Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 30 augustus 2014

Eet- versus horrordate

Mijn zoon mailde me twee weken terug een link van de site Eetdates.nl. “Nu ook voor 50plussers papa, misschien iets voor je?” Vooraf vijftig euro overmaken en daarna pas horen waar ik zou worden uitgenodigd voor het diner, tja, dat vraagt om wat nader onderzoek. Eerst de genoemde site bezocht. Die ziet er goed uit met hierop enkele krantenartikelen. Foto’s van mannen en vrouwen die inderdaad aan het eten zijn. Het staat in de krant, dus het is ‘waar’. Ik ga het avontuur aan en maak die gevraagde vijftig euro over. Als voorpret lees ik nog een artikel op de site. Een passage hieruit: “Voor wie graag nieuwe singles wil leren kennen, is er nu pop-up restaurant Eetdates. Een nieuw concept in Nederland dat lekker eten en drinken combineert met verrassende ontmoetingen op bijzondere locaties. (…) Met dit concept wil Eetdates voorkomen dat mensen eerst 103 horrordates moeten doorstaan. Bij ons heb je in ieder geval een leuke avond, ook als het geen match oplevert.”
‘Horrordates, wat zijn dat?’, vraag ik me af. Alhoewel hier niet expliciet wordt gezegd dat het met die figuurlijk bedoelde 103 horrordates om ‘internetdating’ gaat, proef ik dat er wel uit. Ik heb de dates die ik de afgelopen tien jaar heb gehad via datingsites niet geteld, maar het zijn er misschien wel honderd. Wellicht meer. De dates hebben verschillende malen een relatie of een vriendschap opgeleverd en in ieder geval bijna altijd een gezellige middag of avond, maar nooit iets dat ik onder de categorie ‘horror’ zou kunnen scharen. Nog los van het feit dat ik geen precieze definitie van ‘horrordate’ voorhanden heb. Kijk ik op interglot.com, dan zie ik als vertaling van ‘horror’: griezel; griezeltje; engerd; gruwel; verschrikking; iets wat afschuw opwekt; vervelend spook; spinnenkop; verfoeilijkheid; afschuw. Op andere sites lees ik: afgrijzen; walging; zielsangst; weerzin, en zo zullen er vast nog meer vertalingen te vinden zijn. Heb jij wel eens een wat je zou kunnen noemen ‘horrordate’ meegemaakt? Ik ben benieuwd, wellicht lees ik het hier in je reactie op deze blog.

‘Vervelend spook’ is wellicht de enige vertaling die in overdrachtelijke zin een of twee van mijn dates zouden kunnen typeren. Bijvoorbeeld die ene keer dat een iets te laat aan tafel aangeschoven dame nog voor haar kopje koffie geleegd was, herhaaldelijk geeuwde. En tot overmaat van ramp ook telkens haar gezicht afwendde (met slecht geblondeerd haar terwijl dat op haar profiel nog vuurrood was). Elders op het terras was er voor haar meer te zien, zo leek het. Het was mijn kortste date ooit, want na een kwartier heb ik beleefd aangeboden haar kopje koffie te betalen en een kordate punt te zetten achter ons ongenoeglijk samenzijn. Ze ging hiermee akkoord, zij het onder protest en vol onbegrip. ‘Ik had me zo verheugd op een gezellig avondje’, sputterde ze tegen. ‘Het is goed met je. Kijk voortaan iemand aan. Zit niet te geeuwen. Doe wat aan je lichaamstaal. Jij gaat nu naar huis. Ik drink mijn glas wijn nog op. Daarna betaal ik zoals gezegd alles. Dus ook jouw kop koffie. Ik wens je het beste. Gegroet.’ Mijn korte zinnen in ‘B1-taal’ nog verder verduidelijkend met een handgebaar richting exit terras. Het werkte, ze sjokte weg.
Deze date zal ook niet ‘erg’ genoeg zijn om in de categorie ‘horrordate’ te vallen, maar leuk was het niet, in tegenstelling tot bijna al mijn andere ontmoetingen. En dat brengt me terug bij de tweede belofte in het Eetdates-citaat: “Bij ons heb je in ieder geval een leuke avond, ook als het geen match oplevert”.

Ja, ik had een leuke avond met Eetdates. Wat ik van de andere deelnemers begreep, zij ook. Om halfacht ’s avonds werden we ontvangen bij de aanlegsteiger van de Rotterdamse watertaxi, mét een aperitief. Zeven vrouwen (een groepje van vier vriendinnen, nog twee vriendinnen en slechts één heldin die alleen kwam), drie mannen (ieder van de mannen kwam solo). Na een ijsbrekende vaartocht over de Maas, gingen we aan wal bij restaurant loungebar De Admiraliteit. Op tafel van deze sfeervolle horeca-gelegenheid, lagen als tafelindeling grote speelkaarten met onze voornamen erop. ‘Koningen’ voor de heren, ‘Dames’ voor de vrouwen. Opmerkelijk dat niettegenstaande het vrouwenoverschot, twee van de mannen naast elkaar ingedeeld waren. Het was tekenend voor de ‘ongedwongen’ opzet van Eetdates. Een opzet waarin de organisatrice zeker slaagde. Ze had kaartjes gemaakt, met per kaartje een beschrijving van iemand aan tafel, met voor ons een niet te dwingende opdracht om te achterhalen welke tafelgenoot bij welk kaartje hoort. Ietwat kinderlijk voor een stel vijftigplussers? Het werkte in ieder geval wel. Onder het genot van een viergangendiner vloog de avond voorbij.

Om een uur of één in de nacht had ik nog geen zin om naar huis te fietsen en vroeg ik wie er zin had in een afzakkertje. Uiteindelijk bleef voor het afzakken maar één enthousiaste dame over, uitgerekend de enige dame die op een datingsite staat, uitgerekend de enige heldin die alleen op Eetdates was afgekomen. Ik nam haar op de stang van mijn fiets…en hoe dat verder heel gezellig was (al kwamen we in een van de meest vage kroegen van Rotterdam terecht, het was zeker geen horrordate), lees je op Shirley’s vermakelijke blog ‘Zijn stalen ros’.

Moraal van het verhaal. Voor mij is het niet het één of het ander, is het niet daten via een site versus dating in groepsverband zoals Eetdates. Het kan beide heel leuk zijn. Dus ik ga enthousiast door op deze site én ben bij de volgende 50plus-Eetdates graag weer van de partij.


geplaatst door Yar - 5915 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl