Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 28 januari 2014

Open en bloot tot het einde

Zonder verlies van die kinderlijke openheid. Dat is mooi. Daar ben ik trots op. Ik blijf wel hetzelfde voelen, maar kan er beter mee omgaan, kan beter de praktische grenzen van mensen accepteren. In dat niet open zijn, dat niet onmiddellijk kunnen delen. Behalve als ze als hulpverlener werkzaam zijn, dat blijft altijd moeilijk. Vooral als het mensen zijn die stil staan in hun status, hun positie, en in ongelijkwaardigheid zich tot hun patiënten verhouden, juist zonder die kinderlijke openheid. En dan vanuit een of ander analytisch concept de ontwapende en kwetsbare medemens benaderen. Dat voelt voor mij hetzelfde als dierenmishandeling. Het raakt een enorme open zenuw. Ik heb er al over geschreven. Maar in gewone ontmoetingen gaat het al beter, die grenzen accepteren. Al blijft toch altijd die naiviteit. Die schok, elke keer weer, in elke contact. Altijd toch weer dat moment van verbijstering. Als wat ik zie en voel, ik niet onmiddellijk kan delen en zo vaak op muren stuit.

Onmiddellijk delen. Ja, is dat niet het meest natuurlijk wat bestaat? Iemand zien en voelen en dan ook onmiddellijk uiten. Om precies te zijn: zo snel, ik heb het al gezegd. Er zit niet eens een beslissingsmoment tussen. En dat gaat dan bij die ander net zo. Dus zonder buitenkant. In twijfel, angsten, alles. Alles direct open delen. En dan met name ook wat ons ten diepste raakt in leven, maar helaas veelal heel diep onder water blijft. Dat is de dood, het onbegrijpelijk verscheiden. Wat ons allen eens ten deel valt. Wat onvermijdelijk is. Niet weg te denken. Wat onverbiddelijk over ons heen komt. En wat we niet begrijpen. Wat ons ten diepste altijd onrust geeft. In het licht waarvan ons hele doen en laten staat. Juist in dat heftig bezig zijn, dat doen, omwille van het krijgen van een plek, een thuis, maar ook steeds weer in perspectief van verlating, eenzaamheid, vergetelheid. We voelen het, doorleven het daarin. Eeuwige vergetelheid. De dood. Waarin ons arm in arm staan met onszelf zal breken. Waarin dat ‘er zijn’, dat steeds weer onszelf aantreffen, wat toch zo onvervreemdbaar lijkt, uiteindelijk zijn einde vindt. De slaap komt dan over ons, voor eeuwig.

O, ja, in dat licht zijn er nogal wat noodverbanden gelegd om die dood onschadelijk te maken. Reïncarnatie, geloof in een hiernamaals, een scheppende god, ga zo maar door. Maar dat is alles in een soort paniek, vanuit een blinde vlek. Omdat men iets over het hoofd zag. Wat al te dicht zit op onszelf. Wat als verlangen al lang in ons ligt, en in al haar eenvoud juist wèl de dood kan overstijgen. Dat is weer dat onmiddellijk delen. Niet meer angstig voor elkaar. Geen schaamte. Niet meer in de kramp van ‘wat zullen de mensen wel niet zeggen’. Maar open, volledig open. In die ontmoeting. Ik ontmoet iemand. Die mij iets doet. En dan. Pats. Ik heb het al gezegd. Is al gebeurd voor ik kan denken. Want hèt spreekt. Niet ik. Net als op die gitaar. Mijn handen vinden hun weg. Ook hier: hèt speelt. Niet ik. Echt contact. Er zit geen vel meer tussen. We zijn letterlijk deelgenoot. We lèven dat. Er is een samen in alles. Er is niet eerst een ik en daar is de ander. Nee, we worden geboren in elkaar. We overstijgen zo de dood. De dood die stond voor eenzaamheid. Afscheid. Maar dat is niet meer. Tot op het laatste samen zijn. En dus nooit sterven. Geen moment ben ik geworpen in mijn eenzaam zelf. Zoals een kind ongeneeslijk ziek is, hand in hand is met haar moeder en langzaam wegzakt uit het leven. Tot op het allerlaatst gewoon nog bij haar is. En zo het sterven overstijgt.


geplaatst door Parlante - 4798 keer gelezen

beoordeeld 2.53/5 (19 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl