Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 4 november 2013

VERLEDEN

Ik was verrast. Ik had haar jaren niet gezien, het was zo ongeveer 15 jaar geleden denk ik. We hadden haar gevraagd onze zoon te dopen. We hadden niets met het instituut kerk maar hadden besloten dat het wel belangrijk was onze kinderen groot te brengen met de verhalen over een timmermanszoon uit Nazareth die vanwege zijn idealen aan het kruis was genageld. Met ons vieren, een bevriende priester dacht met ons mee, maakten we een prachtige viering.

Na die memorabele bijeenkomst zijn we elkaar uit het oog verloren. De laatste keer dat we elkaar hadden gezien was toen we, misschien een jaar later, onze konijnen aan haar dochter gaven. Vorig jaar had ik van mijn ouders al een keer gehoord dat ze in een brief naar me had gevraagd. Begin dit jaar had ze in een brief aan mijn ouders weer een opmerking over me gemaakt. Ik geloof niet dat zij en mijn ouders vaak contact hebben. Het zal niet vaker dan één of twee keer per jaar zijn. Ik was geïntrigeerd en besloot haar een brief te sturen, ik kreeg een kort berichtje terug. Het was enthousiast: ze had het druk maar zou later uitgebreid schrijven. Vervolgens duurde het maanden dat ik weer wat van haar hoorde. Plotseling kwam er een smsje: “ben nu in Helsinki, ik heb je brief bij me: heb je zin om overmorgen mee te gaan naar Feyenoord.”
Twee dagen later zaten we in de Kuip. Het was opmerkelijk, ik geloof dat dat een accurate omschrijving is. We hadden elkaar zo lang niet gezien en daar zaten we dan zonder veel te zeggen naast elkaar op de tweede ring. Veel te zeggen valt er niet in zo’n setting, leuk was het zeker wel. Ik was al te lang niet naar een wedstrijd geweest. Na afloop ging ze in op mijn uitnodiging om te komen eten. Ik voelde me wel wat onzeker: hoe voer je een gesprek met iemand die je zo lang niet hebt gezien en waarbij het heel onduidelijk is wat van twee kanten de intentie is voor het contact. Al snel kwam een schot voor de boeg: ze vertelde dat ze kort getrouwd was geweest met K. een man van wie ze nog steeds veel hield. Ze had in die relatie niet handig opgetreden, had weinig rekening gehouden met zijn gevoelens en ze wist dat ze niet brandschoon was wat dat betreft. Toch was er van overtuigd geweest dat de liefde zo sterk was dat dat niet uit maakte. Om een lang verhaal wat korter te maken: dat bleek toch anders. Ze had het niet aan zien komen maar voor hem was het van de ene op de andere dag over. Dat was vijf jaar geleden. Ze vertelde dat ze hem daarna regelmatig lastig had gevallen. Ze omschreef zichzelf als wraakzuchtig, stuurde soms nog bittere kaartjes naar hem. Dat was dus duidelijk: mevrouw had, zo ongeveer nog voor ik wat had kunnen zeggen zichzelf aan de schandpaal genageld met een bord om haar nek: pas op gevaarlijke vrouw!
Ik snapte er niet veel van. Het was gewoon gezellig. De jaren die wel elkaar niet hadden gesproken speelden geen rol. We praatten allebei 100 uit. Ik merkte op dat ik toe was aan een weekje vrij en direct nodigde ze me uit in haar huis. Ook die week, niet veel later, was het heel prettig samen. Vanwege haar onregelmatige werk had ik alle ruimte om het voor mij volstrekt onbekende gebied waar ze woont tot over de grens te verkennen. De momenten dat we samen doorbrachten voelden heel vertrouwd, bijna intiem zelfs. Maar steeds werden piketpalen gezet als schrikdraad: ze heeft het te druk met het werk; ze heeft een rotbaan; ze heeft allerlei verkeerde keuzes gemaakt en bleef hangen in een gemiste kans. Een paar keer benoemde ze haar grootste angst: stel dat K. komt te overlijden en zijn huidige partner besluit hem te cremeren, dan is er geen plek waar ze hem nog op kan zoeken. Ik vroeg haar voor de zekerheid nog een keer hoe lang het geleden was dat hij haar de deur had gewezen, inderdaad vijf jaar. Ik vroeg wat het haar oplevert om zo lang in verdriet en boosheid te blijven hangen. Het bleef lang stil. Na een tijd vroeg ik haar of het veiliger is om te kiezen voor het bekende, ook al is dat nog zo pijnlijk dan om te kiezen voor mogelijk nieuw geluk. Laat me nou maar, beet ze me toe, met tranen in haar ogen. De volgende ochtend reed ik met de trein naar huis. Het regende hard. Bij het overstappen liet ik de dikke druppels me welgevallen. Langzaam stroomde de beklemming uit mijn poriën. Bij thuiskomst pakte ik mijn gitaar. Zonder nadenken speelde ik ‘Too much love will kill you, if you can’t make up your mind’. Verstikken doet liefde in ieder geval als je het verleden niet los kunt laten.


geplaatst door Marcelvt - 4356 keer gelezen

beoordeeld 3.95/5 (19 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl