Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 18 mei 2014

The Big Five

 

The Big Five

Een aantal jaren geleden heb ik aan een middenkaderfunctie geroken. Wegens geraniumgerechtigde leeftijden kwamen wat relaxte baantjes vrij . Omdat de klassen bomvoller werden en ik de leerlingen bij diverse lessen onder de tv moest parkeren, leek het me heerlijk om een aantal uren per dag mijn hoge receptieschoenen ( pumps waar vrouwen een moord voor doen, maar waar je niet op kunt lopen ) uit te schoppen, mijn benen ongegeneerd op de uitgetrokken, bovenste la van mijn bureau te installeren en onder het mom van in- opperste- concentratie- beleid- bedenken, mijn ogen te sluiten zonder dat ondertussen een lokaal verbouwd werd.

De hoeveelheid aanmeldingen overtrof elke verwachting. Totaal uitgebluste docenten die een waar paradijs zouden zijn voor wetenschappers die de toestand van schijn-dood onderzoeken, kregen een schittering in hun ogen en flansten, grotendeels gelogen, sollicitatiebrieven in elkaar.Als ze alle eigenschappen zouden bezitten die ze zichzelf daarin toedichtten, zouden hun lessen nooit zo’n treurnis geweest zijn.

De directie besloot dat alle kandidaten, een stuk of twintig, een weekend ‘op cursus ’ moesten, om vertrouwd te raken met een aantal relevante aspecten van het Middle Management. We werden verwacht in een riant all- inclusive- resort in de duinen. Eerst ging de directie er een paar dagen heen om te onderzoeken of het wel voldeed aan onze hoge standaard en toen besloot zij dat ze ook het bewuste weekend mee zou gaan, zodat ze ons kon observeren, want tenslotte was het daar gratis culinair genieten en volgieten op kosten van Zoetermeer.

Op dag 1 stond ‘ snel en doelbewust beslissen ’ op de agenda. Je mocht een partner- in-crime kiezen, want ook samenwerken is belangrijk bij zo’n functie. Mijn lollige geschiedenisbuddy en ik sloten meteen een pact om elkaar door deze dagen heen te slepen. De voorgelegde situatie was een eitje, ervaring zat: ‘ Stel, je bent op weg naar een feestje. Het is donker en je rijdt in de polder. Jij hebt aangeboden de drank mee te nemen. Die ligt op de achterbank. ( Ja, de zinnen zijn voornamelijk enkelvoudig; waarschijnlijk wordt er op intelligentieniveau niet zoveel verwacht van een middenkaderfunctionaris ) Opeens doen de lichten van je auto het niet meer. Verder rijden is onmogelijk.Wat doe je? Zijn er vragen?’ Aangezien mijn buddy van bier hield en ik van rode wijn, leek het ons verstandig te vragen wat voor drank we precies vervoerden. Dat viel verkeerd. Omdat we toch een goede beurt wilden maken, bedachten we razendsnel een practisch antwoord: ‘ We kruipen op de achterbank en nemen een neut. Hebben we trouwens een flessenopener of een kurkentrekker bij ons?’ De cursusleider werd een beetje radeloos. Het juiste antwoord bleek te zijn dat je uitstapt, naar de voorkant van de auto loopt en een tijdje naar de uitgedoofde lichten staart. Dat vonden wij in die donkere situatie veel te riskant: voor je het weet word je van je sokken gereden. Tenslotte hebben we geen lichtgevende kleding aan; dat recht is voorbehouden aan een heel ander deel van de bevolking. Daarna moesten we een conclusie trekken. Die van ons was eenduidig: ‘ Middenkaderfunctionarissen moeten in staat zijn levensgevaarlijke, ondoordachte beslissingen te nemen die nergens toe leiden.’ Voor straf moesten we de volgende dag naar de cursus ‘ Geweldloze, emphatische communicatie’.

Omdat je ook be-trouw-baar hoort te zijn ( getrouwd, want dat schept vertrouwen of verloofd, want dan ben je duidelijk betrouw-baar, alweer een minpunt voor mij overigens, want ik was net na mijn scheiding in de roekeloze staat van het ‘ wat –dondert-het – ff- afreageren ’, ging een geitenwollensokkentype een referaat houden over ‘ Echt-genieten met echtgenoten ’. Dat niet iedereen zijn stelling had begrepen, werd me ’s nachts duidelijk toen een verdwaalde collega op mijn kamerdeur klopte. Hij had het koppelteken bij het verkeerde woord ondergebracht: echt-genoten was hardnekkig opgeslagen in zijn lange- of korte termijngeheugen.

Natuurlijk werden we ook doodgegooid met kerntyperingstesten. We moesten een top-drie maken van onze ‘ Big Five’ met duidelijke voorbeelden/argumenten. Aangezien we allebei in Afrika op safari geweest waren, was dat een makkie. Mijn buddy zette de leeuw meteen op nummer 1, omdat zo’n beest vijftig ejaculaties per dag kan krijgen en ik koos voor de olifant, omdat ik het wonderbaarlijk vind dat een beest in staat is om met zijn neus hapjes in zijn mond te proppen. Hoewel er niets in te brengen was tegen onze argumenten, waren we ook voor dit onderdeel gezakt.

De laatste dag was doorslaggevend. Een middenkaderfunctionaris hoort taalvaardig te zijn. Hoppa, daar lag mijn kans. Leiders horen woorden te gebruiken die totaal nietszeggend zijn, maar waarmee ze indrukwekkende zinnen kunnen bouwen en op elke vraag een overdonderend antwoord kunnen geven. De opponent met de bek vol tanden achterlaten. Mijn specialiteit. De eerste vraag was een dooddoener: ‘ Wat antwoord je op de vraag wat er met een niet-adequaat functionerende collega moet gebeuren? ’ Dat is beginnersniveau, toch? Mijn antwoord: ‘ Ik vrees dat zij aan handelingsverlegenheid lijdt, maar helaas is reaffectie na al die jaren geen optie meer, zodat het starten van een uitwateringskanaalprocedure me de enige mogelijkheid lijkt ’ , deed de cursusleider zenuwachtig naar een woordenboek grijpen, maar ik scoorde wel 10 punten. Mijn antwoord op de tweede vraag bracht hem al helemaal van zijn wankele stuk: ‘ Waarom denk je dat je een geschikte teamleider bent? ’ Ik knalde er meteen: ‘Bonus dux, bonum reddit militem’ uit. Die was voorlopig klaar met zijn impertinente vragen; had hij maar een klassieke opleiding moeten volgen, dan had hij niet zo’n lullige cursus moeten geven om in zijn onderhoud te voorzien. De laatste vraag was zijn genadeslag: ‘ Heb je nog een nieuw ideeën waardoor de school zich kan onderscheiden van andere scholen in de regio? ’ Ik opperde het opzetten van een PMS-centrum. Omdat we zoveel vrouwen in de leiding hebben, dacht hij dat een centrum betrof voor pre-of postmenstruele syndromen. Ook een prima plan overigens, maar helaas voor hem betekent het ‘ Psycho-Medisch-Sociaal Centrum, een leerlingenfaciliteit.

Mijn buddy en ik staan nog steeds al jaren tevreden voor de klas. We zijn niet geselecteerd. We hebben beiden geen flauw idee waarom ze ons niet gekozen hebben.

Cheyenne


geplaatst door Cheyenne - 5352 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl