Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 10 juni 2014

De eerste man in mijn levenů

Ik loop met hem door de zaal. Hij…is mijn vader. Mijn vader is een prins in mijn ogen. Nog steeds statig gekleed in overhemd met stropdas en colbert. Met het oog voor als hij dementeert heb geleerd hoe ik stropdassen moet knopen. Nog steeds een knappe man om te zien ondanks zijn smoezelige overhemd van het eten wat hij knoeit. Zijn wandelstok, horloge en zijn ring als enige attributen van status. En wij (zijn 3 dochters en 2 zonen) weten, zonder dat het ooit uitgesproken is geweest dat ook wij zijn sieraden zijn. We komen dan ook altijd gepoetst en gesoigneerd bij hem aan. Trots stelt hij me voor aan de medebewoners van het Indische verzorgingshuis als ‘zijn dochter’. En ik grap dan: “Dat hebben ze jou wijs gemaakt.” Waarop hij dan begint te grijnzen. Ik mag dat soort grappen maken omdat ik 100 % weet dat ik zijn dochter ben. De medebewoners kijken en zwaaien naar me, hun blikken op mij geworpen en kennelijk doe ik hun denken aan lang vervlogen tijden. De tijden van hun jeugd, de balroom jurken en toen ze er nog uitzagen als filmsterren. Zo zijn ze nu nog. Sommigen chique en anderen chique geweest. Wij Oost-Indische meisjes, geboren met het bloed van kokend lava en de donkere ogen van de sambal vermengd met de Hollandse kaas en melk. Koffiemelk kleurige meisjes.

Het is een gezellige boel daar in Huize Raffy. De vrouwen (ondanks hun hoge leeftijd) nog altijd koket en de heren nog altijd openlijk gecharmeerd van vrouwelijk schoon. De Jappen oorlog en Bersiap overleefd en achter zich gelaten maar de herinneringen komen langzaam weer naar boven als onoverkomelijke ‘pay back time’.

Om mijn pappie vechten wij meiden, al lachend om de status van : ik ben zijn lievelingsdochter. Paps was altijd al gek op vrouwen geweest. Een notoire rokken jager. Je kon wel altijd met hem lachen en echt serieus nam hij het leven nooit. Het zal voor mijn moeder ook niet makkelijk geweest zijn en de verantwoordelijkheid van opvoeding schoof hij op haar af. Maar heren vaders, het is mijn vader aan wie ik heb durven vragen wat nou voorspel was. En hij, die me zonder gene uitlegde hoe ‘dat’ in zijn werk ging. Hij was gek op mijn moeder en nog steeds, ook al zijn ze jaren gescheiden. Hij eert haar als de moeder van zijn kinderen. En zij (mijn moeder) als een van ons bij pap langs gaat, duwt ze ons een bord met zijn lievelingseten in onze hand voor hem. Zo…dat haar man er geen weet van heeft (jawel hoor, hij weet het wel).

Ik besef pas heel “laat” dat mijn vader een peiler is in mijn beeld van wat ik van een man wil. Het zal niet makkelijk zijn. Gevoelsmatig wordt ik tussen ambitie van moeders kant en spelen van vaders kant heen en weer geslingerd en probeer er balans in te vinden. Beiden zijn essentieel in mij. Zie daar maar eens een passende man bij te vinden. Pap vraagt tijdens mijn huwelijk : “Is hij een beetje goede minnaar?” En ik lijd aan het correcte antwoorden syndroom:”Natuurlijk pap, en mocht dat niet zo zijn, dan leer ik hem dat wel.” Hij grijnst. Nu vraagt hij:” Hoe is het met je vriend?” En mijn antwoord luidt:”Welke van de twee ?” Pappie begint smakelijk te lachen. En soms als we ruzie hebben, kwakt hij ook eens uit: “Het wordt tijd dat je een man neemt! Anders doe ik je in de uitverkoop!” En ik gil:”Ik sta al in de uitverkoop!” Weet dan wel dat iedereen een waarschuwing krijgt als je als man in mijn buurt komt. Alleen als IK met een man aan kom zetten, respecteert hij mijn keuze. Adviseert me…(alsof ik naar hem luister)…. Ondertussen duw ik hem wel in bad en geef zijn ondergoed. Ik maak voor mijn vader ruzie bij de verzorging over waar de hiaten liggen. Daarna koop ik bloemen voor hun uit respect voor hun inzet en liefdevolle zorg.

Liefde…dat zit er genoeg in zijn hart. Verantwoordelijkheid, daar heeft hij een broertje dood aan. Dat was mijn moeder…zij deed de andere helft. Naar het gezicht van mijn moeder, met mijn vader als voorbeeld ben ik geschapen.

Een Indische man schreef mij. Op de een of andere manier blijven deze Oost -Indische mannen altijd Indische jongens. Alsof hun jeugd nooit voorbij gaat. Als antwoord op zijn bericht, bezocht ik zijn profiel. Ik schreef hem dat zijn profiel wel erg op de mijne leek alsof we uit hetzelfde nest kwamen. Gelijk als broer en zus. En hij verwonderde zich ook waar dat gevoel van herkenning vandaan kwam. Hij probeerde me nog over te halen, zoals broers doen. En ik ben een goeie zus… Standvastig zeg ik: “ Nee.” Indische jongens…doen mij denken aan mijn zoon, mijn broer en mijn vader. Van elk één, is genoeg.

Mannen….ik denk niet dat de frequentie of hoeveelheid van jullie aanwezigheid van belang is. Maar wel de juiste timing. Een vrouw is capabel om zichzelf helemaal te dragen. Maar als ze roept: Dán moet je er zijn. Waag het niet om met smoesjes aan te komen! Je verliest credits bij haar in de vorm van respect en vrijheid. En dat ga je merken! Dan staat opeens je koffer bij de deur…. Maar voordat dat gebeurd weet dan dat je echt veel credits hebt verloren. Zo’n besluit gaat nooit over 1 nacht ijs.

Als antwoord of liefde alleen niet genoeg is? Liefde maakt veel bruggen, maar soms is de brug wel eens te lang. Dan breekt het lijntje en is de liefde op.

Ik wens jullie een fijne vaderdag.


geplaatst door Shirley - 5770 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl