Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 6 december 2013

Op m'n bek gaan II

Het gekke is, ook al weet je hoe het in elkaar zit, dan toch, elke keer, op het moment surprême, kon-ik-het-niet-geloven. En dus weer op m’n bek. Wat gebeurt er dan? Dan stuitte ik op grenzen, op buitenkant, op poses, en goh, wat voelde ik elke keer veel emotie, een enorme verbijstering en ook een soort boosheid. In dat telkens weer niet kunnen delen van direct beleven. En nu, na jaren, ga ik het dan eindelijk leren daar beter mee om te gaan, overigens, zonder iets van m’n gevoel in te leveren. Integendeel. Het is juist in dat gevoel, in dat steeds doorvoelen. Daarin wordt het allemaal verteld. In dat steeds weer onbeschermde open zijn. Ja, dat laatste is en blijft gek. Want bij de meeste mensen gaan dan juist de deurtjes dicht. Als je op je bek gaat. In een soort automatische zelfbescherming. Vermoedelijk is dat ook precies die geslotenheid waar ik tegenaan loop. Die beschermingsgordel van dingen afsluiten of dingen filteren, waardoor mensen elkaar niet meer echt toelaten. En precies dat afsluiten, dat lukte bij mij gewoon niet. Dat is geen keuze of verdienste. Nee, er was blijkbaar iets wat dat op kon vangen, waardoor die deurtjes open konden blijven. Ja, dat voelde ik ergens wel. Ik kòn, al zou ik willen, het ook niet verzachten of wegmoffelen. Of achter een muurtje gaan zitten. Of me verschuilen achter verklaringen van dingen. Moet ik denken aan die vriendin. Als ze pijn heeft in de schouder van de stress, gaat ze praten over meridianen enzo. Nee, roep ik dan, gewoon jij, naakt, zonder verklaring, zonder muur, gewoon jij, gewoon wegzakken in het zijn, gewoon verstaan wat het zegt, in zijn eigen taal. Maar ze had denk ik een kader nodig om dingen in te kunnen begrijpen. Een gevoel van in de greep hebben. Het onheil afwenden. Oei, dan denk ik ook weer aan mijn vader. Die kon er ook wat van. Voor hem was alles chemisch. Kon niet eens gewoon naar een wolk kijken.

Ja, nu kan ik dat allemaal zeggen. Omdat ik het beter kan plaatsen. Maar als kind heb je werkelijk geen idee. Dan is het alleen maar op je bek, vol, open, de armen wijd. Onbeschermd, zonder begrip, zonder inzicht. De wereld boem naar binnen. En elke klap weer even hard. In dat telkens weer niet kunnen delen van direct beleven. Maar gelukkig, het zijn nu andere tijden en begrijp ik het beter. Trouwens, begrijpen is het eigenlijk niet. Het is meer een soort verstaan. Dat is toch wat anders. Begrijpen heeft iets van grijpen, beheersen, in kaders zetten. Verstaan is meer: wat zich toont, zich ontsluit zonder het geweld van een begripsconcept. Verstaan is dan wat zomaar komt en binnen waait. Daarom begrijpen de meeste mensen denk ik liever. Dat is veiliger. Maar voor mij, in al die klappen leerde ik verstaan. Dat gebeurde niet alleen in persoonlijke ontmoetingen. Ook in confrontatie met hoe de maatschappij eruit ziet. Wat mensen daarin belangrijk vinden. Maar, uiteindelijk het belangrijkste toch in persoonlijke ontmoetingen. En dan in het bijzonder in al die dates. En natuurlijk ook die reacties op m’n blogs. Zoals de keer dat ik mijn geschoktheid deel dat volgens de statistieken het merendeel van de vrouwen abortus overwegen als ze zwanger zijn van een kind met het syndroom van Down. En vervolgens de verontwaardiging zich op mij richt. Misschien ook omdat ik verwees naar een daaronder liggend mensbeeld. Sommigen vragen ook geïnteresseerd naar mijn medicatie. Zegt ook wel wat. Ze tonen hun geraaktheid, maar delen niet wat ze werkelijk voelen. Ik denk dat ik soms wel de grenzen overschrijd van wat de mensen willen horen.


geplaatst door Parlante - 5423 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl