Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
donderdag 14 mei 2015

Einstein over relaties

Ik heb een fascinatie voor het begrip oneindigheid. Zo vind ik het een geweldig idee dat ons heelal, al aardig groot van zichzelf, nog iedere dag alsmaar verder uitdijt. Waarbij het fenomeen 'tijd' in wezen een menselijke misvatting schijnt te zijn. Zodat je je met recht kunt afvragen of dat heelal inderdaad iedere dag groter wordt. Want gisteren bestaat niet en dus gaat de vergelijking in omvang met de vorige dag eigenlijk niet op. 
Ook de oneindige getallenlijn in de wiskunde intrigeert me. Geen enkel getal zo groot of je kunt er nog wel 1 bij optellen. En dan hebben we ook nog eens de negatieve getallenlijn, zeg maar links van de 0. Aan die kant kan er altijd nog weer 1 van af. Waarbij er in zwaar-wetenschappelijke kringen de laatste tijd stemmen op schijnen te gaan die zeggen dat het grootste getal wel degelijk bestaat. Baanbrekende wijsgeren beweren dat de getallenlijn op zeker moment een punt bereikt waar je niet meer overheen kunt. Daar wordt als het ware de spreekwoordelijke wiskundige lichtsnelheid bereikt. Dat getal noemt een van die slimmeriken N[0]en het krankzinnige is dat N[0] zo groot is dat je het nooit kunt bereiken. Kijk, dat vind ik dus gewoon grappig.
De oneindigheid is te grotesk om met ons verstand te bevatten. Maar toch putten wij ons collectieve verstand moedwillig uit om het te begrijpen. Waarbij we dan ondertussen ook nog eens onvoorstelbare concepten creëren over imaginaire getallen. Zo rekenen wiskundigen zich suf met een getal dat overeenkomt met de wortel uit min 1, dat in beginsel natuurlijk niet kan bestaan, want een kwadraat is altijd plus. Ze noemen dat getal 'i' en blijken daar in de praktijk vervolgens erg handige dingen mee te kunnen doen in elektriciteitsleer of kwantummechanica. Aan de hand van rekenfoefjes met getallen die per definitie niet eens kunnen bestaan, beïnvloeden ze als het ware het verloop van de reële wereldgeschiedenis. Dat is toch bizar?
Maar het gekke is dat ik dat, ergens ver weg in de krochten van mijn intellect, uiteindelijk ook nog logisch vind. Want waarom zou een reëel getal als 8 wel bestaansrecht hebben? Wat is dat dan, een 8? Ik ben beslist geen genie, maar ik snap best dat geen enkel getal ergens op slaat en dat het desondanks wel een functie kan hebben. Het getal i is net zo werkelijk als de 8-en waarmee ik ooit slaagde voor wiskunde 1 en 2.
Tja, ik kan er niets aan doen: dit soort dingen vind ik dus lollig. Alleen heb ik er tegenwoordig niet meer zoveel tijd voor. Als drukbezette vrouw van middelbare leeftijd ben ik inmiddels genoodzaakt mijn wiskundige hobbyisme toe te passen op mijn dagelijkse leven, in-the-slipstream van thema's die ik daar zoal in tegenkom. Laat ik een willekeurig onderwerp nemen: relaties. Al geruime tijd een terugkerend thema in mijn programma van overdenkingen. Overigens en grappig genoeg: juist omdat ik er geen heb. Een imaginair thema in de realiteit van mijn leven dus eigenlijk. Mijn favoriete onderwerp is niet meer en niet minder dan de wortel uit min 1 van mijn bestaan.
Waar begint en waar eindigt een relatie bijvoorbeeld? Waaraan zou je het nulpunt, de aanvang van een relatie kunnen aflezen? Vanaf waar slaat de meter aan? En welk signaal zegt ons dat het voorbij is?
Eigenlijk begint het al, nog voordat de twee personen in kwestie elkaar ooit in levende lijve ontmoeten. Want of twee mensen uiteindelijk dat startpunt van een relatie bereiken, hangt voor een groot deel af van het verloop van hun bestaan daarvóór. De dingen die zij beiden daarin ondernemen, zijn van invloed op de kans of ze elkaar überhaupt ooit ergens op de tijdlijn zullen ontmoeten. En of het dan vervolgens gaat werken tussen die twee, hangt af van hun beider karaktervorming, hun eerder opgedane ervaringen, tijdens hun jeugd opgebouwde gevoeligheden en dat soort dingen. Als dat niet matcht, dan begint er helemaal niets. Met een beetje fantasie zou je kunnen beweren dat een relatie dus al begonnen is nog vóór de eerste ontmoeting. Op de getallenlijn links van 0, wiskundig uitgedrukt. En dat terwijl gisteren niet eens bestaat! Grappig toch? Ik word daar gewoon een beetje blij van. Ik heb eigenlijk al een relatie! Over een tijdje weet ik met wie.
Laten we even wat verder doorscrollen in de tijd. Eenmaal erkende relatiepartners vrijen, praten, lachen, relaxen, eten samen. Allemaal dingen die je ook kunt doen met iemand met wie je beslist geen relatie hebt. Aan de activiteiten van het stel kun je het startpunt dus niet aflezen. Het eerste seksuele verkeer vormt natuurlijk sowieso al geen teken om de tijdklok in te drukken. Hele generaties vóór ons bewaarden dit netjes tot vlak na de bruiloft, terwijl hun verloving al maanden eerder officieel werd aangekondigd. Andersom kan een verhitte seksuele uitspatting al voorbij zijn nog voordat de deelnemers goed en wel beseffen waar ze mee bezig waren.
Het moment waarop een contact verandert in een relatie is waarschijnlijk niet objectief vast te stellen. Het lijkt erop dat het aan de deelnemers zelf is om te bepalen wanneer het startschot klinkt. En dat is soms al ingewikkeld genoeg. Want het kan zo zijn dat jij dat startschot allang hebt gehoord, terwijl hij alleen nog maar aan het warmlopen was. Zo had een vriendin van mij een paar maanden een relatie met een man die zelf vond dat hij dat niet met haar had. Pas toen hij zei dat hij ermee wilde stoppen, had ze hem tuk. Want je kunt natuurlijk niet iets uitmaken wat niet aan stond. Wie van hen had er gelijk? Een relatie is een wederzijdse verbinding en die kan aan de ene kant eigenlijk niet vaster of losser zitten dan aan de andere kant. Je zou bijna gaan denken dat er meer dan twee mensen nodig om het begin van een relatie vast te stellen. Misschien kan dat alleen op consensusbasis, via intersubjectieve beoordelaarsbetrouwbaarheid. Het zal ook niet voor niets zijn dat we een voor de buitenwereld verborgen affaire met een getrouwde wederhelft ook meestal geen relatie noemen, maar inderdaad: een affaire. Zelfs als het die stiekemerds lukt om het járenlang vol en geheim te houden.
Er moet in ieder geval sprake zijn van een zekere lijn en exclusiviteit in het totaal van gezamenlijke activiteiten, welke door beide partners en een aantal mensen uit de sociale omgeving als zodanig is vastgesteld. Wellicht is een goede indicator voor de geboorte van een relatie het moment waarop beiden éérst met elkaar afstemmen wanneer ze elkaar weer zien, voordat ze de rest van hun agenda vullen met afspraken in bredere sociale kring. Of juist het stadium waarin er helemaal niets meer afgestemd hoeft te worden, omdat het inmiddels vanzelfsprekend is dat zij het weekend samen doorbrengen. Misschien is het begin van de vanzelfsprekendheid wel het begin van een relatie. Hoewel... in een oneindig universum waarin zelfs ruimte en tijd niet zijn wat ze lijken, is vanzelfsprekendheid op z'n minst een relatief begrip.
Zulk soort gedachten kun je ook wijden aan de vraag wanneer een relatie eindigt. Wat het moment is waarop het 'op' is en de relationele lichtsnelheid is bereikt. Maar laat ik dat bewaren voor een volgend blog. Marco Borsato snapt het al: afscheid nemen bestaat niet. Einstein unlimited.


geplaatst door Zweek - 5357 keer gelezen

beoordeeld 3.33/5 (12 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl