Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 27 februari 2014

In love (I)

Vroeger hoefde er maar een leuk meisje naar me te glimlachen en ik ging voor de bijl. Als er nu een leuke mevrouw lieftallig naar me glimlacht, kijk ik over mijn schouder of er niet iemand achter me staat voor wie de glimlach bedoeld is. Moi? Weet je het zeker? Ik maak een grimas en verdomd, het momentum is alweer voorbij. Hoe komt dat toch, dat we 'op een zekere leeftijd' niet zo snel meer verliefd worden? Ik gooi het in de groep, we zijn immers in relatietherapie hier op M4M.

Laat ik alleen voor mezelf spreken. Vroeger ging het me makkelijk af. Begin jaren tachtig, zo rond mijn 25ste, zat ik enkele jaren in between vaste relaties. Die periode kenmerkte zich door een groot aantal verliefdheden, mijn wilde periode zeg maar. Net als tijdens de middelbare school kon een achteloos gebaar, een mysterieus oogcontact, een toevallige aanraking de trigger zijn voor een kwijlende blik mijnerzijds. Er was geen houden aan. Blijkbaar verkeerden alle neurotransmitters continu in opperste staat van verrukking, alsof ze een feestje vierden met mij als jubilaris. De meeste crushes bleven onbeantwoord – het object van adoratie wist van niets of zag me niet staan – maar bij sommigen was het wederzijds en gloorde een gelukkig leven, daar geloofde ik heilig in, ook al duurde het verbond nooit erg lang. Ik zal ze echter nooit vergeten.

Het begon met C., een Française met gitzwart haar à la Mireille Mathieu. Ik ontmoette haar aan de Bretonse kust en een paar dagen liepen we met elkaar op. Eigenlijk was het hinkelen. Ze had namelijk maar één been. Op de plek van het andere been zat een waardeloze prothese. Zelfs voor die tijd en voor Franse begrippen hadden ze er wat beters van moeten maken. Het zag eruit als een soort looprek. De vraag wat we met dat been zouden doen als we intiemer waren geworden, heeft lang door mijn hoofd gespookt. BH-sluitingen leveren soms een probleem op, maar een been ontkoppelen op het moment suprême leek me een regelrechte uitdaging.
Ik was op doorreis, dus moest verder. Maar de ontmoeting leidde maandenlang tot een levendige correspondentie (altijd bewaard!) over Sartre en de zinloosheid van het bestaan. Bijna aan de vooravond van mijn vertrek naar Bretagne voor een hereniging met mijn zielsverwant, ontving ik een brief die eindigde met de mededeling dat ze ging samenwonen met "l'homme de ma vie". Waar die op dat moment vandaan kwam, was me een raadsel, maar haar bestaan was ineens niet meer zo zinloos.

Het mijne wel, maar gelukkig was daar F., die op de vleeswarenafdeling van de Albert Hein werkte. Ze overhandigde me zo enthousiast de grillworst dat ik soms drie keer per dag boodschappen ging doen om haar te zien. Ik bestelde telkens vleeswaren, er was niet tegenop te eten, het meeste verdween na een week ongeopend en beschimmeld in de prullenbak. Dat ze op de vleeswarenafdeling werkte was opmerkelijk, want nadat we eindelijk afgesproken hadden om na werktijd "iets te doen", vertelde ze dat ze een Jehovah's getuige was. De dagelijkse omgang met bloeddoorlopen biefstukken was blijkbaar geen probleem. Ik vond haar sowieso een a-typische Jehova's getuige. Ze zag eruit als een Dolly Dot (type Patty), wat mij meteen genas van mijn vooroordelen omtrent uiterlijk en innerlijk.
Omdat seks voor het huwelijk er niet in zat, zat het huwelijk er ook niet in (ja kom op, ik ben niet gek). Verder ging ze best ver, vond ik, in het uitwisselen van lichaamssappen. Ik vermoedde dat ze op de rand van excommunicatie verkeerde toen ze met mij omging, en dat ze zeker buitengesloten zou worden als het langer geduurd zou hebben.
Dat ik moeiteloos de stap van Sartre naar Jehova maakte, verwondert me achteraf, maar ach, zoals gezegd, ik zat in mijn wilde periode, het kwam me aanwaaien en ik waaide alle kanten op.

Zo ook met G., een klein mollig punkertje, met rood getoupeerd haar en een Duitse tongval. Telkens werden we als laatsten op vrijdagavond op de klanken van Come back and stay van Paul Young uit de plaatselijke discotheek geveegd. Ze stuiterde van plezier en daar ging ik weer. Jeetje, wat ben jij leuk, dacht ik. Ze was bijna twee koppen kleiner dan ik, hetgeen tot onhandige manoeuvres leidde. Bij die vrijdagavonden bleef het overigens. Na de disco kletsten we een uurtje, proefden elkaars tongval en tschüss, tot volgende week. Tot ze er niet was op een avond, en die week daarna niet, et cetera. Nooit meer teruggezien. Stond ik buiten in de kou... in de regen... moederziel alleen... Come back and stay te neuriën.

Maar love is a battlefield en op de dansvloer ontmoet je nog eens iemand: A. Ze was tien jaar ouder dan ik, met haren zo fijn en dun dat je haar schedel kon zien. Alles aan haar was fijn en dun, als ik haar omarmde leek het alsof ik een skelet vasthield, het rammelde aan alle kanten. Dat klinkt niet aantrekkelijk, maar ik vond haar schitterend en lag aan haar voeten. En ze danste onweerstaanbaar goed. Wat ze in mij zag, begreep ik eerst niet, maar later des te meer toen ik hoorde dat ze samenwoonde met een potige, stekelharige, onvruchtbare man en twee heel grote dobermannpinchers. Op de avonden dat hij zijn kaartavondje met z'n vrienden had, ging A. met een vriendin naar de disco. Ze wilde hem al snel in de steek laten om met mij een gezin te stichten, want haar eierstokken rammelden net zo hard als haar ribben. Daar had ik op de dansvloer nooit over nagedacht, dus het kwam er niet van. Gelukkig maar, want haar man was niet het type dat het zou tolereren als er iemand aan zijn vrouw zat te friemelen. En met die twee honden erbij had ik het waarschijnlijk niet overleefd.

Wie was er nog meer? O ja, B. Ze kwam uit een heel ander milieu dan ik, woonde in de beste wijk van de stad in een kast van een huis, haar vader deed iets hoogs bij een multinational. Een goede partij en esthetisch gezien bovendien een aanwinst, echt een stuk. Ze was 19 en al een dame, maar ik kon erg om haar droge humor lachen, en ze schreef me lieve briefjes die ik net zo lief beantwoordde.
Dat ze een minder verfijnde kant had, kwam aan het licht toen ze bij mij thuis langskwam en haar beste vriendin op de bank aantrof. Het was niet wat het leek, zeg ik er meteen bij. Het was in die tijd een zoete inval bij mij thuis. Tegenwoordig gaat alles op afspraak en moeten agenda's lang van tevoren gevuld worden, in die dagen liepen we gewoon bij elkaar in en uit.
B. had die vriendin ooit geïntroduceerd en ze bleek net als ik een fan van David Bowie. Ze kwam haar laatste aanwinst – Let's dance – laten zien en samen zaten we daar verrukt naar te luisteren toen B. not amused door het keukenraam naar binnen gluurde. Ze had ongetwijfeld een keurige opvoeding genoten, maar bleek een arsenaal aan schuttingtaal paraat te hebben waar je u tegen zegt (later ontdekte ik dat zo'n vocabulaire in die kringen volstrekt normaal was). Waar ik het gore lef vandaan haalde om achter haar rug met haar vriendin af te spreken. Ze schold me helemaal verrot en dreigde me zwart te maken bij iedereen die me kende. Lijmpogingen hielpen niets, jammer genoeg, want ik was zeer op haar gesteld, helemaal toen ze over zo veel onvermoede talenten bleek te beschikken. Niettemin, exit B.

Over David Bowie gesproken, en passant keek ik in de discotheek op afstand verlekkerd naar een jongen die heel erg zijn best om op David Bowie te lijken. Hij had nota bene hetzelfde vampierengebit. Er was kortom, niet veel voor nodig om mij verliefd te laten worden. Tot overmaat van ramp dagdroomde ik over de moeder van een vriendinnetje, omdat ze elke keer een knuffel gaf als ik bij hen over de vloer kwam. Ik weet niet wat me bezielde.
Als je al deze liefdes (niet echt 100 %-matches volgens de M4M-criteria) zo op een rijtje ziet, lijkt het een rariteitenkabinet waar geen constante factor in te ontdekken valt, behalve dan dat ze stuk voor stuk lief, grappig, aardig en leuk waren en om soms onverklaarbare redenen mij leuk vonden.
Maar goed, those were the days, ik ontmoette mijn ex, met wie ik uiteindelijk kinderen kreeg en ik werd een brave huisvader. En nu dertig jaar later, zit ik weer in between vaste relaties (hoewel... dat moeten we nog afwachten), en vraag ik me af wat er is veranderd. Waarom gaat het bij mij zo moeizaam: verliefd worden op een lieve, grappige, aardige en leuke vrouw?

<wordt binnenkort vervolgd, ik verwacht bezoek>


geplaatst door Pringle - 7110 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl