Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
vrijdag 9 januari 2015

Aantrekkelijk voor vrouwen

Ik zeg het maar ronduit en zonder schroom: ik ben aantrekkelijk voor vrouwen.

Niet dat ik knap ben, geen enkele vrouw kijkt om als ik langskom en in de supermarkt kijken ze alleen verstoord naar mij als ik bij de zuivel in de weg sta. Bovendien ben ik met mijn 164 cm wat aan de korte kant zal ik maar zeggen en dat willen vrouwen niet , vrouwen willen lange mannen en zelfs als ze kleiner zijn dan mijn persoontje willen ze nog langere mannen. En lange vrouwen willen al helemaal geen kleinere man. Waarom dat zo is weet ik niet, misschien is er onderzoek naar gedaan maar dat ken ik niet. Ze weten niet wat ze missen die lange vrouwen: misschien heeft een kleine man wel veel energie gestopt in andere dingen dan het maar ongecontroleerd doorgroeien en kan hij ze tot grotere hoogten tillen dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden.

Maar goed ik ben dus aantrekkelijk. Vrouwelijke collega’s gaan graag met mij op pad. We komen bij veel verschillende bedrijven en dus ook mensen over de vloer en soms zitten daar wat licht ontvlambare persoontjes bij. Met andere mannelijke collega’s wil dat wel eens tot wat ongemakkelijke situaties leiden. Bij mij, zo vertellen zij, is dat nooit het geval. Als ze met mij binnenkomen is binnen een paar minuten de sfeer goed, soms zelfs gemoedelijk en dat vinden ze uiteraard buitengewoon prettig. Of het een compliment is weet ik niet, misschien ben ik heel goed in het de-escaleren maar het is ook mogelijk dat die agressieve typetjes mij maar als een onbeduidend mannetje zien waarbij alle moeite om zelfs maar boos te worden verspilling is.

Maar er is meer: mijn collega’s praten ook graag met mij en dat is sinds het overlijden van mijn vrouw nog sterker geworden. Onderweg en op kantoor worden hele gesprekken gevoerd, soms wat gekeuvel maar ook een diepzinnig gesprek wordt niet geschuwd. Andersom praat ik ook graag met hen. Met mannelijke collega’s ook wel maar dat is toch anders. De mannen vragen wel eens aan mij hoe het gaat maar wachten het antwoord niet eens af en gaan vervolgens snel door naar het volgende onderwerp, bij voorkeur over het werk. De vrouwen vragen nooit hoe het gaat, ze schijnen het gewoon te weten. De afgelopen jaren had ik heus mijn moeilijke momenten maar liet dat nooit blijken, tenminste dat dacht ik. Dan lag er opeens een hand op je schouder en werd je vriendelijk verzocht om even koffie met ze te gaan drinken. Inmiddels weet ik, op de bedgewoontes na al scheelt het niet veel, bijna alles van hen en hun eventuele gezin. Zij overigens van mij ook.

Privé is het al niet anders.

Iedereen zal er wel iets in herkennen: direct na een sterfgeval wordt je bijna overlopen door bezorgde en goedwillende mensen met goede bedoelingen die overigens ook zeer oprecht zijn. Je weet dan eigenlijk al dat na ongeveer een jaar, misschien wat korter of langer, daar niet veel meer van over is. In mijn geval werkte het ook zo. Ik begrijp dat trouwens ook heel goed en heb er ook alle begrip voor. Maar ook nu na 5 jaar komen er nog altijd vrouwen over de vloer, buurvrouwen en vriendinnen van mijn vrouw. Hun mannen zie ik nooit: de eerste weken kwamen ze niet want stel je voor dat hij eens emotie ging tonen en daarna bleven ze ook weg. Hoe dat komt? Mannen willen het soort gesprekken kennelijk niet dat ik met hun vrouwen voer. Zodra ze erachter kwamen dat ik met een pot bier in de hand voetbal kijken alleen maar aardig vond tijdens een WK en niet bijna begon te kwijlen bij de aanblik van een volgens hen prachtige bolide waar ik slechts een vervoermiddel meende waar te nemen namen ze de benen: zo’n saaie sukkel, daar konden ze niets mee.

Maar hun vrouwen bleven en blijven komen, onthouden de belangrijke data zoals verjaardagen, de sterfdag etc. In het begin dacht ik dat hun komst vooral voortkwam uit een diepe bezorgdheid of ik het wel zou gaan redden als man alleen met twee dochters en misschien was dat ook wel zo. Al gauw kwamen ze erachter dat wij het wat dat betreft wel gingen redden en ze hadden dus eveneens voorgoed afscheid kunnen nemen. Ik ben ze er dankbaar voor dat ze blijven komen en heb regelmatig leuke, goede, grappige en diepgaande gesprekken met ze.

Een paar dagen geleden vroeg ik aan een van hen hoe het toch kwam dat ze ook na 5 jaar nog steeds de moeite nam om langs te komen. Ze keek mij lichtelijk verbaasd aan waarna ze opmerkte dat ze altijd graag bij ons langs was gekomen en dat ze toch bevriend was met mijn vrouw. Mijn vrouw was er dan weliswaar niet meer maar de vriendschap toch nog wel? Dit antwoord ontroerde mij, niet zozeer door wat ze zei maar meer de gedachte erachter dat een vriendschap overdraagbaar is. Alleen vrouwen kunnen op een dergelijke wijze naar vriendschap kijken, mannen kunnen dat niet volgens mij.

Maar goed, ik ben dus aantrekkelijk voor vrouwen en je zou zeggen dat ik daar heel gelukkig van moet worden. Helaas betreft die aantrekkelijkheid niet mijn goddelijke voorkomen of anderszins heerlijke manneneigenschappen want ze begeren mij niet en er wordt nooit geflirt!!

Gisteren vroeg ik aan een collega of ze daar een verklaring voor had.

Ze dacht even na en zei: weet je, je bent gewoon een veel te lieve man. Als we nu maar eens boos op je konden worden dan kunnen we misschien wat met jou.

Was ik maar wat minder…… Dan was ik misschien wat meer….


geplaatst door Warmte - 4849 keer gelezen

beoordeeld 3.67/5 (12 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl