Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 9 mei 2014

Love in the family

Elk weekend ga ik op bezoek bij mijn moeder. Elk weekend hetzelfde ritueel. Drie soorten gebak. Life is all about choices.

"Welke wil je hebben?"
"Een puddingbroodje, lekker."
"Ik heb ook een appelpunt met noten, hoor."
"Puddingbroodje is goed."
"Of deze tompoes? Van de echte bakker."
"Nee, puddingbroodje is prima."
"Ik heb trouwens ook gevulde koeken, hele lekkere."
"Ma, ik heb al gezegd: puddingbroodje."
"Weet je het zeker?"
Grrrr. Uiteindelijk maakt het niks uit wat ik kies, want de restanten krijg ik mee naar huis, inclusief reep chocola en een bus Pringles voor de kinderen. Je accepteert het omdat het je moeder is. Maar in andere gevallen...

Stel, je hebt op M4M net een persoonlijk berichtje de deur uit gedaan naar een leukerd, en ineens pop-upt een virtuele assistente met headset op je scherm.
"Uitstekende keuze. Maar mag ik je even attenderen op onze andere kandidaten?"
"Moet dat?"
"Deze bijvoorbeeld. Heeft rood haar, vind je toch zo leuk?"
"Ja, maar ik heb net ..."
"Of deze: heel creatief. Net wat voor jou."
"Ik weet het, maar ..."
"Nummertje 1388 dan? Sportief type."
"Ja, hartstikke leuk, zie ik ook wel, maar..."
"Of hier: iemand die veel lacht, ik zie een match."
"Ik probeer je uit te leggen dat ik..."
"Deze is van de harmonie."
"Van de fanfare?"
"Nee, in de zin van harmonieus."
"Hou ik van, maar..."
"O, wacht even, nieuw lid, komt net binnen, is nog fris en fruitig zullen we maar zeggen. Past precies bij je profiel."
"Maar ik heb net een mail verstuurd!!!"
"Oké, zeg dat dan. In dat geval: veel dateplezier."
Nou moe! Om gek van te worden.

De gebakkeuze is niet het enige ritueel bij mijn moeder. Het eerste halfuur krijg ik dezelfde verhalen van een week eerder te horen. Het spookt in het appartementencomplex: die heeft een hekel aan die, die is ziek, en die ligt op sterven, maar van roddelen houdt ze niet. En dat ze een dagje ouder wordt, laat ze me om de tien minuten weten. Ik concentreer me op het puddingbroodje.
Mijn moeder is 86, woont zelfstandig in een appartement aan een parkje in Apeldoorn. Als ik met de trein aankom, wandel ik van het station in één rechte lijn door de Hoofdstraat naar de woning van mijn moeder. Dat is mijn ritueel.
Apeldoorn is een stad van niks, het is niet eens een stad, 't is een dorp. Het is de treurigheid ten top. Je zou er niet dood gevonden willen worden, zeggen ze dan. Dat zeg ik ook, en dat mag ik zeggen want ik ben er geboren en getogen. Daarom hou ik van Apeldoorn. Van de treurigheid, de nikserigheid, de lamlendigheid. Het uitgaansgebied hebben ze heel chic het Caterplein gedoopt, met een C. Met een K was toepasselijker geweest omdat je bij de eerste aanblik à la minute een kater hebt. Je hoeft je niet eens een stuk in de kraag te zuipen, 't gaat vanzelf. Planologisch en architectonisch is het centrum de laatste decennia verkracht met de ene miskleun na de andere. Als er al een welstandscommissie is, bestaat die uit louter fröbelaars en nitwits. Zeg nou zelf, je stapt uit de trein en aanschouwt het meest sfeerloze stationsplein van Nederland. Een soort drooggevallen vijver. Alle leven is eruit verdwenen.

Sorry, dat moest er even uit. Ik vind die zogenaamde stadssaneringen (meer slopen dan renoveren) jammer, omdat ze de herinnering aan mijn jeugd vertroebelen. Mijn zorgeloze, onbekommerde, ongedwongen jeugd.

Tot die ene dag in mei.

Ik was veertien. 's Nachts werd ik wakker van het geschreeuw van mijn ouders. Deuren sloegen harder dicht dan normaal. Dat was nieuw, ruzie in de tent, ik wist niet wat er aan de hand was. Dat bleek de volgende ochtend toen mijn moeder met twee koffers en mijn jongere broertje in een auto stapte. Er zat een man achter het stuur die ik nooit had gezien.
Mijn vader zat voor zich uit te staren in zijn stoel. Dit had hij niet zien aankomen. En ik al helemaal niet. Ik snapte er niks van.
Mijn moeder bleek al tien jaar een verhouding met een andere man te hebben. Nooit iets van gemerkt. Ja, achteraf herken je dingen. Die anonieme bos rozen op haar verjaardagen bijvoorbeeld. En we hadden een hele rare telefoon. Die ging soms maar één keer over. Mijn moeder moest dan plotseling "even een boodschap doen". Een uur later was ze terug. Ze kwam altijd terug.
Alleen deze keer duurde het langer: een paar weken. Wat de bedoeling ook was geweest, het feest ging niet door. Als een aangereden kat lag ze op de bank. Dat deze affaire ons leven zou veranderen, was overduidelijk.
De mislukte noorderzon-actie van mijn moeder veroorzaakte een posttraumatische stressstoornis in het gezin. Mijn oudere zus woonde binnen een paar maanden samen met haar schoolvriendje. Mijn vader ging de bloemetjes buiten zetten, omdat hij daar nu recht op meende te hebben. En ik stortte me op een sportieve hobby, waardoor ik vaak van huis was en bij gastgezinnen sliep. En als ik thuis was, wilde ik weg. Dan zwierf ik 't liefst met vrienden door de stad. Om van zuid in het centrum te komen, moest ik langs het station. De handbediende spoorbomen waren meestal dicht, maar dankzij een lange donkere voetgangerstunnel kon je onder het spoor door. Kwam je uit die tunnel, dan wist je als tiener: hier begint het echte leven. Het stadsleven. Apeldoorn was toen nog een bruisende stad.

Een verwarrende periode brak aan, niet in 't minst omdat wat onherstelbaar beschadigd leek wonderwel gerenoveerd werd. Mijn moeder leefde zich nog meer dan anders uit op het huishouden en de zorg voor mijn vader, mijn broertje en ik (als ik er was). Hoe mijn ouders het geschonden vertrouwen hersteld hebben, weet ik niet. Van gedogen naar het beste ervan maken waarschijnlijk. Maar ze zijn nooit meer samen op vakantie geweest.
Het normale leven keerde geleidelijk terug. Alsof er niets was gebeurd. Verjaardagen werden weer gevierd met de bekende familie-, vrienden- en kennissenclub. Praten, discussiëren, lachen, roken, drinken met mijn vader als middelpunt, en mijn moeder hapjes en drankjes serverend. Net zo gezellig als altijd. Tijd heelt echt niet alle wonden, maar de hechtingen lossen soms naadloos op. Een buitenstaander zag er niets van.
Ik deed mijn eerste ervaringen op in de liefde en het drong al snel tot me door hoe dit mijn ouders kon overkomen.

Het antwoord op de vraag wat er precies gebeurd is in die paar weken, heb ik nooit gekregen. Wie was die man? Waar zijn ze geweest? Waar wilden ze naartoe? Wat was het plan? Waarom ging het niet door? En waarom zijn mijn ouders nooit gescheiden? Ik heb er nooit naar gevraagd en zal er nooit naar vragen. Mijn vader is allang overleden en bij mijn moeder moet het pijnlijke herinneringen naar boven halen, waarom zou ik die oprakelen? En de mooie herinneringen die aan het drama voorafgingen, zijn voor haarzelf. De herinneringen aan de geheime ontmoetingen – die ongetwijfeld teder, liefdevol en hartstochtelijk waren – zijn het enige wat exclusief van haar is. En die gun ik haar van harte, omdat haar leven sindsdien bestond uit zorgen, zorgen, zorgen, geven, geven, geven, nooit iets voor zichzelf, altijd alles voor een ander. Alsof ze boete deed.
Antwoorden hoef ik niet, ik snap het wel. Mijn moeder was gewoon hartstikke verliefd. En dan gebeuren zulke dingen. Sterk spul hoor, l'amour.

Moederdag dus. Ik ga naar mijn moeder zoals ik elke week naar mijn moeder ga. Stationsplein. Hoofdstraat. Drie soorten gebak. Maar deze keer gaat het anders. Ik heb een bos rozen meegenomen en niet ontbeten.
"Welke wil je hebben?"
"Dat aardbeiencakeje graag."
"Ik heb ook een heerlijke appelflap."
"Geef die dan maar."
"Of heb je liever deze tompoes, met slagroom."
"Ja goed idee, neem ik die."
"Weet je het zeker? Wil niet liever een verse gevulde koek, van het bakkertje?"
"Die doe ik er gewoon bij."
"Ja, moet je doen, geniet ervan."
"Weet je wat ma, ik eet ze allemaal op: aardbeiencake, appelflap, tompoes, gevulde koek. 't Is moederdag, nietwaar?"
"Oh, gekke jongen toch!"

----

Muziekje erbij voor alle moeders op M4M:
http://www.youtube.com/watch?v=n3PXLFJAnv8


geplaatst door Pringle - 6249 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl