Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 9 december 2013

Moeder op liefdespad

Vanavond bak ik pannenkoeken. Een hele stapel, in twee pannen tegelijk. Het gaat me goed af, ze zijn mooi dun. Een heerlijke geur verspreidt zich door het huis. De jongens komen er op af.

Ik herinner me hoe mijn moeder vroeger pannenkoeken bakte en wij als kinderen in de keuken zaten, op de grond met onze rug tegen de verwarming. En iedere keer kieperde mijn moeder weer een nieuwe pannenkoek op ons bord. Momenten van pure feestelijkheid. Zoiets kan een goede moeder, ik had diep ontzag voor haar.
Toen mijn man vertrok en me alleen liet met 4 jonge kinderen werd het ook ooit pannenkoekentijd. Ik had geen idee hoe je dat deed. Voorheen bakte hij ze altijd en hoefde ik alleen maar aan te schuiven. Mijn eerste stapel mislukte dan ook grandioos. Huilend bakte ik mijn misbaksels en zag het als een teken dat dit leven echt te moeilijk voor me was. Ik kon niet eens pannenkoeken bakken. Net zoals ik niet wist hoe je in je eentje de spits draaide, hoe je in je eentje iedereen op tijd op school of in bed kreeg, hoe je in je eentje alle tranen gedroogd kreeg. Pannenkoeken bakken was een soort ultiem moment van niet weten hoe je dat leven moest doen. Mijn kinderen vonden ook dat de pannenkoeken van papa veel lekkerder waren. Ja liefjes, was het maar zo dat papa onze pannenkoeken nog bakte.

Op dit moment in mijn leven neem ik in het alleenstaand ouderschap een soort laatste hobbel, want hoe kun je op zoek gaan naar een lief als je kinderen alle aandacht opeisen. Mijn god, wat een hindernissen. De computer steeds bezet, want huiswerk gaat voor. Kinderen die steeds later naar bed gaan, geen tijd voor mezelf om na te denken en te kijken, mails te schrijven, afspraakjes te maken. Want hoe vertel ik het de jongens, dat ik net zoals hun 15 jarige zus, in spanning wacht op de beantwoording van mijn mail. Hoe leg ik uit, waarom ik steeds toch even op de computer ga terwijl zij boven zijn, dat ik iets wegklik als zij naar beneden komen. Hoe leg ik uit wat ik aan het doen ben want natuurlijk voelen zij als heen ander dat hun moeder iets doet wat niet met hen te maken heeft. De zorg of ik alle sporen achter me wel heb verwijderd. Ik grinnik om mijn eigen gene hierin. Ik leg niets uit, nog niet.

Mijn moeder had ooit een afspraakje met een man die haar aanbad. Ze vertrok voor haar afspraakje en wij hebben haar terug gehaald, geen liefdesleven voor onze moeder. Dat leek ons geen goed idee. Zij bleef daarna gewoon alleen met ons. Wij hoefden ons geen zorgen meer te maken dat zij ooit niet aan ons dacht.
En nu wil deze moeder een relatie. Geen idee hoe je dat aanpakt. Geen idee hoe je de aandacht verdeeld tussen het leven met de kinderen en een stukje eigen leven want er is echt dat verlangen in mij. Dus klungel ik, verberg ik, gedraag ik me als een verliefde puber, heb ik liefdesverdriet, reik ik opnieuw uit, kom ik weer thuis bij de kinderen en probeer ik het opnieuw. De eerste afspraakjes zijn een soort onhandige misbaksels.

Maar vandaag bak ik ze weer met verve. Ik kan het. Ik ben al zoveel momenten verder. Voor een spits draai ik mijn hand niet meer om, voor een stapel pannenkoeken evenmin. We vieren nu ons feestje, ik bak, zij smullen en net zoals toen bij mijn moeder, zijn de laatsten voor mij.
Met die dates van mij zal het ook wel goed komen.


geplaatst door Mea - 4814 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl