Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 22 juni 2014

The missing link

The missing link

‘ Als ik het patroon van je trui mag natekenen, geef ik je ondertussen een gratis sessie.’ Het woord ' gratis ’ heeft een hypnotiserend effect op me, dus ik trok gretig het wankele, plastic stoeltje naar me toe, nam plaats en keek haar verwachtingsvol aan.

Mijn vader , toch niet de eerste, maar wel de beste, had me ooit een intrigerend verhaal verteld over een onverklaarbare gebeurtenis in de Tweede Wereldoorlog. Hij was met een vriend ondergedoken op een boerderij. Tijdens een inktzwarte nacht in het najaar had de boer bericht gekregen dat Duitse patrouilles de omgeving uitkamden. Mijn vader en zijn vriend stormden op goed geluk – ze kenden de omgeving niet- een omgeploegde akker in. Na een meter of 50 knalden ze tegen een barrière op. Ze probeerden er links en rechts omheen te gaan, maar hij was net zo eindeloos als de Chinese muur. Instinctief lieten ze zich plat op de grond vallen. Tien meter verder doemden lichten op in het donker: de Duitse patrouille. Toen ze na een uur voorzichtig overeind krabbelden, was er geen obstakel te bekennen. Beschermengel? ‘ There are more things in heaven and earth, Horatio..’

Ook mijn moeder geloofde heilig dat er meer was. Toen ik na een zware operatie krimpend van de pijn bijkwam – ik ben allergisch voor pijnstillers – hield een verpleegster een balkje met daarop de cijfers van 1 tot en met 10 voor mijn getergde ogen. Ze wees steeds een getal aan om de ernst van mijn leed te bepalen. ‘ Meer ’, kreunde ik bij elk streepje. ( Ik kreun dat ook onder fijnere omstandigheden ) ‘ Er is niet meer,’ antwoordde ze. Ik werd agressief. Alsof zo’n stom stukje waaibomenhout kon bepalen waar mijn grens lag. Toen ik na een tijdje serieus overwoog om mijn kop keihard tegen mijn bedstijl te bonken om een comateuze toestand op te wekken, sloeg mijn moeder 10 kilometer verderop dubbel van de pijn voorover van het bankstel af. Ik heb daarna uren zorgeloos kunnen geslapen. ‘ ... then are dreamt of in your philosophy.’ Koppel hier een Indische schoonmoeder aan met verhalen over guna-guna en je begrijpt waar mijn fascinatie met ‘ meer ’ haar oorsprong vindt.

Ze tekende rustig mijn patroontje na. ‘ Je trui is net zo gecompliceerd als je gevoelsleven,’ merkte ze op. ‘ Het is tijd voor een man in je leven - waarschijnlijk had ze de onthoudingshysterie in mijn ogen gezien - en die is op weg. Een drummer met donker haar en groene ogen. Hij is linkshandig.’ Haar ogen boorden zich in de mijne: ‘ Creativiteit moet gevoed worden met creativiteit.’ Ze wapperde met haar hand en ik kon vertrekken.

Mijn vriendin en ik waren een dagje aan het alternatieven; een soort mentale APK-keuring na een naargeestige tijd. Checken of of het daarboven nog naar behoren functioneerde. We wilden zoveel mogelijk onderdelen laten controleren, dus we hadden een aardig onverantwoord bedrag uit de muur gerukt. Ik observeerde stiekem alle mannelijke beursgangers, want misschien zwierf mijn drummende prins daar rond, waardoor ik tegen een mevrouw opbotste. ‘ Wilt u strijken?’ vroeg ze opgewekt. Door het woord alleen al raken echte vrouwen vervroegd in de overgang, dus ik staarde haar dreigend aan. Niet uit het veld geslagen, bood ze me triomfantelijk een strijkbout aan. De enige bout die ik op dat moment in mijn handen wilde hebben, was de mij beloofde, groenogige schattebout, dus het onding kletterde tegen de betonnen vloer. Zo’n vrouwonvriendelijk attribuut zit niet zo gecompiceerd in elkaar als mijn gevoelsleven, stelde ik vast toen ik de schade opnam, maar zelf Dali zou er geen wastekening meer mee hebben kunnen maken.

Mijn vriendin was ondertussen verder geschuifeld- kennelijk wilde ze even niet met mij geassocieerd worden- en had plaats genomen bij een handlezer. Als er handen uit de mouwen gestoken moeten worden, komen bij mij een paar zeer functionele, Zeeuwse kolenschoppen tevoorschijn waar menig bouwvakker jaloers op kan zijn, dus die meneer kon zijn hart ophalen.‘ Je hebt een apenhand!’ schreeuwde hij extatisch. Hij kwam nog net niet klaar. ‘ Kan het wat subtieler,’ beet ik hem nijdig toe, want misschien was mijn donkerharige wel binnen gehoorsafstand en dan wil je niet meteen te boek staan als een of andere freak. Ik bleek links een Simiaanlijn te hebben. Maar 1% van de bevolking is daar de trotse bezitter van. Apen hebben die in beide handen. Ik was maar ternauwernood aan een bestaan in de bomen ontsnapt. Om me gerust te stellen zei hij dat dit soort mensen of gek is, of hoogbegaafd of artistiek. Omdat de Mensa-intelligentie al uitgedeeld was in de familie, voordat ik verwekt werd en ik niet het label gek opgespeld wilde krijgen, koos ik voor artistiek. De energie van mijn hart is door deze lijn gefuseerd met de energie in mijn hoofd, zodat ik een intens mens ben. ‘ Past prima bij een drummer,’ dacht ik blij, ‘ dat is waarschijnlijk ook geen ingetogen, bedeesde, levensmoeie trut.’ Hij begon mijn vingers in onmogelijke bochten te draaien. Ook aan de stand van mijn duim bleek het een en ander te mankeren. Zeer opponeerbaar en flexibel, net als bij de ... Je snapt het al. Wetenschappers kunnen hun zoektocht opgeven, want de missing link woont gewoon in Nederland.

Ontmoedigd stelde ik voor om iets ongevaarlijks en ontspannends te doen. In elk geval iets wat mijn ego geen knauw kon geven. Voetreflexie. Lekker een beetje in een tuinstoel hangen, terwijl iemand je onderdanen masseert. Mijn voeten corresponderen qua omvang perfect met mijn handen, dus ik zou alweer iemand gelukkig maken. Ik lag net een beetje weg te doezelen, toen ik een verrukt kreetje hoorde. ‘Je hebt het syndroom van Morton; slechts 10% van de mensheid heeft zo’n teen, ’ kwetterde ze opgewekt. Toch mooi , 10%: ik zat duidelijk evolutionair in een stijgende lijn. Mijn tweede teen is langer dan mijn grote teen. Dat is typisch Grieks. In lang vervlogen tijden was het daar een schoonheidsideaal. ‘ En nu?’ vroeg ik hoopvol. ‘ Alleen maar lastig om ze in een paar pumps te persen,’ merkte ze laconiek op. ‘ Maar het Vrijheidsbeeld heeft ook zulke tenen.’ Waarschijnlijk wilde ze de pijn van zo’n afwijking wat verzachten. Ik zocht meteen op internet – ik was in het afkickstadium van mijn Wikipediaperiode- een close up van de pikkels van die godin. Een paar oerwoudmonsters sprongen in beeld, met inderdaad bovengenoemde tenen. Ze rustten comfortabel op een paar Birkenstocks uit de Hellenistische periode, schoeisel waar ik nog niet dood in gevonden wil worden. Dan probeer ik liever met een rol ducktape mijn Griekse voeten op z’n Japans te omzwachtelen, zodat ze in wat elegantere stappers passen. Ze gooide me nog het een en ander deprimerends voor de voeten, maar had waardering voor mijn kleine teen. Die kon ik onafhankelijk van de andere bewegen. ( Apen kunnen etc... ) Ik maakte me uit de voeten, voor de tenenleester nog meer parallellen tussen mij en bepaalde, populaire ingezetenen van Artis kon ontdekken. Ik begon me behoorlijk para-normaal te voelen.

Onderweg naar een aura-reader spotte ik een niet onappetijtelijke man met donker haar. Ik knoopte natuurlijk een praatje met hem aan. Vertelde het verhaal van de patronenpikster. Helaas waren zijn ogen blauw en kon hij voor geen meter drummen, maar hij bood spontaan aan om groene contactlenzen te nemen en lessen bij een muziekschool te volgen. Hoewel mijn hart huppelde als ik naar hem keek, nam ik- met tegenzin, dat wel – afscheid van hem. Dit was de zaak belazeren. Dat kon helaas niet de bedoeling zijn.

Ik had mijn make-up nog wat bijgewerkt, want mijn aura zou gefotografeerd worden. Gespannen wachtte ik tot het scherm op zou lichten. Aan mijn lijf mankeerde al zoveel, hopelijk was mijn geest in betere conditie. De kleur magenta sprong opdringerig in beeld. Hoopvol keek ik de fotograaf aan. Hij keek meewarig terug. Natuurlijk bleek het een vreemde hoofdkleur te zijn. Rusteloos, apart, creatief, intuïtief, onvoorspelbaar, allemaal eigenschappen waar een gezonde Hollander niet op zit te wachten. Die kwam aan. Ik werd er een beetje fatalistisch van. Gelukkig bleek de kleur ook te betekenen dat het einde van separatie voorbij zou zijn. Ik zou iemand ontmoeten. Een groene of violette man die mijn passie begreep en door zijn wijsheid, eigen creativiteit en levenslust perfect zou matchen. We zouden toppen bereiken, want beiden wilden we alleen maar diepe liefde ontvangen en schenken.Binnen no time sneed hij echter mijn optimistische opleving na dat laatste bericht de keel door. Er zat een scheurtje in mijn blauw, mijn gevoelsleven. Niet getreurd, dat kon de chakrahealster in het tentje naast hem-  waarschijnlijk zijn liefje - voor een prikkie herstellen. Ik had het gehad. De situatie was duidelijk: als ik een auto was geweest, was ik na de keuring linea recta naar de sloop verwezen.

Ik heb me innerlijk ver- en lichtelijk gescheurd naar het eerste het beste café gesleept. Zonder gewetensbezwaar een paar whiskys naar binnen gegooid, want fysiek en mentaal was ik toch al als wrak gecatalogiseerd / gediskwalificeerd.

Ik moet nodig mijn profiel bijstellen: margentakleurige vrouw met een klein scheurtje, redelijk functionerend in een afgeleide levensvorm en in het bezit van een paar vreemde, maar excellent functionerende voeten en handen zoekt groene of violetkleurige, donkerharige, linkshandige drummer met een creatieve en wijze geest om samen de pieken van de liefde te bestormen. Ik betwijfel het, maar hopelijk ben ik toch iemand zijn missing link. In elk geval hebben we, wie het ook is, één duidelijke match: onze gemeenschappelijke voorouders.

Cheyenne


geplaatst door Cheyenne - 6076 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl