Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 18 december 2013

George, what else….


‘En nu dacht ik……als we de buurtborrel aan het begin van het nieuwe jaar nu weer bij jou organiseren. Dat was vorige keer ook zo enorm gezellig. Ja, jij bent echt heel goed in dat soort dingen. En als jij dan ook weer van die leuke grappige uitnodigingen maakt en rond brengt. En dan gaan we weer samen gitaar spelen en zingen. Wat denk je?’

Voor mij staat George, de fysiek aantrekkelijke en ongezond fitte buurman van even verderop. Hippe spijkerbroek, le coq sportif schoenen (zeg maar een haantje op haantjes) en een smetteloos shirt waar de vouwen van vanmorgen, vers uit de kast getrokken, nog inzitten. Hij kijkt mij met zo’n blik aan waar ik normaal gesproken ogenblikkelijk voor door de knieën ga en vele buurvrouwen met mij.

Ik veeg de slierten haar eens uit mijn ogen, trek mijn smoezelige te grote shirt recht en mijn joggingbroek weer op taillehoogte. Zojuist heb ik de laatste resten van een knetterend verjaardagsfeestje van mijn dochter alleen opgeruimd. Het hele weekend heb ik met boodschappen gesleept, taarten gebakken, gekookt en alle pubers, kleine en grote mensen van voedsel voorzien, slaapplekken gecreëerd op de meest onmogelijke plekken etc. etc.
En het was zoals altijd heel gezellig geweest en ook heel erg druk. Nu de kerst nog even regelen en dan 100 oliebollen en appelflappen voor het vriendenfeestje met oud- en nieuw bakken. En dan….. daarna…… had ik eindelijk vijf hele dagen helemaal voor mijzelf. Voor me, myself and I. Wat een fantastisch vooruitzicht was dat! Nog even door.

‘Hé Annet, hoor je me wel. Ik dacht drie januari is wel een goed idee. Dan heb je toch een vrij weekend? En heb je misschien ook koffie? Cafeïne vrij graag.’ Hij gaat er alvast lekker voor zitten en slaat zijn lange benen over elkaar.’
Ik kijk hem een beetje beduusd aan en dan voel ik langzaam iets omhoog kruipen. Een soort van bommetje dat begint in mijn maag.

‘De koffie weet je wel te staan, toch? Je komt hier al zo lang over de vloer, George. Ik ben een beetje moe. Misschien wil je mij ook even een bakje inschenken.’

‘Moe? Waarvan dan? Jij bent toch niet stuk te krijgen?’ Maar hij komt toch overeind.
Ik probeer het bommetje er onder te houden. Ruzie met buren is heel onhandig. En voor je het weet zit je in zo’n eng reality programma. Hoe heette dat ook alweer. Dus zeg ik liefjes: ‘Nou George, daar vergis je je in. Ik zit vandaag aardig stuk en ik heb dan ook helemaal geen om over een buurtborrel na te denken. Echt totaal geen zin.’

‘Nou dat denken hoeft ook niet’, lacht George en hij kijkt mij stralend aan. ‘Dat doe ik wel voor je. Het is echt het beste als het hier is. Jij hebt zoveel ruimte. En als koffie maken nu teveel voor je is, dan kom ik wel een andere keer terug.'

Hij kijkt mij een beetje pruilend aan. Wat een verwend kind is het eigenlijk. Zo’n mooie man die gewend is om echt altijd in alles zijn zin te krijgen. Dat ik daar ooit, na teveel drank, mee tussen de lakens ben beland. Ik verbaas mij zelf nog steeds. Een buitengewoon slechte minnaar was het ook nog geweest maar tja dat staat er natuurlijk aan de buitenkant niet op. En die verhalen daarna. De vrouwen liepen volgens hemzelf met hem weg. Hij kon, als hij even moeite deed, er aan elke vinger tien krijgen. Als het moest kreeg hij hem wel drie keer omhoog. Enfin. Gaap, gaap, gaap, zeer slaapverwekkende informatie waar geen enkele vrouw op zit te wachten en ik al helemaal niet.

‘Ik heb er geen zin in George. Echt, je timing is ongelooflijk slecht. Maar als jij de buurtborrel nu zo graag wilt, dan regel je het toch gewoon een keertje zelf. Volgens mij heb jij veel meer tijd. Geen kinderen thuis wonen. Een rustige baan.’

Zijn onderlipje (had ik die ooit gekust!) ,trok nu helemaal scheef. O, o, o, dit beloofde niet veel goeds.
‘Maar ik wil het zo graag, Annet. Het lijkt me zo gezellig samen.’ Hij ging er nog net niet bij stampvoeten.
Ik telde even tot tien en toen weer terug want ik voelde het bommetje nu wel heel snel omhoog komen. Hoe duidelijk moest ik worden! Moest ik het spellen!

‘Nee’, zei ik. ‘Het antwoord is N E E. Nee, nee en nog eens nee.’ Ik liet mij languit achterover op de bank vallen en deed mijn ogen dicht. Ontspannen moest ik. Adem in en adem uit. Dat leerde ik mijn eigen cliënten altijd in dit soort situaties. Adem in en adem uit. En hij moest weg. Nu meteen.

Maar George bleef staan. Hij liet zijn hoofd hangen. De schouders zakten wat naar voren. Hij keek nu echt heel beteuterd. Zag ik daar nu een echte traan verschijnen? Of was het de weerkaatsing van de kerstlampjes? Was dit nu toneelspel of echt? Ik voelde mijn drift een beetje zakken.

‘Het is het enige dat ik heb met de kerstdagen’, zei George nu heel zachtjes. Hij schoof met zijn le coq sportif schoenen heen en weer op mijn houten vloer. ‘Mijn kinderen komen niet. Ook niet met Oud en Nieuw. En Tablinka gaat met de feestdagen naar haar familie in Roemenië. Ik ga niet mee. Ik versta ze gewoon niet.’
Een beetje onhandig stond hij nu in het midden van de kamer. Ach jeetje, dat was wel zielig. Echt een beetje sneu. Zijn imago stortte terplekke ter aarde maar wat overbleef was zoveel aangenamer. Gewoon een echt mens. Ik kwam overeind uit de bank en deed water in mijn koffieapparaat. Koffie zetten is het beste antwoord op tal van lastige situaties weet ik uit ervaring en je wint tijd.

‘Nou weet je wat’, zei ik nadat mijn koffieapparaat begon te steunen en puffen (maar dat is weer uit een ander eerder verhaal :)). ‘Kom je lekker tweede kerst bij ons. Dan zijn we thuis en de kinderen vinden het ook heel leuk als je er bent. Kunnen we dan ook gezellig samen gitaar spelen. Hoe lijkt je dat? En doen we die buurtborrel gewoon een keertje in het voorjaar.’

George haalde zijn hand door zijn halflange lokken. Hij kuchte.
‘Moet ik voor de zekerheid nog even in mijn agenda kijken of het echt kan. Misschien heb ik toch nog een afspraak over het hoofd gezien. Normaal zit ik namelijk altijd heel vol met dit soort dagen.’
Hij rechtte zijn rug alweer en trok een hypermoderne telefoon uit zijn zak en scrolde uitgebreid langs de data.

‘Nou ik zie het. Het kan.'
‘Echt? Mooi. Je zou er ons een groot plezier mee doen. Koffie dan maar?’
‘Is goed’, zei George blij. ‘Maar ga jij dan maar lekker zitten als je zo moe bent. Dan schenk ik het wel even in.’


geplaatst door Annet48 - 5182 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl