Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 14 september 2015

Eerherstel voor mijn guilty pleasure

Tijdens mijn jeugd had ik een wat vreemde hobby. Een vorm van vrijetijdsbesteding die mij, hoewel op het oog nogal saai en bovendien volkomen zinloos, een onuitputtelijk genoegen bood tijdens regenachtige zondagen. Wat zeg ik: zelfs tijdens zonnige zaterdagen.Ik wijdde mij soms uren achtereen aan dit curieuze vermaak en verkeerde dan in absolute staat van flow. Als ik even een korte pauze nam om het resultaat van mijn inspanningen tot dan toe te bekijken, voelde ik geen enkele gêne over de nutteloze opbrengst van mijn dwaze krachttoer; ik was eerder getroffen door de schoonheid en rijkdom ervan.
De enige benodigdheden waren pen en papier. Ik gebruikte een 17-rings multomap met rekenblaadjes, om precies te zijn. Met van die kleine ruitjes, zoals we ook voor duikbootje gebruikten toen MB dit nog niet als bordspel op de markt had gebracht. Gelpennen bestonden nog niet in die tijd maar zouden uitermate geschikt zijn geweest.
De eerste minuten voelden als een een heilig ritueel, een offerande aan het blanco blad. Was ik eenmaal toe aan het tweede vel, dan ging die betovering langzaam over in pure concentratie op de repeterende handeling. Daarna bereikte mijn bewustzijn geleidelijk aan het stadium waarin ik als het ware begon te versmelten met de soepele, ritmische verrichting. Ik begon samen te vallen met de kalme cadans van de handeling. Doen werd Zijn. Zolang mijn moeder me in deze fase niet riep om de tafel te dekken, was mijn geest in een staat van pure vervoering, zonder besef van tijd. Het was Mindful, het was Zen, het was Mantra, het was Meditatie; en dat allemaal avant-ma-lettre, want van dat soort dingen wist ik toen nog helemaal niets. Zalig zijn de onwetenden; wie weet hoe dicht bij spirituele verlichting ik toen misschien (nietsvermoedend) ben geweest?
Toen ik op latere leeftijd een keer argeloos over mijn vroegere hobby vertelde aan een vriend van me spraken zijn opgetrokken wenkbrauwen boekdelen. Naarmate ik harder mijn best deed om het uit te leggen, werd ik het steeds meer met hem eens: het was inderdaad wel een beetje typisch. Ik besloot navraag te doen bij mijn broers en zussen. Want in mijn herinnering was ik thuis niet de enige met deze liefhebberij. Hun eendrachtige schouderophalen maakte het ineens een beetje onwerkelijk. Misschien had ik het me verbeeld. Het was ook te bizar om waar te zijn. Ik besloot het te verdringen, als een guilty pleasure uit vervlogen tijden.
Tot ik op een dag een documentaire zag over Roman Opalka, een Franse kunstschilder van Poolse afkomst. Met een ragfijn penseel schilderde Opalka jarenlang dat wat ik in mijn multomap schreef met mijn bic-pen. Opalka begon in 1965 bij het cijfer 1 en bereikte 46 jaar later als bijna tachtigjarige het cijfer 5.607.249. Daarbij sprak hij elk getal dat hij schilderde zachtjes voor zich uit in het Pools. Zijn werk wordt gezien als een uitdrukking van het onomkeerbaar verglijden van de tijd en is tentoongesteld in vele musea.
Ineens kreeg mijn jeugdige tijdverdrijf alsnog glans en betekenis. Ik had als kind dezelfde impuls gevoeld als deze wereldberoemde kunstenaar! Mijn multomap was een ode geweest aan de oneindigheid en een uiting van mijn vroegrijpe, artistieke geest!
Vanaf dat moment mocht iedereen het weten. Mijn onbevangen, noeste arbeid van destijds kreeg dankzij Opalka postuum het karakter van een meesterwerk. Ja, ik schreef cijfers. En ik had er nooit mee op moeten houden.


geplaatst door Zweek - 6345 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl