Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 19 augustus 2014

Wat ben jij een ei

Drie vrienden door dik en dun, samen een hotelkamer aan de Costa Brava. Twee gaan er beneden aan de bar een biertje drinken, de derde - ik - heb meer zin om even aan de kamer te wennen. Ik ga het minibalkon op met uitzicht in een smal straatje op een tegenovergelegen hotel. En dan volgt een enorme verrassing als ik naar rechts kijk. Op het balkon naast me, een jonge dame van net geen twintig jaar. Ik kan haar bijna aanraken zo dichtbij. Grote diepbruine ogen vangen mijn ogen. Mijn mond valt open. Ze ontbloot haar tanden en ontvouwt daarmee een verpletterende glimlach. ‘Hola’, veel verder kom ik niet. ‘Me, Susana’, stamelt ze, met de wijsvinger op zichzelf gericht. ‘Me llamo Jan’, antwoord ik. Met een onhandig ‘See you later, adiós’ keer ik voorzichtig om op mijn eenpersoonsbalkon en ga in onze driepersoonskamer terug. Ik moest nog wennen aan mijn kamer, maar ik heb nu heel wat anders aan mijn hoofd. Ben ik gevangen in verlangen? Mijn vrienden die van de bar terugkomen, vertel ik over de balkonscène. Tijdens het avondeten - we hebben ouderwets volpensioen geboekt - zit zij met haar vader en moeder en haar jongere zusje enkele tafels verder. Dichtbij genoeg om oogcontact te hebben. Gedurende de week neemt het aantal contactmomenten toe. Haar gebrekkige Engels - zeg maar geen Engels - maakt het er niet gemakkelijker op. Maar waar een wil is, is een weg. Met mijn rudimentaire Spaans aangevuld met wat gebarentaal, komen we dan ook een heel eind. Overdag op het strand stamp ik het boekje ‘Wat en hoe in het Spaans’ in mijn hoofd.

De derde en vierde dag mogen we van haar ouders samen iets gaan drinken ’s avonds, op voorwaarde dat het zusje van zestien ook meegaat. Je voelt het natuurlijk al, dat (in het geheel niet oogstrelende) zusje doet er alles aan ervoor te zorgen dat het tussen Susana en Jan niet uitloopt op enige vorm van fysiek contact. Ik besluit tot een charme-offensief. Op de vijfde, haar laatste, dag in het hotel steek ik tijd en energie in gesprekken met haar vader en haar moeder. De vader taxi-chauffeur, die eigenlijk uitvinder had willen zijn en die ook al een ontwerp van een brug naar de koning heeft gestuurd. Hij wacht op antwoord van de koning. Om een en ander te visualiseren, schetst hij zijn ontwerp (vele jaren later heb ik wel eens gedacht, die man was geniaal, hij tekende toen al de Erasmusbrug voor me). Ik luister aandachtig toe. Dan de moeder. Die is huisvrouw en schilderes. Ze maakt op bestelling schilderijen. Boslandschappen met bambi’s? Een Spaanse zigeunervrouw met uitzinnige blik? Een vissersdorpje? Aan de lopende band komen ze in Barcelona uit haar atelier annex woon- en eetkamer. Ik leg een voor mij ongekende interesse aan de dag voor beider activiteiten. En vertel ook iets over mezelf. Ik voetbal, daar scoor je punten mee, in de tijd dat Johan Cruijff bij Barca voetbalt. Ik studeer, iets met perspectief, zijn ouders ook altijd gevoelig voor. Enzovoort. Het werpt zijn vruchten af. Susana en ik mogen ’s avonds alleen uit. Om halftien, na het avondeten, gaan we op pad, om halftwaalf moet ze zich weer melden. We voelen ons bevrijd en hand in hand slenteren we samen door de straten van Calella de Mar. We drinken een sangria op een terras op een sfeervol plein, waarna we nog vrolijker dan we al waren een wandeling maken op het twee kilometer lange strand. Het kan natuurlijk niet uitblijven, we zoenen elkaar, met de voeten door het zoele zeewater banjerend. Eindelijk.

Daarna, onder een van de palmbomen op het strand, voelen we ons iets beter beschut tegen allerlei ogen. We zoenen opnieuw, nu intenser. Mijn hand raakt haar gesmokte rode zomerjurk aan, heel voorzichtig min of meer per ongeluk ook haar borsten. Ik merk geen afwijzing, integendeel. Ik streel haar bruine armen, en haar ranke schouders waarover slechts de dunne bandjes van haar jurk lopen. En ik beroer nogmaals haar borsten, aan de buitenkant van de gesmokte zomerjurk wel te verstaan, nu wat bewuster. Plotseling zakt ze schokkend ineen, naar haar buik grijpend. Zo blijft ze, met haar knieën in het zand, en af en toe een snik voortbrengend, een paar minuten zitten. Ik zit inmiddels naast haar, mijn arm om haar heen gelegd. Ik ben geschrokken en vraag of ik haar pijn heb gedaan? Of is het de sangria? Wat is er aan de hand? Is ze plots ongesteld geworden, vraag ik me af, maar ik weet niet hoe dat in het Spaans is. Dat staat niet in mijn boekje ‘Wat en hoe in het Spaans’. Ik voel me onzeker en ik voel me schuldig. Zij bezweert me echter, dat alles goed is met haar. We zijn net op tijd terug in het hotel. Ik neem afscheid van het hele gezin en beloof volgend jaar in Barcelona op bezoek te komen.
Ik vertel het ‘voorval’ aan mijn vrienden. Die beginnen te lachen en noemen me een ‘onwetend watje’. ‘Dat snap je toch man, heb jij geen voorlichting gehad dan? Wat ben jij een ei’.

Een jaar later doe ik Barcelona aan, met een van de twee vrienden die er in Calella bij was. We boeken een hotel aan de Ramblas en brengen een dag later een bezoek aan haar adres. Onaangekondigd, want het was nog niet de tijd van de mobieltjes. Ik had haar adres, meer niet. We voelden ons zeker welkom, maar er ontstond wel enige vorm van paniek. Ene Thomas, werd onmiddellijk verzocht om naar huis te gaan. ‘Een studievriend. We waren samen aan een werkstuk bezig’, zo licht Susana toe. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben verschillende malen bij haar ouders gegeten, ’s middags en ’s avonds, waarbij er met name kabeljauw op het menu stond. In kroketten, in de soep, in het hoofdgerecht. Alleen het toetje was vrij van kabeljauw. Niet het zusje, maar de vriendin van Susana moest ons nu steeds vergezellen, enerzijds leuk voor mijn vriend, anderzijds opnieuw een doeltreffende chaperonne. Er bleef die paar dagen in Barcelona enige afstand tussen Susana en mij. Waarschijnlijk door de niet aanwezige Thomas. Twee jaar later ontving ik voor de laatste keer post van haar: een trouwkaart, een uitnodiging voor haar huwelijk met Thomas. Met de hand had zij erbij geschreven: ‘Met een innige omhelzing’.

Zevendertig jaar later. Ik ben net aangekomen in mijn hotel aan de Costa Brava. Ik stap mijn minibalkon op. Aan de overkant van het nauwe straatje een ander hotel. Onwillekeurig kijk ik naar rechts en zie een leeg balkon. Op mijn iPad start ik Facebook op. Susana, Barcelona, ik heb ook nog haar achternaam in mijn hoofd. Ik heb haar al snel gevonden. Ze is ouder geworden, maar de foto is toch zoals ik me haar herinner. Ik stuur haar een bericht en zeg haar dat ik morgenmiddag om vijf uur in het cafetaria van El Corte Ingles zal zijn. Op de tiende verdieping, waar we toen ook wat hebben gedronken. Of ze het leuk vindt, om dan zomaar een kop koffie met me te drinken? De volgende dag ben ik er, tegen mijn gewoonte in, iets te vroeg. Ik ga aan hetzelfde tafeltje zitten als toen. Best wel spannend vind ik het. Zou ze komen?

Klokslag vijf komt zij het cafetaria binnen en loopt regelrecht op het tafeltje af. We zijn even onhandig als toen en haar Engels is nog even slecht. Ik begrijp van haar dat ze nog altijd met Thomas getrouwd is, dat ze geen kinderen heeft en dat ze, na haar opleiding wis- en natuurkunde, lerares exacte vakken is geworden. Ze is wel driemaal tante geworden van haar zus. Haar vader en moeder leven nog en wonen nog steeds in hetzelfde huis. Ze zit niet echt op haar gemak, dat merk ik wel. Ze kijkt schichtig om zich heen, alsof er ieder moment iemand binnen zou kunnen komen. Plotseling staat ze, nog voordat er een halfuur om is, op en neemt ze afscheid. Ze kust me op beide wangen. ‘Zoals toen die ene avond op het strand, zo heb ik me nooit meer gevoeld’, fluistert ze in mijn oor. Ze geeft me een zoen op mijn mond, draait zich om en weg is ze. Ik kan een heimelijke glimlach niet onderdrukken. 'Wat ben ik een ei', denk ik dan, want een lach is hier geenszins op zijn plaats. 

 


geplaatst door Yar - 6592 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl