Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 11 januari 2015

Insomnia

Enkele jaren geleden ging ik met twee collega’s naar de Rioja om daar wijn te kopen voor onze relaties. Zo’n reis ging nooit in een rechte lijn op het doel af. We vonden de reis namelijk minstens zo belangrijk als het doel. Het reisverhaal dat we jaarlijks bij de verpakking van de wijn voegden, scoorde steevast beter dan de wijn. Dat kan iets zeggen over de kwaliteit van het reisverhaal en evenzo over de klasse van de wijn. Zoals gezegd namen we niet de kortste weg, maar hadden we de eerste overnachting gepland dertig kilometer vanaf Nantes landinwaarts, op een voormalig wijnchateau aan de oevers van de Loire. Ik deed daar bijzondere inspiratie op, die ik echter niet in het voor onze relaties bestemde reisverslag kon verwerken.

In de omgeving van Nantes werd te veel goedkope Loire-wijn geproduceerd en verscheidene wijnboeren stopten met boeren en verkochten hun bezittingen. Nieuwe eigenaren startten er bijvoorbeeld een bead & breakfast. Zo was het ook gegaan bij de chambre d’hôtes van onze keuze. Na een vermoeiende dag van filerijden, draaiden we in de oktober-namiddagzon de statige oprijlaan van ons chateau op. We parkeerden de auto in het grint voor de dubbele deur. Een charmante dame van zo’n jaar of vijftig opende deze zware deuren en wenste ons van harte welkom. We voelden dat dit gemeend was. Dat kun je echt voelen. Het was geen Amerikaanse ‘how are you?’ zonder enige bedoeling dat die vraag ook beantwoord zou worden. Ze zag waarschijnlijk dat we nogal verhit en bezweet uit de auto stapten en vroeg ons hoe onze reis was geweest? Na ons antwoord, dat die beter zou hebben gekund, bood ze ons ter recuperatie een drankje van het huis aan. De koffers konden zometeen wel naar boven gesjouwd worden. Wij namen plaats op een gezellig zitje in de majestueuze hal. We zonken in het zachte fluweel van bij een landhuis passende stoelen. Onze gastvrouw was snel terug met ambachtelijk bereide limonade, met wat klontjes ijs erin en een schijfje limoen. De mooie brunette vroeg ons en passant of we ook van de door haar geboden table d’hote gebruik wilden maken. Met de cordiale ontvangst had zij ons hart binnen enkele minuten gestolen. Aangezien de liefde van de man ook door de maag gaat, gingen we heel graag op haar aanbod in. Tijd om onze rolkoffers uit de auto te halen. Tot onze teleurstelling was er inmiddels een man in de gang verschenen, ene Jean, die ons naar onze kamers bracht. Hij stond erop de koffers te versjouwen. De blauwe kamer was voor mij, een kamer met een kingsize bed erin, en op de hoek van de kamer een leeg ridderharnas dat me gezelschap hield. Mijn collega’s sliepen verder op de gang in de rode respectievelijk groene kamer. Ik brak mijn hoofd over genoemde Jean. Ook een jaar of vijftig, maar dit kon haar man niet zijn. De dame straalde een en al klasse uit. De man was verweerd door de zon, reuze aardig, hij kwam een tikkeltje serviel over. Die pasten niet bij elkaar; ik moet toegeven, mijn wens was wel de vader van deze gedachte. En ik moet ook toegeven, dat ik er in het verleden menig maal naast heb gezeten bij het inschatten van verhoudingen.

Aangeschoven aan de table d’hôte bleek allengs meer dat ik het ditmaal bij het rechte eind had. Mijn collega’s en ik waren op die oktoberdag klaarblijkelijk de enige gasten in het kasteel. Zij vroeg of wij er bezwaar tegen hadden dat zij die avond bij het diner aanschoof. ‘Avec plaisir’, klonk het in koor uit onze kelen. Jean rende af en aan met gerechten, die hij wellicht ook nog zelf had bereid ook. Onze gastvrouw beperkte zich tot het inschenken van de bijpassende wijnen. Ze liet ons witte en rode wijn van haar eigen domein drinken. Weliswaar was de voormalige wijngaard zo goed als geruimd (dat was een eis van de Franse staat bij het verkrijgen van staatssteun door de vertrekkende wijnboer, zo begreep ik, waarbij ik moet opmerken dat mijn Frans verre van vloeiend is), maar voor eigen gebruik waren er wat stokken blijven staan. Oude wijnstokken, waarvan Jean, ja opnieuw hij, een robijnrode fluweelzachte houtgerijpte wijn maakte. De witte was heel kruidig en fruitig en had ook extra karakter gekregen dankzij een eikenhouten vat. De avond was vloeibaar als de wijn en te snel voorbij. Mijn zoals gezegd niet vloeiende Frans stroomde ook steeds gemakkelijker uit mijn mond, alhoewel je achteraf vraagtekens kunt zetten bij de voor de ander begrijpelijkheid ervan. Dat het complimenten waren over haar wijn, zal wel goed zijn overgekomen. Dat deze steeds meer het karakter kregen van versluierde complimenten over haar schoonheid en charme, viel in ieder geval mijn collega’s op, zag ik aan hun heimelijke knipogen in mijn richting. Ik begaf me op het randje van het in deze setting toelaatbare door een vergelijking te durven trekken tussen de passie die ik in de dieprode wijn proefde en de gepassioneerdheid die ik de gastvrouw toedichtte. Of het allemaal goed overkwam, ik weet het niet, en misschien was het maar goed ook dat het niet allemaal letterlijk overkwam. Ik sprak in ieder geval beter Frans, dan de gastvrouw Nederlands, want dat sprak zij niet (door deze drogreden durf ik elke keer weer waar ook ter wereld met iedereen in diens taal een gesprek aan te gaan). Aan het eind van het diner wensten wij elkaar op gepaste wijze een goede nacht. Met haar vraag ‘hoe laat de heren morgenochtend wilden ontbijten’ bracht zij ons heel praktisch terug in de realiteit, dat we een bed & breakfast hadden geboekt.
Het was zonde om mijn tanden te poetsen, de smaak van de heerlijke wijnen hing nog aan mijn gehemelte. Na een verhaal te hebben gelezen in het boek dat me die reis vergezelde, De 25 mooiste verhalen van Roald Dahl, besloot ik toch mijn tanden te poetsen en me in te graven in het heerlijk riekende beddengoed, met de gedachte aan onze mooie gastvrouw die persoonlijk de wasverzachter zal hebben uitgekozen om vervolgens ene Jean haar was te laten doen. Het poetsen verhoedde het uiteraard niet dat de wijn zijn werk deed. Ik was al snel vertrokken. Nu is zo’n eerste slaap na enkele glazen wijn snel en vast, maar treedt er na enkele uren een omgekeerd effect op, althans bij mij is dat zo. Bij mij wordt de slaap dan licht en onrustig. Ik werd dan ook wakker van een licht geklop op mijn deur. Hoorde ik het nou goed? Er werd nogmaals licht op mijn deur geklopt, zij het iets gedecideerder. In eerste instantie geschrokken van de ijzeren man die ik in de hoek van mijn kamer kon ontwaren dankzij een dun streepje maanlicht dat door de zware velours gordijnen viel, had ik enkele seconden nodig om te beseffen waar ik precies was. Ik besloot mijn bed uit te gaan om open te doen. Het zou wel een collega zijn die minder goed tegen de wijn kon en om een paracetamol kwam vragen, of zoiets. Tot mijn grote verbazing stond er een vrouw op de gang. Het licht op de gang was uit, maar het was een brunette, met een lang wit katoenen nachthemd, zoveel was zeker. Het witte nachthemd liet geen twijfel bestaan over de eronder aanwezige vormen. Anders gezegd, het hemd viel precies goed. Met gedempte stem vroeg ze of ze mocht binnenkomen. ‘Papa fume une pipe’. Die eerste onzinnige en door ons als pubers dubbelzinnig uitgelegde zin van ‘Mon Cours Français’, was dan toch nog ergens goed voor geweest. Ik had die avond mijn beste Frans aangewend om tussen de regels door te charmeren. En zie daar het resultaat.
‘Avec plaisir’, liet ik haar weten. Enigszins verbouwereerd liet ik haar binnen. Het zal rond een uur of een geweest zijn die nacht. Ze wist duidelijk de weg in deze kamer, logisch. Ze schoof aan. Ik was er al snel achter dat zich onder dat lange witte nachthemd geen enkel kledingstuk bevond. We hadden geen tijd om te praten. Om een uur of vijf moet het geweest zijn dat ik uitgeput in een diepe slaap viel. Moe maar voldaan, zeer voldaan. Toen om acht uur de wekker ging, draaide ik me hoopvol om om haar te kunnen bekijken in het streepje daglicht dat binnenviel. Maar helaas, het bed aan die zijde was leeg. Had ik het allemaal gedroomd? Nee, het kussen was nog ingedeukt. Met de gordijnen opengetrokken, leverde mijn nadere onderzoek de vondst van twee lange bruine haren op het kussen op. Zo waren er nog enkele sporen die op mijn nachtelijke ‘close encounter’ duidden. Ik had met mijn collega’s, de een boekhouder en de ander hoofd personeelszaken, afgesproken om half negen te ontbijten en dat waren mannen van de klok. Ik daarentegen had als commerciële man nogal eens de neiging om meer uren in een dag te willen proppen dan een dag kon bevatten. Ik wilde de sfeer voor die dag niet op voorhand bederven en besloot om op tijd te komen die ochtend, triomfantelijk als ik me voelde. Ik sprong onder de douche om mijn sporen van slaapgebrek te verminderen.

Ik was net op tijd in de eetkamer, al waren mijn collega’s nog beter op tijd. Met schampere blik keken zij op hun horloge, toen ik de kamer binnenkwam, waarbij zij een vleug van teleurstelling niet konden onderdrukken nu ditmaal niets op mij viel aan te merken, de droogstoppels. Jean had het overvloedige ontbijt reeds geserveerd en nu kwam ook onze charmante gastvrouw de kamer binnen met vers geperste sinaasappelsap. Zij was net als de sap fris en fruitig, als na een nacht van acht uren slaap. Ik moet toegeven dat ik mijn hart in mijn keel voelde kloppen. Een vreemde situatie was het toch wel. Aan haar kon ik absoluut niet merken dat zich iets zou hebben voorgedaan tussen ons. Ze was even vriendelijk en charmant als de avond ervoor, geheel naturel. Om mijn ijs te breken, vroeg ik haar naar de foto’s die op de schouw stonden. De ene was van haar inmiddels overleden ouders, de ander van haar eeneiige tweelingzus. Ze reikte me de foto’s aan zodat ik deze beter kon bekijken. Aan de foto van haar ouders kon je zien dat zij van goede komaf was, wat me niet bevreemdde gezien het landgoed dat zij scheen te bezitten en gezien het feit dat zij het gewoon was om over een bediende te kunnen beschikken. Aan de foto van haar tweelingzus viel me direct op dat zij weliswaar op haar leek, maar toch anders was. Ze leek blind aan een oog en haar mond hing enigszins open, alsof deze verlamd was. Een eeneiige tweeling, de een de droom van elke man, de ander bij geboorte veroordeeld tot de schaduw. Ik kon mijn verwondering niet verbergen, het viel mijn gastvrouw op. Haar zus was een kwartier later ter wereld gekomen, legde de gastvrouw uit, maar die bevalling van haar zus verliep niet naar wens. Door zuurstofgebrek had zij een onherstelbare hersenbeschadiging opgelopen. Zij woonde ook op het kasteel en hielp Jean ’s avonds in de keuken. Daar genoot ze van want het gaf haar afleiding. Ze keek dan stiekem wel eens door het doorgeefluik naar de gasten. Dan had ze toch het gevoel erbij te horen. Haar zus beschikte over een nagenoeg normale motoriek en zou dus ook de gasten kunnen bedienen, maar dat deed ze slechts bij hoge uitzondering. Alhoewel geheel onterecht, had ze last van schaamte voor haar half verlamde gezicht. In de ochtend hielp ze overigens nooit in de keuken, want met de jaren was ze steeds slechter gaan slapen. De oorzaak van haar insomnia was door de heren medici tot op heden nog niet te achterhalen geweest. Mijn collega’s hadden zich ook ontfermd over beide foto’s en de erbij behorende verhalen. Vooral de foto van de zus ontlokte hun commentaar. Bot zoals mannen bot kunnen zijn en uiteraard in het Nederlands dus onverstaanbaar voor onze gastvrouw lieten zij elkaar weten ‘het daar zeker weten niet mee te kunnen’. ‘Heren, heren’, sprak ik mijn collega’s niet zonder oprechte felheid vermanend toe, ‘mag het met iets meer beschaving alsjeblieft? Enig respect kunnen jullie toch wel tonen. Jullie staan wel heel snel klaar met een oordeel. Beoordeel een boek niet aan de kaft. Schaam je’.

Ik had het boek gelezen en wist beter.

 


geplaatst door Yar - 5567 keer gelezen

beoordeeld 3.89/5 (18 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl