezelfde persoon. Want als ze zong dan was ze er niet. Dan leek ze van zichzelf ontheven. Dan loste ze op in een droomwereld. De muziek zong zelf. 'Ik' werd ze pas in dat snijden, knippen in het schone. Want als ze stopte met zingen kwam ze op aarde, kwam ze tussen de mensen, haar vijanden. Die konden je kop er afhakken. Daarom onmiddellijk snijden in het goddelijk volmaakte. Voordat een ander het kon doen. Complimenten accepteren? Nèè, natuurlijk. Want dat betekende toelaten dat het iets voorstelde. Kon je weer diep vallen. Op het podium dan, live, voor publiek? Tsjonge, wat was dat voor mij een frustratie. Bij mij thuis tot grote hoogte in improvisatie, in prachtige muzikale verhalen, op het podium teruggebracht tot niets, gepiep, wat iele, ingestudeerde klanken. Wat een verschil in beleving tussen ons, dat podium. Voor mij een omarming. Voor haar een zaal vol killers. Die je konden maken of breken. Nou ja, breken dus. Was ze weer thuis in de vertrouwde kelder.

O, wat heeft het lang geduurd voordat er in mij echt iets knapte. Hoe ze telkens als ze zong mij ook in die droomwereld bracht. Me meenam in dat samen, vòòr dat ‘ik’. Maar dan weer haar landing tussen mensen. Ik kon het telkens niet geloven. Die landing was bij mij zo anders. Want iets in mij heeft tussen mensen toch een thuis gemaakt. En weet, heb alles gegeven, om met haar ook die wereld binnen te gaan.


geplaatst door Parlante - 4936 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl