Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
donderdag 15 januari 2015

Who loves to lie with me?

 

De waarheid ligt in het midden. Zegt men. Toch ontkom ik niet aan de indruk dat de waarheid zich aan de randen van mijn belevingswereld ophoudt. Alsof ergens in het noorden, zuiden, westen of oosten de waarheid ligt. Of de ware wacht, om in date-termen te blijven.
Wat waar en niet waar is, is voor de bloggers op M4M een interessant fenomeen. Geregeld slingeren we onze pennenvruchten de wereld in en in hoeverre de fantasie daarbij een rol speelt, is niet bekend. De ik-persoon geeft zich weliswaar bloot en zal best overeenkomsten vertonen met de echte persoon, vooralsnog is dat iemand die zich achter een profiel met een nickname verschuilt. Soms zelfs zonder foto, wat van de auteur in kwestie een mystery guest maakt.
Ik heb weleens gelezen dat zonder foto op een datingsite staan niet automatisch betekent dat je wat te verbergen hebt. Helemaal mee eens, behalve dan dat je je gezicht te verbergen hebt natuurlijk (omdat je bijvoorbeeld al een relatie hebt). Een profiel is sowieso een zwakke afspiegeling van wat iemand te bieden heeft: de halve waarheid. De hele waarheid valt vervolgens in real life mee of tegen.
Dit ter inleiding op het volgende verhaal, dat is gebaseerd op waargebeurde historische (en hysterische) feiten. Ik zal het zo goed en zo kwaad als het gaat proberen na te vertellen.

 

De Winkel van Sinkel is een café-restaurant midden in het centrum van Utrecht. Het monumentale in neoclassicistische stijl opgetrokken pand is eind 19de eeuw begonnen als warenhuis van Anton Sinkel, heeft daarna bijna een eeuw dienst gedaan als bank- en graaigebouw, en sinds midden jaren 90 rinkelt er de kassa van de horeca. Vier Griekse zuilen in de vorm van vrouwenfiguren stutten de overkapping van het terras. Als man alleen kun je geen beter beschutte plek wensen. Met zicht op de Oude Gracht, links het stadhuis, recht tegenover de bibliotheek.
Het was een van die dagen: de zon verwarmde het terras, er heerste een aangename kalmte, de lucht was zwanger van onvoorziene gebeurtenissen. Ik had net bij boekhandel Broese Kemink ‘Daten voor dummies’ gekocht en dacht: kijken wat er gebeurt als ik dat pontificaal op een terras ga zitten lezen.
Ho! Dat is dus niet waar. Ik had een boek gekocht, maar een andere titel (de biografie van David Bowie). Ik vond ‘Daten voor dummies’ leuker voor het verhaal. Ik zeg het er maar even bij, voordat je denkt dat bloggers álles uit hun duim zuigen.
Ik bestelde een cappuccino en ging er eens goed voor zitten. Mensen kijken. Blikken kruisen elkaar, blijven soms hangen, je ziet elkaar en je ziet elkaar nooit weer. Spectatum veniunt, veniunt spectentur ut ipsae, het zou in gouden letters boven die zuilen aan de gevel gespijkerd moeten worden. Ze komen om te kijken, ze komen om bekeken te worden. (Het zou tevens héél goed het motto van M4M kunnen zijn.)


Hoe leuk het stadsleven ook is, het duurde niet lang of ik dagdroomde over de geneugten van het platteland: een hutje op de hei. Dat leek me wel wat. Een hond, een paar kippen, een vrouwelijke zielsverwant (niet per se in deze volgorde) en zo’n grote groene boom om relaxed in de schaduw te kunnen liggen.
Voor me ging een man zitten, ongeveer van mijn leeftijd. Hij keek onwennig om zich heen. En op zijn mobiel. Een serveerster vroeg wat hij wilde drinken. Hij wachtte op iemand en zou straks bestellen, zei hij. Vijf minuten later stond een vrouw met steil halflang blond haar bij zijn tafeltje. Ze leek een beetje op Cameron Diaz, om een indruk te geven. Zo’n type op wie het moeilijk is niet verliefd te worden als je ermee omgaat. Je weet wel: als ze lacht, lacht de wereld met haar mee.

Zij: “Jij moet Rob zijn.”
Hij: “……”
Zij: “Ik ben Barbara.”
Hij: “……”
Zij: “Ik herken je van de foto, je bent het.”
Hij: “Ik herken jou niet van de foto. Als jij Barbara bent, dan lijk je er in de verste verte niet op.”
Zij: “Nee, dat weet ik, toch ben ik echt degene met wie je al die tijd contact had. Ik wil niet dat mannen me op m’n uiterlijk beoordelen. Vandaar.”
Hij: “Ja sorry, dit moet ik even verwerken. Ik was benieuwd hoe je in het echt zou zijn en nu staat er ineens heel iemand anders.”
Zij: “Valt het soms tegen?”
Hij: “Nou, niet echt, nee, uiteraard niet, maar ik snap het niet.”
Zij: “Wat snap je niet?”
Hij: “Je bent veel jonger dan op de foto en dan in je profiel staat.”
Zij: “Die portretfoto is van m’n moeder toen ze 57 was.”
Hij: “Dat meen je niet. Hoe oud ben jij dan?”
Zij: “42.”
Hij: “Maar dan schelen we 15 jaar!”
Zij: “Is dat een probleem?”

Op dat moment kwam de serveerster de bestelling opnemen. Voor de statistieken: hij nam een koffie verkeerd, zij een muntthee. Ik begreep inmiddels dat ik met m’n neus boven op een eerste date zat. Ik zag de verwarring in zijn ogen. Aan de ene kant was hij er ingetuind, aan de andere kant zat hij te berekenen hoe erg dat was. Zij vond hem klaarblijkelijk leuk genoeg om mee af te spreken; ze wist wat ze zou aantreffen. En waarschijnlijk rekende ze erop dat hij haar dit leugentje om bestwil zou vergeven. Immers, welke man zou deze ‘tegenvaller’ kunnen weerstaan. Alsof je ineens met de leuke dochter van je buurvrouw aan het daten bent. En zij wil wel! Ik vroeg me ondertussen af waarom een knappe vrouw van 42 op een 15 jaar oudere man zou vallen. Wat had hij dat ik niet had?

 

Ik zal zo vertellen hoe dit in werkelijkheid afliep, maar op het broeierige terras liet ik mijn fantasie de vrije loop. Ik zag een Shakespeariaans drama voor me over de liefde, vol persoonsverwisselingen. Het eerste bedrijf hadden we net gehad. Het tweede kon beginnen. De conversatie ging verder.

Rob: “Ik vertrouwde het al niet.”
Barbara: “Hoezo?”
Rob: “Op een andere datingsite zag ik dezelfde foto, ook met dezelfde leeftijd: 57.”
Barbara: “…..”
Rob: “Mensen staan op meerdere datingsites, dat is niet zo raar, maar het profiel leek helemaal niet op dat van jou.”
Barbara: “Vreemd.”
Rob: “Ja, vond ik ook. Dus heb ik contact gelegd. Dat was eigenlijk heel leuk. Het klikte. En met haar heb ik ook afgesproken. Ze kan ieder moment hier zijn.”
Barbara: “Dat meen je niet.”

 

Nu stond de verwarring in haar ogen te lezen. Ze zat ongetwijfeld na te denken: wat was dit voor grap? Die andere vrouw lichtte de boel op, dat kon niet anders. Maar het voelde ook alsof zij door hem erin was geluisd. Waarom deze confrontatie?
Hij zat zich ondertussen te verkneukelen om zijn briljante move om met twee vrouwen tegelijk af te spreken.
Voor alles is een verklaring. Of Rob deze van tevoren had zien aankomen, is de vraag. Het derde bedrijf begon. Een vrouw met grijsblond opgestoken haar in een zwart Maison Scotch-jasje voegde zich bij hun tafeltje. Ze keek van Rob naar de jonge vrouw en vice versa. Beide vrouwen keken elkaar met grote ogen aan.

Barbara: “Mam, wat doe jij hier?”
Zij: “Bar, wat doe jij hier, zul je bedoelen.”
Rob: “Wat dacht je van: wat doen jullie hier? Moeder en dochter, het moet niet gekker worden.”
Zij: “Ik ben Ewa. Ik zou je hier op het terras ontmoeten. Jij bent Rob. Ik herken je van de foto.”
Rob: “Ik herken je vaag van de foto, je lijkt ouder.”
Barbara: “Mam, ik heb een date met Rob.”
Ewa: “Nee Bar, ik heb een date met Rob.”
Rob: “Welbeschouwd heb ik een date met jullie allebei. Ik heb jullie expres tegelijkertijd uitgenodigd, vanwege dezelfde foto op jullie profiel.”
Ewa: “Sjezus Bar, waarom gebruik je mijn foto? Waar slaat dat op?”
Barbara: “Ik val op oudere mannen. Als het op deze manier tot een ontmoeting komt, val ik voor die ander tenminste altijd mee. Je hoort zo vaak dat het andersom is. Komt er weer iemand aanzetten die er tien jaar ouder uitziet dan op de foto. Nou, kijk naar jezelf.”
Ewa: “Ik val op jongere mannen. Mannen zoeken altijd tien jaar jongere vrouwen op datingsites. Dacht je dat vrouwen geen tien jaar jongere man zouden willen? Ik zie er goed uit en ben het beu om benaderd te worden door 70-plussers. Zeg eens eerlijk Rob: ik zie er toch niet uit als 65?”
Rob: “Je ziet er fantastisch uit voor je leeftijd. Houden zo.”
Ewa: “Dank je!”
Rob: “Maar het is me duidelijk hoe de vork in de steel zit. Ik begrijp jullie allebei niet.”
Ewa: “Ach Rob, het is een spel zonder spelregels, dat hele daten. Profielen vertellen de halve waarheid. Je kunt je een ongeluk mailen, whappen en bellen, het draait uiteindelijk om de ontmoeting in real life. Je hebt geluk: je hebt het voor het zeggen. Wie kies je?”
Rob: “Eigenlijk wilde ik zeggen: terug naar af. Maar aangezien er geen spelregels zijn, kies ik voor een hutje op de hei, met een hond, een paar kippen en een zielsverwant. En een grote groene boom!”

 

Doek.

 

In werkelijkheid voerden Rob en Bar een geanimeerd gesprek op het terras toen ik achter hen kwam zitten. Ja natuurlijk, wat dacht je dan? Ik was aan het dagdromen en ik kan toch niet de verwarring in iemands ogen zien als ik achter hem of haar zit? Beetje opletten graag. En of ze Rob en Bar heten weet ik ook niet. Ze hebben zich niet voorgesteld aan mij. Ik weet alleen wat ik zag en hoorde. Ze was jonger dan hij, dat wel, maar een generatiekloof kon ik niet ontdekken. En ze kenden elkaar al langer, maakte ik op uit het gesprek. Af en toe ving ik flarden op. Ze hadden het over hun beider kinderen, de films die ze wilden zien, hun werk en de collega’s, de danslessen die zij volgde, de reis die hij binnenkort ging maken. Ze praatte met een grappig Oostblok-accent. De uu sprak ze uit als oe, wat tot hilarische spraakverwarringen leidde. Dan had ze het bijvoorbeeld over het kopen van een nieuwe auto, maar ja: “De hoer moet ook nog betaald worden.”
De koffie en muntthee werden vervangen door de Pinot Grigio. Ze hadden lol. Goh, leuk stel, dacht ik. Het klikte tussen die twee, maar ik kwam er niet achter of ze echt een stel waren. Friends of lovers? Bij het afscheid drukte ze hem vluchtig een kus op de wang, draaide zich om en ging op in de winkelende massa. Hij keek haar na tot ze uit het zicht was verdwenen en wandelde de andere kant op. Friends dus.

Tien meter. Toen bleef hij staan, draaide zich om en holde haar achterna. De mensen op straat weken uiteen om hem vrij baan te geven. In de verte zag je haar hem tegemoet rennen. Ook zij was blijkbaar omgekeerd. En als in een flashmob begon iedereen te dansen en te zingen: ‘Under the greenwood tree, who loves to lie with me?’

 

Sorry, dat laatste is natuurlijk niet gebeurd. Vanaf ‘Tien meter’ heb ik er weer bij verzonnen. Noem me pathetisch en naïef, maar ik wou nu eenmaal een happy end aan dit verhaal. Of happy ending, ook goed, als het maar happy is. Want ondanks leeftijdsverschillen, nepprofielen en miscommunicatie blijf ik geloven in amor vincit omnia. En dat is de waarheid en niets dan de waarheid.

------------------

Muziektip: Laura Marling zingt Under the greenwood tree
https://www.youtube.com/watch?v=qpEqv7DAPV4

 


geplaatst door Pringle - 5320 keer gelezen

beoordeeld 3.88/5 (26 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl