Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 11 februari 2015

Mad love

Naar aanleiding van mijn vorige blog over leeftijden en leeftijdsverschillen had ik tijdelijk mijn recente profielfoto vervangen door een foto van toen ik 40 was, 17 jaar jonger dan ik ben. Als je iemand voor de gek houdt, moet je het goed doen, was de gedachte. Nou mannen, dát kan ik jullie aanraden: het was een groot succes bij de vrouwtjes. Ja sorry dames, nu ga ik echt even los.

Normaal gesproken hou ik enige discretie in stand in de blogs. Maar ik vraag me af waarom. Ten aanzien van mezelf ben ik helemaal niet zo discreet. Op het schaamteloze af vertel ik gekscherend over m’n leven. Niet alleen over mijn privéleven, ook over mijn twijfels, verlangens en hoop. Wat maakt het uit, dacht ik, om op deze manier mijn profiel uit te bouwen met extra informatie. Dit ben ik, vooralsnog moet je het er maar mee doen. Er blijft genoeg untold, omdat het te intiem, te pijnlijk, of volkomen oninteressant is.

Door mijn fotoswitch steeg het aantal kijkers op mijn profiel explosief. In alle leeftijden. Van 27 tot 70, wat goed uitkwam want dat matcht aardig met mijn zoekcriterium. Ik geef toe: het is ruim gesteld, maar als ik afbaken met ‘min vijf en plus vijf jaar’, dan zal je net zien dat de leukste daar een jaartje onder of boven zit. Doe ik er een jaar bij, zal je net zien dat de leukste daar weer een jaartje onder of boven zit. Enzovoort, het is een heilloze weg. Dus: weg met die leeftijdsgrenzen! Peter Jan Rens is mijn lichtend voorbeeld. Als je aan de derde of vierde leg wil beginnen, kun je maar beter verse eitjes nemen. Of iemand als Anna Nicole Smith, die op 26-jarige leeftijd een 89-jarige miljardair trouwde (“He truly loves me and I love him for it”). Als je uit bent op een erfenis, kun je er niet jong genoeg op azen. Dan heb je er tenminste nog wat aan. Dat het bij Anna Nicole mislukte, soit, het gaat om het idee.

“Age is just a number”, mailde me een vrouw, en zo is het maar net. Je bent zo jong of oud als je je voelt. Volgens haar profiel was ze 40. Ze had me een interesseberichtje gestuurd, waarop ik reageerde met de mededeling dat die foto van mij niet klopte met m’n huidige leeftijd, grapje, zie blog. Dat gaf niks, antwoordde ze, want in werkelijkheid was ze zelf ook niet 40: “Mijn omgeving schat mij 35.” Kortom, ik mocht in m’n handen knijpen dat ik deze bonus vast in the pocket had.
Wat haar nummer dan wel was, wilde ze niet zeggen. Dat hoor je niet aan een vrouw te vragen, kreeg ik te horen. In ieder geval een stuk jonger dan jij, voegde ze er hi ha ho aan toe. In ieder geval een stuk ouder dan 40, dacht ik. Ik schatte haar 50. Gevalletje leeftijdshysterie.
Hoezo, hoor je de leeftijd niet aan een vrouw te vragen? Wat is daar op tegen? In welk tijdperk leef je dan? Als je je leeftijd niet wil vertellen, kun je die 55-pluskorting, AOW en gratis griepprik – allemaal leeftijdsgebonden – straks op je buik schrijven. Is dit wat de vrouwenemancipatie heeft opgeleverd? Weet je wat? Laten we dat stemrecht dan ook maar intrekken. Aletta Jacobs draait zich om in haar graf.
Als ik bij het allereerste contact nou zou vragen of je grote schaamlippen hebt. Oké, misschien heb je dan een punt. Hoewel... ik heb ze niet, eigenlijk is het een vrij normale vraag om iets te weten komen over een ander, waar je zelf niet over beschikt. Als je een aanvulling in je leven zoekt (en dat lees ik nogal eens in profielen), dan is er op het gebied van de genitaliën grote winst te boeken.
In haar profiel repte ze over eerlijkheid en vertrouwen.
Spuit elf.
Dát was haar nummer.

 

Zo, dat lucht op.

 

Mr. Janszen vergeleek zijn verblijf op M4M in zijn blog ‘Overgang’ treffend met een tussenstop op een vluchthaventerminal. Je hoopt op een dag samen met een zielsverwant een vliegtuig te pakken met bestemming noorderzon. Exit M4M. Er moet een keer een eind aan komen.
Ik vergelijk M4M zo langzamerhand met een open psychiatrische inrichting. Als een draaideurpatiënt laat ik me af en toe vrijwillig opnemen omdat het in real life niet wil lukken. Het was niet de bedoeling dat dat proces zich vaak zou herhalen, maar ’t is niet anders. Ik ben nog niet genezen. Als mensen vragen: “Sta jij op M4M?”, antwoord ik tegenwoordig met: “Nee, ik verblijf in M4M.”

Alle gekheid op een stokje. Op mijn achttiende moest ik in dienst. Dat wilde ik niet en ik had volgens mij een heel plausibele reden: ik vertik het een opleiding te volgen met als doelstelling mensen efficiënt over de kling te jagen. Veel meer woorden had ik niet nodig om mijn gewetensbezwaren toe te lichten. In mijn naïviteit dacht ik dat daarmee de kous af zou zijn. Stempel erop en ik ga ergens zakjes plakken.
Maar nee, zo makkelijk kwam ik er niet vanaf. Ik moest naar de psychiater. Tegenwoordig is dat een 'specialist voor psychische aandoeningen', maar ik vermoed dat dat veertig jaar geleden ook zo was. Voordat mijn echte leven goed en wel begonnen was, was ik al ingedeeld bij de psychische aandoeningen. Het was alleen nog even wachten op welke precies.
Om een idee te geven: de psychiater zag eruit als onze huidige Minister van Veiligheid en Justitie, Ivo Opstelten. Ik zie hem nog zitten, in zijn veel te grote leren fauteuil achter een veel te groot bureau. Hij gaf me geen hand, wees me waar ik moest gaan zitten, keek in een dossier, zweeg een paar minuten, keek me af en toe over zijn bril aan, sloeg het dossier dicht en begon in korte tijd zo'n honderd vragen op me af te vuren (!). Of ik romantisch was? Of ik bedplaste? Of ik weleens seks had gehad? Of ik verlegen was? Allemaal heel relevante vragen om erachter te komen waarom ik geen mensen wilde doden. Niks over mijn motieven om dienst te weigeren.
Wat er over mij gerapporteerd werd, weet ik niet, maar ik hoefde niet in dienst, hoefde geen vervangende dienstplicht te doen, kreeg zelfs geen S5, niks. Buitengewoon dienstplichtig was de conclusie, ofwel onbemiddelbaar om in date-termen te blijven.
Ik stelde mijn eigen diagnose: die man was knettergek, net als zijn opdrachtgever en het systeem dat ze vertegenwoordigden.

Het is nog redelijk goed gekomen tussen ons, dat wil zeggen: we hebben elkaar met rust gelaten. Ik heb zoals zovelen mijn eigen veilige omgeving gecreëerd, waarin je die andere wereld grotendeels op afstand houdt. En ondertussen blaas ik mijn partijtje mee. Met het ene been erin, en met het andere erbuiten. Heel soms voelt het als een spagaat. Dan knaagt dat gevoel dat je een buitenbeentje bent, dat je er niet bij hoort, dat je tekortschiet in een wereld die anderen volstrekt normaal lijken te vinden. Het is er altijd, diep verborgen, een smeulend vuurtje dat maar niet wil doven. Ik heb er geen last van, ik heb ermee leren leven. En ik heb gemerkt dat ik niet de enige ben.

Wat dat betreft is M4M een warm bad van gelijkgestemden. Als het begrip lotgenotencontact nog niet bestond, was het hier uitgevonden. Ik kan niet zeggen dat het me niks gebracht heeft, want dat heeft het wel en doet het nog steeds. Maar soms denk ik: doe ff normaal. Kijk, ik beschouw mezelf als volstrekt normaal, wat gek is, want wie is er nou volstrekt normaal? Zo zwart-wit is de wereld niet, heb ik na het bezoek aan die psychiater ontdekt. Bovendien: elke gek heeft zijn gebrek.
’t Is om gek van te worden.

------------------

Kijk- en luistertip:
https://www.youtube.com/watch?v=ODpNHSRf5tI

 


geplaatst door Pringle - 6931 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl