Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zaterdag 11 juli 2015

Huis op orde

Het had niets met mij te maken, zei hij. Ik moest het vooral niet persoonlijk opvatten. Want echt, ik was heel erg leuk, maar daar ging het nu even niet om. Soms is de chemie goed, verloopt ieder gesprek even geanimeerd, maak je elkaar over en weer telkens aan het lachen, klikt het op allerlei relevante punten - zelfs op de punten die je inmiddels als minder belangrijk had afgedaan - en werkt het toch niet.
Zo was dat ook met de architect. Niet toe aan een relatie, zo zei hij. Hij wilde eerst zijn huis op orde hebben, legde hij me uit. Dat bedoelde hij niet letterlijk, al was hij dan architect en had dat dus makkelijk gekund. Het ging om zijn innerlijk huis. Dat was een chaos en dat moest eerst worden opgeruimd. Pas dan zou er ruimte ontstaan voor een nieuwe geliefde.
Op zich begreep ik het wel. Ook ik heb periodes gekend waarin ik zo in beslag werd genomen door mijn eigen besognes dat ik niet op het idee kwam om ook maar het begin van een ander toe te laten in mijn breekbare territorium. Maar in dat stadium zat ik niet toen hij me dit na afloop van de film in het theatercafé vertelde. En dan is het natuurlijk best zuur. Dat je verschijning op zich gewaardeerd wordt, maar wel ongelegen komt.
Maar zo gaat dat soms. Een huis is niet geschikt voor een ander, zolang de bewoner er eigenlijk nog een beetje aan het kamperen is. Zolang zijn zithoek bestaat uit sinaasappelkistjes en zijn eettafel niet meer is dan een bananendoos met een handdoek erover. Wat de achterliggende oorzaak van die gebrekkige staat of inrichting is, maakt eigenlijk niet zo uit. Het kan een recent stukgelopen relatie zijn, de zware zorg om een kind met een joekel van een rugzak of een andersoortige innerlijke onrust die het alledaags gemoed overheerst. Een huis wordt niet comfortabel warm zolang het wordt gestookt op de smeulende resten van een nog gebroken hart. En het slaapt niet lekker onder een lappendeken van voelbare spanningen, teleurstellingen en zorgen.
Maar welke ruimte kun je voor iemand maken in een huis dat al volledig is ingericht? Hoeveel aanpassing vraagt het van de ander om zijn intrek te nemen in een ruimte waar alles al zijn vaste plek heeft gevonden? Zou het zo kunnen zijn dat een innerlijk huis niet te weinig, maar juist te veel op orde is? Zou het moeilijker kunnen worden je deuren voor iemand te openen, naarmate je langer alleen bent?
Zelf houd ik niet van overgestileerde huizen. Van die woonkamers als uitstalling van een serie mooie, dure maar nietszeggende designmeubelen. Tafels zonder butsen, banken zonder afdrukken, boekenkasten zonder lege plekken. Ik vind huizen het leukst als de gezelligheid van gisteravond, de irritatie van vanochtend en de inspanning van vanmiddag zichtbaar hun sporen achterlaten als restje wijn, nog natte paraplu of uithangend hardlooptenue.
Het is al weer heel wat jaar geleden, dat ik uitging met de architect. My home is my castle, maar een voorbeeldige hofdame zal ik nooit worden. Rekeningen die ik nog moet betalen liggen op de sidetable, het kattebelletje van mijn vriendin laat ik expres liggen omdat ik er steeds weer om moet lachen als ik het zie en het stapeltje boeken bij de voordeur ligt daar zodat ik niet vergeet ze terug te brengen naar de bieb. En in mijn innerlijk huis is het geen bende, maar er wordt zichtbaar in geleefd. Kom maar binnen, zou ik willen zeggen, stoor je niet aan de rommel, ik was net lekker bezig.


geplaatst door Zweek - 5717 keer gelezen

beoordeeld 3.75/5 (16 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl