Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 5 juli 2015

Morpheus

Velen van ons dachten vroeger dat er monsters onder het bed zaten. Had ik ook last van toen ik klein was. Om te voorkomen dat ze me konden grijpen, trok ik na het tandenpoetsen een sprint vanaf de deur van mijn kamer naar mijn bed. Maar ik voelde me pas echt veilig als mijn onverschrokken moeder plaatsnam op de rand, alwaar ze mij welterusten kwam zeggen. Ook al had ze een indrukwekkend aantal kinderen, ze nam altijd even de tijd om naar mijn avonturen van die dag te luisteren. Daarna kon ik me met een gerust hart omdraaien en me in het donker wenden tot Morpheus, de God van de dromen.
Toen mijn eigen kinderen klein waren, nam ik deze taak van mijn moeder over. Ik zat dan niet op de bedrand, maar stond op een stoel naast hun hoogslaper, waar trouwens een hele hoop monsters onder hadden gepast. Ook ik blikte met hen even terug op wat er die dag misschien niet zo fijn, maar natuurlijk vooral op wat er wel leuk was geweest. Daarna zong ik een liedje, voor ieder kind een ander, om daarna het licht uit te knippen en aan het speeldoosje te trekken; 'Welterusten, lieverd!'
Soms, ineens, mis ik het. Dat iemand mij welterusten zegt. Thuis ben ik tegenwoordig vaak de eerste die naar bed gaat. Dan ga ik naar boven, terwijl mijn zoon nog in afwachting is van de allerlaatste nabeschouwing van de Champions League of terwijl mijn dochter nog druk in digitaal gesprek is met haar vriendinnen. Maar voor de volgorde waarin er welterusten wordt gezegd, blijkt dat niet te tellen. Moeders zeggen namelijk te allen tijde hun kinderen welterusten. Andersom hoort niet. Zelfs al sta ik in mijn pyjama en met mijn kruik onder mijn arm voor mijn grote zoon, dan nog komt mijn tekstballonnetje met 'welterusten' altijd en eeuwig als eerste. En lief als hij is, die zoon van mij, volgt hij natuurlijk met 'ja, jij ook welterusten mam'. Maar de opening, die is voor mij.
Een welterustenkus verkondigt het einde van een dag. Het markeert een grens. Het is genoeg voor vandaag, zegt de kus. Je mag gaan rusten nu en je werk, je zorgen, je prestaties, je fouten, je verlangens en je lijf en je alles, je mag het nu overgeven aan de nacht. Morgen weer verder. Dat belooft de kus.
Natuurlijk ben ik er intussen allang aan gewend, dat ik praktisch elke avond zelf besluit wanneer de dag ten einde is, dat ik vervolgens alleen mijn bed instap, het licht uit klik, de wekker check en dat er geen welterusten volgt. Ik maak er echt geen drama van. En om eerlijk te zijn: ik lig ook heerlijk in mijn eentje in dat bed. Dat ooit plotseling veel te groot voelde maar dat inmiddels mijn vertrouwde holletje is geworden waarin ik me in alle veiligheid oprol.
Maar soms, ineens, verlang ik naar de intimiteit van het ritueel. Als het leven me even te groot is. Als zich opnieuw monsters aandienen, niet onder mijn bed maar in mijn gedachten. Zal ik ooit weer mijn hoofd te ruste kunnen leggen in de schoot van een geliefde?
Misschien wel, misschien niet. Mijn dagen en nachten zijn nog niet geteld. Voorlopig nestel ik mij 's nachts in de vertrouwde armen van Morpheus.


geplaatst door Zweek - 7236 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl